SİRDELA'DAN HALCELER

tarih 5 Aralik 2011

2011-12-04T23:38:00.003+02:00

Hayatim, sayfalari actikca hikayesi eskiyen, sonu bastan belli fotoromanlar gibi bu ara...heyecansiz , beklentisiz, hissiz...

Cocuklarda Tuvalet egitimi mevzuu...

2011-08-16T23:36:00.004+03:00

Annem hep 'keske kucuk kalsaydınız hersey daha kolaydı' derdi haklıymıs.
cocuk kısmısı buyudukce isleri de, o mertebe de zorlasıyormus meger...

yaklasık 1 aydır tuvalet eğitimi konusuyla hallesiyoruz... ama biz oldukca gec kalmıs bir vakayız bu durumda normalde 36.haftaya kadar hallolması gerekiyorken biz 4o. haftadan beri cebellesiyoruz...oncesinde de denendi ama her seferinde bir arıza cıkardıklarından vazgecildi...hele birde ikiz olunca iki hatunu birden herhangi birseye ikna etmek baslibasina bir isken, bu konuda iyice canıma okuduyorlar...

ve doktorlar pedogoglar tum kitaplar 'amann ısrar etmeyin, korkutmayın' seklinde yaklastıkca iyice geriliyor insan... ama su gun soyleyebilirim ki, yeni nesil bezlerle cocuklar cok fazla rahata alıstıklarından uzuyor bu surec.
annemi dinleseydim cok daha onceden hallolabilirdi sadece korktum...ama eskiler kesinlikle daha guvenilir bu konuda o cise tutma seromonileri dogruymus meger sadece zamanlamayı cok iyi yapmak gerekiyormus, ne cok bebek ne cok buyuk...

ve psikolojik anlamda en onemli cocukluk donemeclerinden biri oldugundan hassasiyeti de asikar...

oyle mesakkatli bir konu ki, bu tam oldu derken hooop basa donebiliyorsunuz...
nitekim yaz basında kızlardan birisi alısmıstı ki, digeri bez istedi diye basa donduk 1 hafta daha hicbirsey olmamıs gibi bezlendik sil bastan...

sonra, mothercare dan alıstırma kulodu altında satılan gercekte hiçbir işe yaramayan musamba kulotlardan aldık dunya bir paraya ..hani kendime o kadar kulot parası harcamıslıgım yok desem yeridir...

olmadı zaten yapılan cisler bacaklardan aktıkca kızlar feryat figan aglamaya basladı...huggiesin gece kulotlarından al dedi bir arkadasım hadi dedim cıktık bir yola sonumuz hayrola aldım... birkac gun ise yaradı sokaga cıkarken olası kazaları onlemek adına digerlerinden daha manalı ama, bezi cagrıstırdıgından kafaları karısıyor...

en sonunda pazardan, cesit cesit minili, mikili bambili kulotlardan aldım abartmıyorum 30-40 adet civarında ve evdeki tum kalan bezleri toplayıp bir kutuya koyup bebeklere gonderdik icine birkac bonibon , topitop ilavesiyle oyuncak seramonisi yaparak...

esas egitim iste o zaman basladı... bezden umidi kesmedikce ikna olmuyor bu cocuk kısmısı o yuzden biraz sancılı olsa da, bezi toptan kaldırmakta fayda var ama bir istisna ile, bazı cocuk kakasını ısrarla beze yapmak istermis, o zaman muzmin bir kabızlık hali yasanmaması acısından gerekliymis..

biz zaten bezden umidi cabuk kestik ve hatta birkac kere kaka problemi yasarken ben teklif ettiysem de istemediler ve Ece cok cabuk halletti geceyi, gunduzu cisi, kakayı hepsini bir arada ... ama Alya'nın geri adımlarını gordukce, o da vazgecti tuvalete yapacakken bile bile kuloduna kacırdı gormezden geldim ..cunku tum bu surecte tek ve en onemli sey tepkisizlikmis ...

'mennuniyetsizliginizi bildirin ama asla kızmayın ve tepki gostermeyin' demisti doktorumuz kesinlikle cok zor soylemesi kolay ama celik gibi sinirler lazım ...

evde en az 6 cocugun ayni anda wc ihtiyacinin giderecegi kadar lazimlik ve kucuk tuvalet var zaten hicbiriyle de cok ilgilenmediler direk buyuk tuvalete gectiler ..adaptorlerin hicbiri begenilmedi (en az 3 tane var) kendileri cıkıp elleriyle destek yapıp oturuyorlar ayaklarının altına da minik tabure koymak suretiyle...

hani halihazırda Ece tamam ama Alya hala kakasını kuloduna yapmakta ısrarlı bez takıyım diyorum istemiyor, tuvalete uzun sure oturunca sıkılıyor ,gece kaldırıyorum uykusu aciliyor diye kiziyor ve uyumuyor sonrasında ...gece uykuda kaka yapıyor ve tum gun geceyi beklediginden de kabız oluyor ister istemez...su gunlerim son derece uykusuz ve gergin geciyor sayesinde...

odul yontemi de baslarda ise yarıyor ama bir sure sonra etkisini yitiriyor ..kucuk cıkartmalar pek isimize yaradı bizim cis veya kaka yaptıkca tuvaletin duvarlarına minik cıkartmalar yapıstırdık...

bir pedegog arkadasım, 'geceleri aynı saatte tuvalete kaldır' dedi ama bu geceye dek 1 haftadır ben kaldırıyorum ,yatınca kakasını yine kuloduna yapıyordu..ama bu gece uykusunu cok acmadan kucagımda goturup oturttum tuvalete ve kaka yaptı sonra uyanıp 'aaaa Alya kaka yaptı'dedi... umarım gecmistir o korktugu ve yapmak istemedigi her ne varsa da biz yine arasıra gece cis kacirmalariyla atlatırız bu gunleri..

tamamen halloldugunda daha da detaylı yazıcam olanı biteni... cunku oyle caresiz hissediyor ki insan yasarken birilerinin daha basına gelmis midir diye internetten bakınca sadece klise yapılması gerekenler bulunuyor copy paste her sitede aynı derecede...ama hakkını vereyim bir kac guzel anlatım da, buldum bu konuda onları da kopyalayıp yayınlıcam su is hallolunca ...

uykusuzluktan ve yorgunluktan pilim kalırsa...

Sabah ola Hayrola...

2011-07-21T01:00:00.002+03:00

Her günüm bir sonraki günle ilgili planlar yapıp coğunu gerçekleştirememekle geçiyor bu ara... bir türlü bir yerlerinden tutturamiyorum hayatı ...uzun zaman oldu dağılalı ve öylede bıraktım ama düşününce kendimi tanıyamıyorum artık bu kosusturmaca içinde tek istediğim uyumak... fırsat buldukça bir yerlerde kıvrılıp uyumalarım da ondan...

yarınla ilgili planım da, kızları yakınımızdaki bir okula götürüp anaokulu seçeneklerini araştırmak ardından bir baska yuvayla görüşmek vs. iken hepsi degişti.. bir sonraki günde olabilirdi ama o gun halihazırda gittikleri anaokuluna gidecekler sonra eve gel, yemek faslı, uyku derken aksam olacak haftaya kaldı haftaya ptesi de okul var olmaz salı zor carsamba okul var persembeye kalıyor bu durumda ...zaten gittikleri bir yer var ama şartları değişik seçenekleri araştırma gayreti benimkisi biraz daha ekonomik olsun diye, neyse sağlık olsun...zaten günlerin bu hızlı geçme sendromu bir hayli rahatsız edici ama çaresizim..

Yarın sevgili annemi dr.a goturup muayene ettirmem gerekiyor çünkü elleri tutmuyor, daha evvel ameliyat oldugu bir kas sıkışması tekrarlamış tekrar ameliyat olması gerekiyormus 2.bir görüş alalım dedik... bir taraftan da böbregi taş yapmış onu düşürmeye çalışıyor, haliyle sancılı bir süreç...bugun onları ziyaret gittiğimde Mart'tan beri babamı ilk defa biraz iyi gördüm koskoca 3 ameliyat ki, sonuncusunda az kalsın masada kalıyordu:( halihazırda oksijen makinasıyla hayatına devam ediyor ama benim hala umudum var ve gördüğüm kadarıyla o da benimle hemfikir ve bunca zamandır kızıp, kavga ettiğim inadını ilk defa takdir ediyorum... umarım daha da devam eder çünkü henüz onsuzluğa hiç hazır değilim...zaten hiçbir zaman da olunamazmış böylesine ciddi bir rahatsızlık sürecinde keşfedilmiş olsa da, bu duygu hala umudum var onunla geçirilecek yıllar adına...

Bakınca 5 ay oldu bu tatsız durumların içinde olalı ama, hayat bir yandan da olanca hızıyla oradan buradan akıp gitmeye devam ediyor inanılmaz süratiyle...

bugune dair de, bir sürü planım vardı sabah kızları okula biraktıktan sonra kendimi dr.a goturup, uzun zamandır devam eden bas ağrılarıma baktıracaktım ki benim kolay kolay başım ağrımaz, oysa şimdi beynimin sağ tarafında 2 fil devamlı davul çalıyor ama olamadı dr ertelendi kızları aldım eve bıraktım, bir okulla gorusmeye gittim geldim uzun zamandır uzamış ve bakımsız saçlarıma çeki düzen verdirdim, neticede kafayla ilgili en azından bir işi halletmiş oldum ama filler bu güzelliği pek takıyor görünmemekte...

bir yandan da, kızların tuvalet eğitimi devam etmekte... gündüzü hallettik ama gece biraz prostatlı bir seyir izliyor, bu gece Ece'nin ilk bezsiz aksamı az sonra çişe tutup uykusunu açıcam,sonra tekrar uyutmaya çalışıcam çok saçma di mi? ama boyle yapılması gerekiyormus ya da, hiç uyandırmıcam artık yatak ıslaklıgı rahatsız edene dek uyusun öyle de olmaz ki ne zormus...bu salak detayları yazıyorum ki bu iş hallolup bittiğinde okuyup bak sahi o konuda da ne uğraşmıştım diye kendime gaz verebileyim. aksi takdirde mevcut hararetle benim araba su kaynattı kaynatacak...

zaten bu ara hepi topu 2-3 saat uyuyabiliyorum ve buna rağmen yaşamaya devam edebiliyorum... gerçekten acayip geliyor bazen ama şu sedergini kim bulduysa Allah razı olsun...benim favori stand up ilacım oldu biraz da, duygusal bir bağ oluştu aramızda kendisiyle, 'hadi beni kendime getir uyandır' diyorum hopp ayaktayım .
bu ara beni bir o anlıyor zaten...

sabah eşimin arkadası dogum yapmıs onu ziyarete gidilecek
sonrası annemle hastane
eve gel kızlarla yemek uyku
uyuttuktan sonra bir arkadasımla okul ziyaret bilgi almaca
aksam uzeri kızların uyanık sattlerinde bahcede golge oyunları yarınki hava sıcaklıgına gore..
aksam yemegi uykusu vs. telaşı
1 gun daha bitti yine daha başlamadan ya du bakalım kaçını becerebilicem..

neyse yol yakınken uyuyayım bari
Sabah ola Hayrola...

Anne Olmak

2011-06-29T01:29:00.004+03:00

Aksam eve dönerken ,otobuste bir Anne ile kızının sohbetine tanık oldum .
Anne ısrarla boş olan koltuga oturmasını soyluyor, kız reddediyor ve kızıyordu kaslarını cata cata ,uzaktan boyleydi manzara.

Sonra, Anne ısrardan vazgecip koltuga oturdu ve kızına seslenip ,'hic olmazsa elindeki posetleri ver' dedi, kız direndi yine vermedi..Bir yandan da, yanındaki kız arkadasına annesine az evvel ona almadıgı bir seyden oturu kızgın oldugunu, ondan boyle davranıp cezalandırdıgını anlattı, gayet haklı oldugundan emin bir şekilde..dinlerken bir yandan Anne'yi seyrettim, tek yaptıgı arada donup donup kızının elindeki posetleri verseydi diye işaret edip, tekrar tekrar kızından azar işitmesi oldu..

O an ağlayamadım..gözyaşlarım her ne kadar aktı akacak gozumde birikse de, bogazım dugum dugum olsa da, bu denli sarsıla sarsıla aglamanın, o otobus ortamına ters duseceginden sanırım sustum, ne komik di mi? bu da üzerimize yapıştırılmış ayıp olur kalıplarından biri işte, ya ayıp olursa ağlamak da ayıp ya..

sonra düşündüm...
o annenin halini, neler hissettiğini anlamaya calıstım kendi kıt aklımla, 3.5 senedir içinde olduğum şu annelik mektebinde daha şimdiden ne kadar zorlandığımı, kızlar grip oldugunda çaresiz kaldığım geceleri, bir lokma yesinler diye kırk yemek denediğim günleri düşündüm..hoş artık vazgeçtim ne istiyorlarsa onu yiyorlar...aslında ben uzun zamandır hayatımdaki birçok seyden vazgeçtim ısrar etmek anlamında ya neyse...olmuyormuş anladım...

tum bunları yaşarken aslında en çok hissettiğim kendi anneme yaptığım haksızlıklardı genç kızlık yıllarımda, hala da türlü sebeplerle zırvaladığım oluyor elbette ama kendim Anne olunca değerini daha çok anladığımdan daha bir özenliyim eskiye nazaran.

hoş belki de, en kolay onlara şımarabildiğimizden mi acaba bu fütürsuzluk, boş vermişlik.

nasılsa affedildiğimizden midir ? bu ağzımızdan çıkanı kulağımızın duymama hali bilemedim... aslında bildim de, bu kadar karşılıksız sevebilmek çok enteresan geldi.

Umarım bende Annem kadar Anne olmayı becerebilirim şu hayatımda...Onun kadar özverili, anlayışlı, sabırlı, sevgi dolu ,hoşgörülü ve daha bir sürü herşey olabilmeyi..

Umarım...

Feridun Düzağaç - Beni Bırakma (Official Version)

2011-03-08T23:52:00.000+02:00

Ya bir gün sizi doğurmaktan vaz geçersek...

2011-03-08T22:31:00.003+02:00

Ya namusumuza göz dikiyor, tecavüz edip öldürüyorsunuz....
Ya namusu bahane edip...
Töreleriniz var bir de öyle ki, ölen kardeşinizin karisina kocalik yapmayi uygun gören ama, kendi kizkardeşinizi, bacinizi gözünüzü kırpmadan öldürebildiğiniz...

Kıskançsiniz bir de, öylesine kiskançsiniz ki, hemde kendi kirdiğiniz cevizlerden habersiz evde çocuklariyla size ve evine bakmaktan başka gayesi olmayan masum kadinlarinizi da döve döve öldürüyorsunuz saçma sapan alkolik bahanelerinizle ,hemde hiçbir ceza almadan...

nereye baksak bir dehşet bir acimasizlik.... sizi doğuran, büyüten elinden geldiğince öğreten kadinlara karşi...

ama ne var biliyor musunuz ?
hani artik tıp ilerledi ya, cinsiyetlerini öğrenebiliyoruz doğacak bebeklerin...

hani bir gün hepimiz, tüm kadinlik toptan kafayi yiyip de, siz erkekleri doğurmaktan vazgeçersek?

Var mı?

2011-01-31T10:34:00.003+02:00

İlk hatirladiginiz hatiralar neler cocuklugunuza dair?
ya genclik yillari?

aklima gelen ilk kalp carpintilari hani asik oldugumuzu zannettigimiz, aradi mi? geldi mi telaslariyla gunu gune ekleyip, deli bir telas tum dunya sanki onun etrafinda donuyor gibi yasadigimız, icimizde binlerce kelebegin ucustugunu sandigimiz ama omru de kelebek kadar olan asık gunler..

sonra, okul yillari, sınıfı gectin mi? kaldin mi? universiteyi kazabilecek miyim?

kazanamadin hadi hosgeldi iş hayati..para kazanma ve birseyler olabilme cabasi..

derken evlilik kararı ..senin sevdiginle degil seni sevenle evlen dusturuyla secilen esler baslayan cift kisilik hayatlar...sende seveceksin elbet hic sevmeden olmaz ama gordum ki askla evlenenlerin omru daha kısa nedense...

cocuklar, bebeklerimiz hayatlarimiza eklenen kocaman hic bilemedigimiz sorumluluklar...hic tahmin edemeyecegimiz buyuklukte bir ask...

kendi adima anladim ki, hayat gercekten baska birilerinin sorumlulugunu aldigin anda basliyormus esas...evliyken de esine karsi sorumlusun elbette ama cocuklarla olan kadar buyuk bir sorumluluk degilmis aslinda...

oysa anne olunca, en azindan kendi basinin caresine bakana dek herseyiyle ilgilenmen gereken iki kucuk kalp carpiyor seninle birlikte benim icin boyle...ne yediler ? aman hasta olmasinlar, sozlerime dikkat ediyim de hayatlarinda geri donulmez sacma sapan travmalar yaratmiyim cabasi...

ne kadarini nasıl basarabildigimiz herkesin kendine dusen pay hayattaki ama anladim ki en zoru buymus..

var mi bir dogru olmasi gereken izlenmesi gereken yol bilen yok..oyle cok gorus var ki her konuda hangisi dogru? hangisi uygulanabilir deneme yanilma yoluyla ogrenilebilir ancak..

yemek yemiyorlar diye turlu tarifler denediginde oluyor, oturup sonunda hepsini kendin yedigin, peki caniniz ne isterse onu yiyin diye biraktiginda kuru ekmegi kemirdiklerini gorup icinin parcalandigi...

hep bir vicdan azabi bas kosede...

bir arkadasim 'annelik bitmek tukenmek bilmez bir vicdan azabı' demisti dogru galiba...

ne yapsan yetmiyor hep birseyler eksik kaliyor duygusu bas kosede...

var mi bir kolayi?

bilen varsa soylesin...

ANJELIKA AKBAR - LOVE (edit)

2010-12-01T00:41:00.003+02:00

Bu aksam kendime bir güzellik yapip Alex Vartman'ın Satsang-Sebepsiz yere mutlu olmak seminerine katildim...

hani benim gibi mutlu olmak için sebepleri varken dahi mutlu olmayı beceremeyen bir kımıl zararlisina bile iyi geldi ve yeni birseyler ögrendim...

ama esas ögrendiklerimizi hayata geçirebilmekte ya mesele bakalim bunu ne kadar uygulayabilecegim...

hep dışarlarda bir yerlerde veya birilerinde aradiğimiz tum mutlulugun aslinda sadece içimize bakarak göreceğimiz kadar yakinimizda olduguydu konu...

bu kadar basit olunca bunyeye ters geliyor haliyle... alişmiş ya debelenmeye idrak edemiyor ama 10 dakikalik bir içe donus meditasyonu bile yeterliymiş meğer...

hatta eve donunce tekrar bile ettim ki bu benim gibi maymun iştahlı birisi için başarı olarak nitelendirilebilir...

Pek keyifliydi...

Nereye Böyle (Nazan Öncel)

2010-11-29T14:09:00.000+02:00

Anlamadan, dinlemeden nereye boyle...

2010-11-29T14:01:00.004+02:00

Hani Nazan Oncel'in bir sarkisi vardir ya Tarkan da duet yapar hatta bir yerlerinde... inanilmaz sevdigim sarkilardan biri ...sozlerinde ki anlama da doyamam muzigine de...

Dunden beri dilimde bu sarki..

sanki su an yasadiklarimi soyluyor, oylesine ben ki...

En sevdiklerimden birisi tarafindan silindim dun, sildigi basit bir internet sitesi belki ama hayatimdan da gidisinin habercisi...

oysa aklimda hep bir yerlerde bir sekilde konusmayı becerebilmek vardi ve ondan dı bu zamana birakma... sadece zaman lazim diyordum biraz durulsun hersey konuslur nasılsa, dogrusu budur diye dusunmustum...degilmis...

sozun bittigi yerdeyim...

Portakali soydum, başucuma koydum...

2010-10-21T00:06:00.003+03:00

şimdi benim aslinda öncelikle şu ellerimi yemekten vazgecmem lazim...
kızlar büyümeden deyip duruyorum ya , büyüdüler artık saka maka 3 yasinda oldu benim kaymakli kurabiyelerim ve haftanin 2 günü oyun grubuna başladik...daha çok yeni ama şimdiden orada söylenen şarkilari mirildaniyor olmalari hoşuma gitti..

ama ben hala ellerini kemiren anne, gecen anaokulunda cebime sakladim ellerimi utancimdan oyle çok yemisim ki, kan icindeydi parmaklarım....hani birisi görse, ' nedir bu kadinin manyakliği acaba' diye düşünür haliyle.. sahi nedir bu vampirliğimin sebebi ? deli olucam... bir şeylere kafayi takmaya göreyim, aninda başliyorum kendimi kemirmeye...kendine guvensizlik diyen de, oldu içindeki ofkeyi dışa vuruş şeklidir diyen de... onca kendini bilme, farkindalik kitabi filan okudum ve hala da okumaktayim sözde ama, daha kitap bitmeden uçuveriyor altini çizip de yapicam bunlari dediğim şeyler...

ama yok hala o acelesi olan tavşan kosusturmaları..gecen bir arkadasim, ' hep böyle panik ve telaşli misindir?' dedi. Önce biraz bozuldum, ama bu ara bu tarz söylenen sözlere veya tavirlara bozulma emareleri gösteren konuların da iyice içine giriyorum...'neden bozuldum şimdi neydi hissettiğim duygu' diye... bunu da okudum bir yerlerde, bir kitapta daha doğrusu diyor ki; eleştirdiginiz veya eleştirildiğiniz ne varsa o duygunun içine girin ve anlamaya çalişin... giriyorum da, çikabilene aşk olsun. her birşeyin içinden çıkmayi başardim da bunlar kusur kaldi pek hayirli görmüyorum sonumu ya hayirlisi...

aslinda bende oldum olası var bu maymun iştahlilik ama artik bir değişsem yahu anne oldum yaaa...ne kadar anne olabildiysem bu da ayri bir tartişma konusu aslinda...bu ara hiç mennun değilim anneliğimden... şimdi şu yazdiklarimi buraya kadar okuyanlar bana 'kendini sevme' terapisi önerecekler eminim ...neresinden başlasam elimde kaliyor ellerimde de hayir birakmamişim ki...

otur meditasyon yap diyen arkadaşlarim şuncacik yazamadiklarimda bile nasil da daldan dala atladiğimi görür de anlar mi acep zihnimdeki koşuşturan tavşanin kargaşasini...her bir soruya buradan karşilik vermiş olayim da tekrar kafa ütülemesinler derdindeyim ya ütüleyecekler nasilsa:)

boyle işte..

imla kurallariyla oldum olasi yok aram ondan böyle ikide birde üç nokta yanyana koyup geçiştiriyorum ...virgülün , noktanin yerini bir gün öğrenicem elbet ama artik bunu anlamaya çalişmaktan da çok sıkıldım...oysa kitap okurken filan çok da dikkat ediyorum ama uygulama sifir...bir arkadaşim burada yazdiklarimi düzeltip bana geri yolluyordu bir ara görür de ders alirim diye... bakti benden bir halt olmayacak vazgeçti...iyi de zaten o şekil yazmaya çalişsam bu kadar döktüremem ki uçar , kaçar kelimeler aklimdan...

ve anladim ki, (ki den sonra virgül var hatirliyorum bir yerlerden ama bu ki o ki mi Allah kerim) Okul yillarinda tökezlediğim tüm derslerden hayatim boynca kalmişim da, haberim yok galiba ya da artık var:) (yaşasin bak bunun da farkindayim aferin bana otur 5:)

ingilizce konusu da öyle, asla tastamam olamamiş bir parçasi hayatimin ... ondan da kalmiştim bir dönem okuldayken...sonrasinda da silmişim gitmiş ...hoş bunu fark edeli beri düzeltmeye çalişiyorum ama nafile....

şu farkindalik mevzusu da bir acayip, oldukça da kazik bir konu ...önce neden ben böyle yapiyorum ya da hissediyorum diye debeleniyorsun ve bulabiliyorsun da, sebebini ama ya sonrasini çöz çözebilirsen....şuncacik yazidan çıkan dersler:)ellerini yememeyi çöz,
imla kurallarini öğren,
ingilizceyi hallet,
kendini sev, kendine bu kadar sövme filan listeye bak...
şu üç nokta yanyanayi kim bulduysa Allah razi olsun bu arada onu da yanliş kullandiğima adim gibi eminim ya boşverrr:)

Kizlarim, kurabiye hanimlarim, Pazar akşamindan beri hastalar ...bir kusma, bir ateş bugün biraz toparladilar gibi de, bunca uykusuzluğa kendime vakit ayirmak adina bende iki satir yazayim dedim...

eskiden bu blogda birseyler yazarken daha bir özenir ve beğenilsin isterdim nedense? birileri keşfedecek de köşe yazari mi yapacak sandim acep? hani eskiden her banyoda şarki söyleyen kendini Unkapani plakçilarda kaset çikartirken hayal ederdi ya...tamam bende yaptim itiraf ediyorum:)

köşe yazari olabileceğimi de sanmışımdır,vardir öyle abuk hayallerim ..ama şimdi farkina vardim ki (amma çok şeyin farkina varmişim be kardeşim) içimden geçenleri yazip rahatlamaksa amaç, en azindan benim için öyle, yaziyim gitsin...yoksa aman bunu da saçma yazmişim deyip deyip ayirdiklarimdan bir kitap çıkacak..blog da amacini kaybetti kaybedecek...hani kizlarin gelişimi ve başima gelen halleri güncel tutma çabasiydi maksat...

aslinda ben bu ara bir dış hatlar terminaline kadar bile gitmeyi becerebilsem iyi gelecek ...
nasil bir kacip gidesim var anlatilasi degil, iş hatlar terminali bile olabilir ...hoş pasaportunda süresi bitmiş durumda hani , oturup sabah akşam hayal kursam eldeki maddiyatla ancak pasaport idaresine kadar gidebilirim gibi gözükmekte ya olsun...

arada kullandiğim virgüller filan tamamen atmasyon hani belki denk getirmişimdir dedim:)

böyle işte bendeki dumur haller...

fena yani , kafada kalan son keçiler de Exit nerede diye bakinmakta:)

Şaka gibi...

2010-08-25T15:55:00.002+03:00

Bu blogu yazamayali oldu bir sure, uzunca bir sure hemde..
sebebi, Sirdela adina takintili bir manyak tarafindan tacize ugrayip hacklenmesi miydi anlamadim... cunku cok uzun zamandir giremiyordum ne mailime ne de bloga derken bu sabah bir deniyim dedim ve burdayim...inanamiyorum ...bu ismi tamamen ben uydurdum sanirdim oysa simdi google dan aratinca bir suru bisiy cikiyor anlayamadigim...

neyse bir daha olmamasi temennisiyle simdilik dokturebildigimce doktureyim bari...

son yazdigim yaziya baktim once soyle bir de...zaman şaka gibi gerçekten ucu sonu belirsiz anladik da, acelesi ne onu algilayabilmis degilim ...bu kadar hizli akip gitmesindeki sebep nedir? Tabakhaneyle bir alakasi var midir?gibi aptal sorular ususuyor kafama

bu ara pek anlamli seyler pek gelmiyor aslinda biraz kafayi yemis bir halde olmamdan belki de...

bilmem kacinci yardimci kadini da gonderdikten ve 3 haftadir kizlarla bir basima evde bogusmaktandir herhal ya da, ben hayatimda ilk defa SABIR denen kelimeyi iliklerime kadar hissederek yasadigimdandır bilmiyorum ama kizlar dogmadan once birileri su an becerebildiklerimden bahsetmeye kalksa sıkı bir sopa yerdi tarafimdan..aklini mi kacirdin? diye girer neresinden cikardim allah bilir...

cok yorgunum, bir o kadar da ümitsiz..ümitsizligim adam gibi bir kadin bulamamakla alakali aslinda ama hepsini 9.8 rihter olceginde sarstigindan en baskosesinde ruhsal dumurumun...

her sabah ayni bildik tanidik dolap beygirinin etrafinda donmeye baslayip aksam 9 a kadar devam eden bir hayatim var su ara..

tek tesellim kizlarin keyifli ve saglikli olmalari...

haa bir de, bunca manyakligima ragmen su gunleri herhangi bir antidepresan kullanmadan gecirebiliyor olmam...kim kime ne geciriyor cok anlasilmasa da bu da bir avuntu iste...

boyle yani

pek yakinda hayata donebilmeyi arzu ediyor muyum onu da bilmiyorum aslinda...

birilerine laf anlatmadan gecen bu gunler oldukca yorucu ama hic tanimadigin birisiyle tum gunu bir evde gecirmekle karsilastirdigimda, ne neyin neresinde kaliyor artik algilayamiyorum...

dag gibi ütüyü yaparken ya da ev, temizlerken, birisi su isleri hallediyordu ne guzel dedigim olmuyor degil ama sonra sacma detaylarla tum gun dilimin sistigi geliyor aklima duruyorum....

bu boyle gitmez illaki birileri bulunacak cunku kapasitesizligimi gayet iyi biliyorum ama su yardimci olamayan kadinlarla olmaktan bayagi bir gina gelmis durumda...

Gulcan'i cok ozluyorum 1 yila yakin bizimle olup kizlarla da muhtesem vakit geciren ve bana da soluk aldiran guzel kadinimi...hatta tekrar calisabilmeyi bile dusunmustum o varken ama yok artik..

iste boyle...
yazacak oyle cok sey vak ki aslinda ama simdilik boyle bir dokulesim geldi...iyi de geldi aslinda ozlemisim dokturmeyi...

Kaymaklı kurabiyelerim...

2009-07-13T11:03:00.002+03:00

Kaymaklı kurabiyelerim 18 aylık oldu artık birşey anlatınca dikkatle gözümün içine bakıyor olmalarına bayılıyorum birde kafa sallayıp onaylamaları varki ısırrrr yanii

gecen pazartesi kadının izin günü, evde yalnızız bir koşturmaca gidiyor derken Alya ortadan kayboldu, hiç tekin olmuyor bu kayboluşlar muzurluk peşinde olduklarından bir dakikada iş bitiriyorlar ..baktım ki bizim kız merdivenleri tırmanıyor büyük bir keyifle indirdim çığlık kıyamet neden izin vermiyorum diye...bıraktım çıktı kuzucum ama bende de tehlike çanları çalmaya başladı haliyle biraz tırmanmasına izin verdim sonra ikna ettim bir şekil ve Salı ilk iş gidip bir kapı alıp taktım merdiven çıkışına çoook tehlikeli oluyor ev kızlar büyüdükçe çok geçmedi tırmanma kervanına Ecoş da katıldı...şimdi uykuya odalarına giderken kendileri çıkıyorlar merdivenlerden nasıl hoşlarına gidiyor arada da oynatıyorum ama kontrollü çıkmayı beceriyorlar da inmek na mümkün:( çok dikkatli olmak lazım

artık evde oynadığımız oyunlar da tükendi sıkılıyorlar bir süre sonra herşeyden yeni keşifler peşindeler:)ne mutfak eşyalarından hayır kaldı ne de makarna partilerinden hepsinin papucu dama atıldı ne yapsam bilemedim

havuz alıp toplarla doldurdum 1-2 gün idare etti artık uğramıyorlar,
geçenlerde de hadi su dolduralım havuzu dedim doldurmaz olaydık girdiler çıkarabilene aşk olsun nasıl bir ağlama krizi zor çıkardık hatunları...

kitapları çok seviyorlar artık oyuncak almıyorum bolca kitap alıyorum zaten özellikle Pisi kedinin maceralarına bayılıyorlar...

Baba - mama- düdan-atta -aded (aydede) diyorlar ama hala anne diyen yok:( eninde sonunda derler di mi? bana da baba diyorlar babalarına da,anne dedirtmeyi başaramadım hatunlara...

dün yine parka gittik salıncaklara bindiler inmek istemediler bir türlü...
sonunda eve bir salıncak mı alsam ne yapsam bilemedim, ev bu gisişle çocuk yuvasına döndü dönecek zaten iyice şakülü kaydı olsun herşey onlar için

öyle çabuk geçiyor ki zaman hiçbirşeye yetişemiyor gibi hissediyorum kendimi...kızlar için daha ne yapabilirim sorgusu her an ensemde..evdeyken bir fırsat bulup dışarı kaçsam, arkadaşlarla bişiyler içip iki laf etsem diyorum, dışarı çıkıyorum vicdan azabı sarıyor her yanımı neden evde değilim diye...bir türlü dengeyi oturtamadım..

ama geçenlerde psikiyatrımla konuştuk ona bu dumur hallerimden bahsedince, "sen onları çokkk sev gerisi nasılsa gelir" dedi "ve onları çok sevebilmen için senin de kafanın yerinde olması lazım dolayısıyla kendine ayırdığın vakitleri vicdan azabına dönüştürme" diye de ekledi...güzel konuştu sağolsun ama pratikte ne yazık ki bu denli başarılı olamıyorum ..

ben onları herşeyden ve herkesten çok seviyorum zaten hemde deliler gibi:)

40'ına merdiven dayamış Kadın kısmısı...

2009-07-13T00:03:00.003+03:00

Büyüdüm ben artık 40 yaşına geldim bu yüzden bu seneden tezi yok bazı şeyleri geride bırakasım var...
nasıl yapacağım hakkında fikrim yok ayrı ama çabam olacak en azından kararlıyım...

öncelikle insanlara tutamayacağım sözler vermemeyi öğrenmek istiyorum, kimse silah zoruyla alıkoyacak değil ama ben oldum olası hep "geliyorum" der sonrasında da o gidilecek gün başıma gelenler yüzünden iptal etmem gerekirken "amannn çok ayıp olur" nidaları atarak katılırım bir şekil mevzubahis gidilecek yere...başıma gelenlerse öyle özel bişiy değil esasen, günlük tanıdık işler ama özellikle birilerine söz verdiysem sanki Evren bana bu döngüyü kırmamı öğretmek istercesine o gün herşey ya ters gider, ya iş bitmez ya benim pilim biter...

artık tutamayacağım sözler vermicem bu sebepten en azından denicemm...

sonra, şu incelikler yüzünden incinmiş hallerimden de sıkıldım...
kimsenin benim kafamın içinde geçen detayları okuma mecburiyeti yokken ama "ya okursa" diye milletin aklına dahi gelmeyecek 50 detay oluşturup, onlarla boğuşmak da istemiyorum artık zaten, bu kadar düşünmekten yakında adımı da unutursam şaşmamalı kafa gitti gider hallerde...kaba olamam bilinir ama eskisi kadar detayları gözünüze sokmazsam bu konuda da yol alabildiğimin göstergesidir "aferin arkadaşıma adam oluyor" deyin geçin sizde takılmayın olur mu?
hoş zaten "aman allah razı olsun" dediğinizi de duyar gibiyim...:)

haaa, kilolarıma da takmadan yaşamayı öğrenicem bu sene "ay sen hamile misin?" diyenlere "evet" deyip suratlarının hallerine bakıp eğlenmeye karar verdim ne taksiratım var yahu, göbeğimi soran herkese hamileyken aldığım ve vermediğim kiloları ve detaylarını anlatmasam olmaz mı? olur...

hamileyim abicim öyle biline, bir gün doğurucam elbet vakti var daha, bu konuda edilecek lakırtılara göre karşımdakilere dokuz doğurtacak cevaplar verme kapasitem gözönünde bulundurulup fazla kıpraşmamaları özellikle önemli tabi yoksa bünye su kaynatıp sapıtabilirim...

aman sormasınlar ben memnunum bu hormonlu patates halimden aaaa değilsem de benim sorunum...en son kuzenlerin düğün muhabbetlerinde beni neredeyse 3 senedir görmeyen akraba kısmısı canımı sıktı da, ondan bu serzeniştler...

diyemedim ki, " yahuu siz bir de geçen yazki halimi görseydiniz sumo güreşçileri gibiydim" diye...

"altınları hazırlayın anacım 3.bebek geliyor" dedim şimdi zavallı annem uğraşıyor benim yerime:)"milletin ağzına verilecek laf mı bu diye:) çok sinir ettiler napim:)

ayy eğleniyim biraz bende şu hayattan yahu tamamen bana ait malzemeler yüzünden her gün karalar bağlamaktan sıkıldım aaaa...
hedefim bu yaşgünümde eski halime ulaşmaktı olmadı bir sonraki seneye inşallah:)

"lüzümsuz işler kraliçesi" tacımı da isteyene severek vermeye hazırım...
kendi başıma açtığım üstüme vazife olmayan işler yüzünden aylardır burnumda tüten caaanım arkadaşlarımı göremez oldum..bundan sonra hiçbir işe atlamıcam en baba sazan edasıyla deli miyim neyim zaten vakitsiz yaşarken nedir benim bu aferinci halimm ne gereksiz..."ben bilmez" deyip geçicem..

Kivi'mi ösledim be , Semoşumu da , Eylül'ümü bile göremez oldum ki, hani onunla yine arada görüşürdük o da mümkün olamamakta...onlar biliyor kendilerini, bundan sonra ayda 1 kez herkeş bir araya toplaşıp görüş yapacak yolu yok en sevdiklerimden en uzak günler yaşamaktan da sıkıldım aaa...

ahan da 40 'ına merdiven dayamış kadın kısmısı dumur hallerinden seçmeler...
daha da var ya, şimdi vakitlice yatıp uyucam buna da özen göstermeye karar verdim çünkü sonra uykusuzluktan sinirlerim yıpranıyor en yakınımdakileri dişliyorum sebepsizce...

işte böle dahası da, arkası yarın öbürgün filan artık...

Tango Niptuck...

2009-06-05T00:57:00.003+03:00

Tango...

2009-06-05T00:42:00.002+03:00

Bir öpesim var...

2009-06-04T01:43:00.001+03:00

Şimdi, benim bıdıklar artık 16.aylarının içindeler ya, haliyle o minik yanaklar her geçen gün daha da öpülesi bir kıvama bürünmekte ve itiraf etmeliyim pek de lezzetli görünmekte ama siz yine de öpmeyin! hele hele etrafta birde ben varsam sakın! dudaklarınıza sahip çıkın, kendinize engel olun ama öpmeyin aman diyim...

hadi kendinizi tutamadınız öptünüz, ve benimle gözgöze geldiğinizde bakışlarımdan kaçacak delik arıyorsunuz ee haklısınız da, ama hala niye kaçmadınız o da ayrı , salaklaşıp tekrar öpmeyin!

hani sanki, "acaba buna mı kızdı? amannnn canım ne var bunda" dercesine deneme yanılma yoluna gitmeyin...adı üstünde de-ne-meeee...

ben kimsenin bebişini öyle şap şup öpmem, zaten bizde bebiş kısmısı öyle de öpülmez sadece koklanır aldığımız terbiye bu yönde...

ama benim terbiyemin bir yumurta kıtlığı zamanına denk geldiği de apaçık ortada, yani o yüzden zaten siz siz olun hiç öpmeyin...hani terbiyesiz olma durumum dolayısıyla...açıkladım da bak...

çok mu uzattım? yeni başlamıştım oysa..

ben bile kıyamazken o gül yanaklara dokunmaya ağzımdan bir kaza çıkmasın sonra benden söylemesi...

amannn diyim...

Al Pacino foto

2009-06-04T00:50:00.004+03:00

seviyorum adam seni:)

Al Pacino olayı...

2009-06-04T00:16:00.008+03:00

Benim bu adamı sevmek için çoookkkk nedenim var... bir kere, o bakışları inanılmaz her ne kadar bayağı bir yaşlanmış olsa da , yine aynı derinlikte bakmaya yeminli herif... oyunculuğuna zaten söylenecek söz yok...

çekiciliğine de laf edebilecek birisi varsa kör olmalı, ya da frijit diye düşünüyorum çok mu abarttım? abartırım öyle çünkü, bence çoookkkk abartılı bir çekicilik:) hani her ne kadar, "libidomu kaybettim hükümsüzdür" desem de , o bu kapsama alanının dışında hoşş ne yazık ki benim kapsama alanımın da dışında olması sebebiyle tüm bu ettiğim lakırtılar hayal filan falan statüsünde kabul görür ancak...olsun bu da güselll:)

Kadın kokusu filminin en can alıcı sahnesini seçmem de bu sebeple hem nostalji olsun didim , hem de, şu dans ettiği hatunun yerinde olmak vardı ya olmadı başka sefere:P

Vur kadehi ustam...

2009-06-02T02:33:00.004+03:00

vur kadehi ustam...
bu gece de sarhoşuz...
kalan sağlar bizimdir acidan mayhoşuz
iki satirlik adamlari musallat ettik ömrümüze
bundandır böyle dibe vuruşumuz...

Sila'dan dinledim önce sonra, Ferhat Göçer de söylemiş...
ama sözler Sila'ya aitmiş, ne güzel yazmiş, nasıl güzel bir yorumdur , nasıl bir güzelliktir bu kadın ? farkında mıdır? bilmem
tek bildiğim bu ara dinlediğim neredeyse tek şarkı...yüreğine, ağzına sağlık...

sorumlulukları yerine getirip, her iş bittiğinde, annelik elbisemi çıkarıp , yamalı entariyi üzerime geçirdiğim anlarda tek yapmak istediğim bir şeyler içmek ve kafa dengi dostlarla böyle şarkılar eşliğinde biraz ruhu depreştirmek...

farkettim ki , hamilelikti emzirme dönemiydi derken bünye özlemiş alkolü ve beraberinde getirdiği o deli ruh hallerini...

bundandır böyle evdeki sorumlulukları toparlayıp her fırsatta bir yerlere kaçmaya çalışmalarım...

merak edenler varmış, hepi topu 2 gece kaçtığım o soluk alma anlarına denk getirip aramış da, bulamamış ve algılayamamış nasıl bebeleri bırakıp alemlere daldığımı...

kendileri, algılamaları beklenmeyenler zaten ve yörüngede dahi değiller bakıldığında ya, aklıma geldi şarkıyı da dinlerken söyleyiveriyim rahatlasınlar dedim...

Bir deli düzeni bu ,
akıllı masalında....
bu sözler de yine Sıla'nın Dön demeği unuttum şarkısından

o da ayrı güzel bir şarkı...
seviyorum böyle güzel sözleri ben

bana uydurduğum yönleri olduğundan belki...

bir delinin düzeni bu, o kaçışları olmazsa başka türlü nefes alamayan,
akıllıların masallarına uymaması ondan...

uydurmaya da çalışmayın, delidir sizi de bozar...

Boktan bir durum...

2009-05-21T00:55:00.003+03:00

Annelik zor iş klişesini kullanmak istemesem de, elimde başka malzeme yok idare edin gecenin bu saati bulamadım başka bir lakırtı...

hoş, kimse kolay olduğunu söylememişti zaten kendim kaşındım, aldım boyumun ölçüsünü hatta şu anki kiloyla hiç bağdaşmayacak bir halde olduğunun da gayet farkındayım ya olsun analıktandır deyip, koca göbişin üzerine yatma hobisi geliştikçe gelişti iyi de oldu napalım ?alıştım böyle hormonlu patates gibin dolanmaya...geçen seneden bu zamana bi 10 kilo gitti kaldı 15 daha ya o da gidecek inşallah...

konu ben değilim, yani dönüp dolaşıp bana gelecek olması adetten ama esas mevzu ikizler yani benim Kaymaklı kurabiyelerim dünya güzeli meleklerim:)

şimdi, havalar ısındı ısınalı kızların bodylerinin kısa kollularına geçiş yapmış "cıbıl cıbıl dolaşalım "kanalından yayın yapıyorduk ya hani, zaten anaları gibi ateşli hatunlar olmaları sebebiyle soyunurken hiç sesleri çıkmaz, yeterki giydirilmesin hanımlar...

geçen yaz da öyle tek body ve bezle geçmişti bu sene de devam edelim dedik hatta, kolları uzun olup da hala giyilebilme ve apışarası çıtçıtları kapanabilme özelliği devam eden kışlıkların da kollarını kesmek suretiyle Yaz'a uyumlandırdık..

herşey iyi güzeldi lakin bugun hava bozunca yine pijamaları bacaklara giydirelim dedik olmadı, cıbıl bacaklar kabul etmedi eee öyle olunca kışın tulum gibi giydikleri ama artık boyları uzadıkça paçaları şort kıvamına bürünen uykulukları çektik üstümüze, uzun kolları da bir makas darbesiyle kısaltıp tüm günü mutlu mesut geçirdik taaaa ki, akşam üzeri saatlerine dek...

akşam üzeri arkadaşlar uğradılar bir kahve içimlik bizi ve kızları görmeye
maksat kızları görmek aslında ama, Ecoş cadısı yabancı insan kısmısına karşı olanca cadılığını sergilemek suretiyle gelen grubu ürkütmeyi hiç ihmal etmedi daha ilk dakikalarda, insanların yüzünü görür görmez basıyor yaygarayı susturabilene aşk olsun...

hiç anasına çekmemiş bu yanı, ama hiç ilgilenmeden kendi haline bırakılınca bir süre sonra uyum sağlayıp ortama karışıyor ya yine de öyle pek sıcak bir ilişki içine girdiği söylenemez..bir de Kraliçe ya hanım, öyle uzaktan uzaktan kesiyor milleti bir tek esmer ve yakışıklı olanlara kanı kaynayıp yanaştığı görüldü şu ana dek..bu özelliğini de itina ile anasından aldığına kanaat getirildi haliyle:)

Alyoşum cool prensesim ise, her zamanki sakin haliyle gelenleri inceleyip mesafeli tutumunu takındı... ortamda erkek çocuk görünce derhal en sevdiği oyuncakları verip tavlama derdine düşer eğer kanı kaynadıysa, sevmediyse çok fena favori oyuncaklar toplanıp gizli sığınağına götürüp saklanıyor:) yer edindi kendine salondaki koltuğun arkasını sığınak belledi hatun, akşam el ayak çekilince evdeki tüm kayıp kap kacak, yediğini sandığım oysa sadece kemirilip atılan elma parçaları, oyuncaklar bir yığın halinde orada istifleniyor...çok fazla el değdirmek de mümkün değil sabah kalkınca ilk iş gidip zulasını kontrol ediyor çok komik işle peşindeler ve hergün bir yenisi ekleniyor...

tüm günün yorgunluğuna değen de bu komediyi seyretmek zaten...

neyse, biz öyle arkadaşlarla sohbet muhabbet içersinde Alyoş ortamdaki erkek çocuğuyla mercimek fırında oynarken Ecoş girdi salona...heyheylerini dışarda bırakmış geldi hatun ve önce şöyle bir dolandı seyretti tepkisizce ortamı bende "amannnn kimse ilgi göstermesin bırakın" demişim zırıldamayı kestiğinden mutlu bir halde...

ama ilgilenmeyin bölümü beni ilgilendiriyor haliyle,

sohbet koyu, gelen arkadaşım erkek bebenin yuva mevzularını anlatmaktayken yerdeki oyun örtüsünün üzerinde ne idüğü belirsiz bir topak takıldı gözüme ve takılmasıyla oturduğum yerden zıplamam bir oldu, şu koca cüssemle panter misali topağa bir atlamışım ki, ne göreyim koca bir bok parçası ...

şoktayım, ilk defa bok görür gibi desem değil , kızlar doğdu doğalı burnum boktan çıkmış değil, her anlamda boka batmış günler yaşamışlığım dahi var ama, bu en boktanı yani ne bok yapacağımı şaşırmış bir halde kalakaldım...

yerde nerden geldiği anlaşılamaz bir kupa bok bana bakıyor, hemen en kocaman havlu kağıt ıslak mendil darbesiyle yok edildi ve anlaşıldı ki , Ecoşun gündüz giydirdiğim yavşak bodysinin apışarası çıtçıtları açılmış ve nasıl olduysa bezinin de bir kanadı açılmak suretiyle bok özgürlüğünü ilan edivermiş...güler misin ?ağlar mısın ağla tabii ,rezalet...

tüm gün kırk bez tak çıkar hiçbir vukuat olmasın da misafirlerin önünde olacak iş değil...Allahtan erken gördüm de diğer bebeler boka batmadan ortam kontrol altına alındı yoksa toplu hamam sefası yapacaklardı akşamın bi vakti...

Ecoşu kaptığım gibi altını nasıl değiştirdim, popusunu elini ayağını nasıl yıkayıp şartladığımı şaşırdım millet benden şaşkın beni seyirde...

velhasıl akşam sohbetimiz, "olur böyle şeyler bizde çocuk büyüttük" lakırtılarıyla nihayet bulduysa da, ben hala bu boktan durumu hazmedebilmiş değilim...

yabancı değildi gelenler yakın arkadaşlardı ama yine de, insan kendini çok boktan hissediyor yahuuu

valla çok boktan bir durum ama bunu da yaşamak varmış napalım yarından tezi yok o yavşak body den cam bezi yapmazsam ne olayım...

Nutella kardeşliği...

2009-04-29T02:30:00.004+03:00

Sabahtan beri bir içim içime sığmıyor durumları sözkonusu
bu ara biraz arpayı fazla mı kaçırdım ne geceleri onca uykusuzluğa yıkılmam gerekirken full enerji dolanıyorum ortalarda...
kızlar sabah namazını mütakiben ayaktaydı oysa yine...
inanılır gibi değiller geçen akşam birisi gece 3 te uyandı, 5 te zor uyutabildim 2 saat debelendik ...kendi yatağı olmadı, yanıma aldım bir yandan ya alışırsa korkusu, bir yandan o kücücük kollarını boynuma dolamasının keyfi karıştık öylece ama uyutamadım onca çabaya rağmen...koca yatakta dört döndük kocişi yatağın en kenarına dek iteleyerek, olmadı aldım yatağına geri götürdüm 5 te daldı hatun, rahat bir 8 e kadar uyur derken 6 da sanki tüm gece ayakta kalan o değilmişçesine full neşe kalktı ve kardeşini de uyandırdı...zaten biri ayaktaysa diğerine de rahat vermiyor ...sıkılıyorlar tek başına, ikizlerde bu hep böyle mi merak ediyorum...

tüm gün onlarla kahvaltıydı sabah uykusuydu öğlen yemeğiydi , öğleden sonra uykusuydu, akşam üzeri yoğurtları, baby tv zamanı derken akşam oldu...
en çok pim ve pimba'yı seviyorlar 2 küçük penguen, birde drago ile oliver baş kahramanlarımız onlar çıkınca çığlık kıyamet ortalık..baby tvnin tüm şarkılarını melodileri filan ezberlemiş durumdayım, hatta çıkış sırasını bile hatmettim kendimi bazen yemek pişiriken filan da o şarkıları söylerken buluyorum kaybettim kendimi hükümsüzdür durumları:)

baby tv'yi hepi topu 1 saat seyrettiriyorum fazla değil ve bende yanlarında anlatıyorum olan biteni öyle yapmak gerekiyormuş diye, kim kimdir ne yapıyor ediyor teke tek anlatıyorum, ama arada şu program akışını değiştirseler çok mutlu olucam
baby einstain cdlerini de hatmettik bitti sıkıldılar hepsinden yeni arayışlar içerisindeyiz...

neyse bu arada kapağı elimde kalan çamaşır makinasını tamir ettirdim..
bu ara evdeki elektrikli aletler kendi kendilerini imha sürecindeler , önce 3 lü priz gitti, ardından tost makinası derken çamaşır makinasının kapağı elimde kaldı benim arıza katsayım aletlere kısa devre mi yaptırıyor ne anlamadım...
sonra, evde kısa çaplı bir dolap temizliği yapıldı, 3 tertip çamaşır yıkandı
akşam kızların mamaları yedirildi, kadına teslim edildi uyutsun diye ...
yemek yerken hep ellerine değişik objeler verip oyalıyorum kadın da o arada besliyor başka türlü yemiyor hanımlar bu gün tahta kaşıklarla oynaştık...

uykuyu da kadına sattım çünkü benimle uyumuyorlar, daha doğrusu beni 1 saat süründürüp sonra uyuyorlar oysa yardımcı kadın yatırdığında 10 dakikada bitiyor mevzuu

dr. a sordum "seni oyun arkadaşları gibi gördüklerindendir" dedi ben bu özlük işleri kendim yapma çabasındaydım oysa ya, yokmuş pek önemi daha doğrusu ilk aylar önemliymiş ama artık başkalarının da onları besliyor ve uyutuyor olması diğer insanlara da güven duymalarını sağlarmış bir bilenler öyle diyor...
iyi, uyku işini de şimdilik böyle çözdük gittiği yere kadar artık...

saat akşamın 8'i olduğunda benim pilimin bitip yıkılmam lazım di mi?
hayır kocişi arayıp "sinemaya gitsek" diye tutturdum ,
"yaaa hafta arası ne sineması şimdi" lakırtılarına kulak tıkıyarak...
çıkışta da, gecenin 12 sinde kocaman bol nutellalı bir waffle mideye indirildi, bu durumda kalori hesabına vurunca, yarın yemem gereken tüm öğünleri tüketmiş durumdayım
biliyorum...
pişman mıyım?
hayır
hatta waffle'ı hazırlayan çocuğa nutellayı sürerken, "elini korkak alıştırma bol koy" demişliğim bile var kocişin dirsek dürtmelerini görmezden gelerek:)

eve dönerken "sen nasıl kilo vereceksin merak ediyorum, hani yasaktı sana çikolata tatlı" diye söyleniyordu...

bense yüzümde kocaman bir gülümseme, dudaklarımın kenarında kalan nutellaları yalamakla meşguldüm
ne doyumsuz bir zevk bu kardeşim ya
atın beni en derin nutella kazanlarında kaynayım
şekerim varmış kimene
At'ın ölümü arpadan olsun, benimki nutelladan...

eeee onca nutella yersen gecenin 3 ünde hala ayakta bu satırları döşer oluyorsun haliyle

yarın kadının izin günü ve yalnızım kızlarla
şimdi gidip uyumazsam kızlar yarın beni evin hangi köşesine döşeyecekler bilinmez

ama olsun değdi valla kendime geldim
ne olurdu yenilen her gr nutella 1 kiloyu yaksa filan
nefis olurdu nefissssssss

yaşasın Nutella kardeşliği ve kim bulduysa bu nimeti helal olsun...:)

Doyur-ma güdüsü...

2009-04-27T15:43:00.005+03:00

Bu aralar ruhum bulanık yine...
Anne olmanın dayanılmaz ağırlığı belki de hissettiklerim
bir yandan dünya güzeli iki meleğimin varlığıyla dopdoluyum ama el ayak çekilince yine o bildik tanıdık yalnızlık hala başköşede
ve bitmek tukenmek bilmeyen özeleştiriler
tüm günü en baştan sorguluyorum sabah akşam
hangi insan evladı kendine böyle bir işkenceyi reva görür?
yoruldun tüm gün zaten debelenmekten yat uyu di mi?
hoş uykular da aldı başını gitti bu dumur haller karşısında
bir detaycılık , bir sorgu, bir işe yaramama hissi
bu ne yaa?
neden bırakmıyor peşimi anlamıyorum...
şu aralar artık işsiz güçsüz evde olmanın da verdiği bir bunalım sözkonusu aslında,zaten çıbanın başı da bu biliyorum, artık para kazanamıyorum ve üretemiyorum ya sözüm ona...
sözüm ona buna değil bana aslında, tek hedefi benim bu konunun
tek kendimi gagalıyorum arada en yakınımdakiler de alıyor nasibini...
eşim dostum "eee işlerin en zorunu yapıyorsun annelik kolay mı?" deseler de yetmiyor
ne çok alışmışım meğer sabahtan akşama iş hayatı koşuşturmalarına...
sanki evde farklı bir tempo yaşanan, daha da yoğunu hatta ne zaman akşam oluyor anlamıyorum...

sabah 6 da başlıyor günümüz kızların ilk çığlıklarıyla bazen kıkırdayarak uyanıyorlar bazen çığlık kıyamet...artık rüya da görmeye başladılar herhalde ya da hep görüyorlardı ama artık daha çok mu etkileniyorlar ne gece uykularında da ağlamaklı oluyorlar kimi zaman...hele geçen akşam üzerlerini örterken öyle bir hıçkırıyordu ki birisi uyanık sandım rüyadaymış meğerse...hep güzel rüyalar görseler keşke hiç kabuslar olmasa ama buna müdahale edemiyorum...
kocaman oldu bebeklerim...
artık birşeyleri anlatırken direk gözlerime bakıp dinlemeye başladılar hatta
öyle keyifli ki onları seyretmek
hergünümü daha iyi bir anne nasıl olurum diye geçiriyorum..
daha sakin
daha az telaşlı
daha anne
ve tüm sivri yönlerimi törpülemeye çalışıyorum kendimce
çünkü ben hala her yaptığımı sorguluyorum hergün herşeyi hiç bıkmadan...
bu kadarı da fazla belki hoşşş bazen sapıttığımı söyleyenler de yok değil bu hassasiyet konusunda...ama hassas olduğum aşırı hijyen içinde yaşamaları veya her zaman en dogru sekilde beslenmeleri değil aslında duygusal anlamda doyumlu, kendine güvenen güçlü bireyler olmaları sadece...
çünkü gördüm ki yeme-içme konusunda , ne yapsam da olamıyor hep istediğin şekilde, tam tersi canları birşey yemek istemezse günlerce sadece çubuk kraker ve yoğurtla beslendikleri oluyor yaptığım onca sebze yemeğinin yüzüne bakmaksızın...
bu geçişler hep yaşanacakmış diş çıkartırken vs, öğrendim de artık bıraktım ucunu ..
çünkü yemek yedirmeye çalıştıkça, yememelerine takıyor insan sonra bir bakıyorsun çocuklarla saçma bir savaş halindesin ve artık olay inada binmiş...
neyse ki çabuk görebildim de döndüm köşeden artık hiç takılmıyorum , evde yiyebilecekleri yemek hazırlanıyor ama istemiyorlarsa keyiflerine kalıyor iş...
doktorun demesi de o zaten, "obez olacaklarına, zayıf ama sağlıklı olsunlar" dedi en son dinledim sözünü...dinlemeliydim...

"siz kendi yiyemediklerinizi cocuklarınıza yedirmeye çalışıyorsunuz" demiş pedagog benim gibi bu konuyu takıntı haline getirmiş olan bir başka arkadaşıma...
düşündüm haklılık payı yok değil...
hem dünyadaki tüm çocuklar çok mu güzel besleniyor düşününce
ya hiç beslenemeyenler...
vazgeçtim deştikçe daha kötü hissediyorum kendimi çünkü
ve farkettim ki, evdeki yardımcı kadından daha güzel yiyorlar yemeklerini
içim sızlayarak yemek yedirme işini de ona bıraktım
içimin sızısı üzüntüden değil ego bunun adı
birileri benim yapamadığımı daha iyi yapıyor ya nasıl olur? demedim
hoşş yalan dedim başlarda ona da direndim
sonra açtım sordum bir bilene..."bu işleri bizzat annenin yapması gerekmiyor mu?" diye
"siz annenizin size ne yedirdiğini hatırlıyor musunuz? oysa size ögrettiği oyunları hiç unutmadınız, bırakın o işi başkası yapsın, siz oyun oynayın onlarla kaliteli vakit geçirin kitaplar okuyun" dedi doktor
ve kendi annemi düşündüm bizde bu tam tersi işlemiş, ben sadece yemekleri hatırlıyorum...koca kız olmuş artık lise çağlarındayken bile ne zaman kafam bozuksa annemin tek bir lafı vardır "birşeyler ye hiçbirşeyin kalmaz" hala da öyledir...
"anne canım sıkkın" "ye birşeyler geçer"
bugün hala mevcut kiloları veremeyişim ve yemek mevzusunu hayatımın merkezine oturtuşum da bundan belki..
"ev yemeksiz kalmamalı" evdeki diğer işler tam yolunda olamayabilir belki ama bir ev yemeksiz olmaz illa evde ne varsa az çok pişirilip kotarılacak..
bir doyurma güdüsü ki sonu yok...
hastayım ben, vallahi bak böyle yazınca çıkıyor bütün manyaklıklarım ortaya
zaten yazmayı bundan seviyorum, en çok kendi kirli çamaşırlarım dökülüyor ortaya terapi gibi gelişi bundan belki de...

yemekte takıldı kaldı mevzuu ama, son 2 aydır benim hayatımın da merkezinde takılıydı da ondan... bugün böyle anlatabiliyor olmam tamamen rafa kaldıramadıysam da en azından kızları kendi manyak obez ruhumdan sıyırabildiğim için yoksa bunu da yapamazdım da, bu kadarını başarabildim diye kendimi iyi hissetme gayretindeyim...

bu bölümü geçtim ve ben elimi çeker çekmez onlar da inatlarından vazgeçtiler
bakıyorum, kadınla gayet güzel yiyorlar yemeklerini tüm inatları bana karşıymış

hayatın her aşamasında öğreniyor insan aslında, yıllardır okuduğum kitaplarda neye karşı direnç gösterirsen, hayatının merkezine oturur mevzusu tekrar ediyor kendini

taa ki, görebilene dek
gördüğüm anda hele bir de kafam çalışır da idrak edersem bitiyor
etmezsem kendi kendimi yiyorum herşeyden ve herkesten çok
ama biliyorum bitmeyecek bu döngü bu detaycılık, bu sorgu...

işte böyle...

Yine mi? Yeni mi?

2009-04-17T01:55:00.003+03:00

Yasamimiz boyunca hep ayriliriz bir seylerden ve birilerinden...

ya bittiginden gitmesini isteriz ya bitmesini dusundugumuzden...

sigara,icki gibi kotu aliskanliklardan ya da artik bize aci veren ve hayatimizdan cikarmak istediklerimizden, en cok da sevgililerden...

ayrildigimizi soyledigimiz andan itibaren de bitti saniriz hersey.
hele etrafimizdaki ese dosta ve haberi olanlara da deklare ettiysek mevzuyu,
buyuk bir sukunetle soyleriz sanki tum yasanmisligi en derin sandiklarimiza gommuscesine...

`tam 3 gun oldu tek nefes icmedim` deriz mesela,

ya da `tek duble icmeyeli aylar oldu`

`gunlerdir konusmadik onunla, ne o aradi sordu, ne de ben tam 5 gundur ayriyiz artik`...

bilmedigimiz tek sey ise bu cevaplarda adi gecen zamanlardir aslinda...
saymaya basladiysak gunleri ve saatleri o is bitmemis demektir ve biliriz de, kendi kendimize bile soylemeye dilimiz varmaz tum hasmetiyle hayatlarimizda var olmaya devam ettiklerini ve olanca agirliklariyla en bas kosede oturduklarini...

henuz bir yere gidebilen de yoktur , bitebilen de...

her saate bir yenisini, her gune bir sonrakini eklemek kavusmanin gunleridir , artik yakindir tekrarini yasamak, ya da kaldigimiz yerden devam etmek herseye...
tum bu olan biten yeniden baslamanin olagan rituelidir sadece

ve biz hep biliriz her bitisin yeni bir baslangic oldugunu aslinda
tek bilmedigimiz neye basliyor oldugumuzdan ibarettir
asla da ogrenemeyecek oldugumuz iki soru...

Yeni mi?
Yine mi?

Müge kadını...

2009-03-11T00:49:00.005+02:00

Bilenler bilir kızlar doğdu doğalı bayağı bir Bakıcı kadın tecrübesi yaşandı tarafımdan, hatta başka laf edemez oldum sayelerinde öyle ki, hem burada hem de artık çok sık güncelleyemesem de, ikizanneleri.net sitesindeki köşemde çokça bahsetmişliğim var kendilerinden...

bu gece çenem düştü, yetmezmiş gibi uykum da kaçtı ya, sevdiğim ve zamanında çok daha sık takip ettiğim Sugibi'nin blogunu okurken son yazısında o bahsedince bakıcı konusundan nacizane yorum yaparken buldum kendimi ve aklıma gelen komik bir hadiseyi de yazmadan edemedim..yazma sebebim örnek teşkil etmesi aslında çünkü gerçekten önemliymiş de haberim yokmuş... anlatıcam...

benim bir yardımcı kızım vardı, Müge adında, sitedeki ya da buradaki yazıları takip edenler bilir çok kısa bir süre kaldı bizimle 2 ay filandı sanırım ama sevmiştik kendisini, Karadeniz insanı olmasının verdiği bir samimiyeti ve sempatikliği de vardı ve zaten o bakıcı- yardımcı kadın filan değil gizli bir stand-up sanatçısıydı...onunla ilgili detayları anlattığım yazıya aşağıdaki linkten ulaşmak mümkün...

http://www.ikizanneleri.net/yazar_yazi.asp?id=249&g=1

neyse, bu Müge gerçekten en vefalısı çıktı gelenlerin ve Gebze'den gelip gittiği için ayrıldı yanımızdan ama, ben birini bulana dek de bizimle kaldı sağolsun..
her ne kadar temizlik konusunda cok başarılı değilse de, günler onunla çok keyifli geçtiğinden mennundum kendisinden...

geçenlerde aradı daha doğrusu mesaj atmış "abla mutlaka uğrayıp kızları görmek istiyorum ikizannelerindeki yazını gördüm ne kadar büyümüşler" diye bende arayıp,
"ne zaman istersen uğra dedim, ben de mennun olurum seni görmekten"
ve ona bahsetmişmiydim de haberi olmuştu sitedeki yazılarımdan yoksa, hasbelkader bilgisayar açıkken meraklı melahatlık yapıp baktığından mı görmüştü bilemedim ve hatırlamıyorumda ama belli ki benim köşe yazılarının sıkı bir takipçisi olmuş ama blogdan haberi yok sanırım olsa, kırk tane yorum bırakmıştı şimdiye dek ve bu yazının özü de bir yorum hakkında aslında, anlatıcam...

bize çalışmaya geldiğinde, benden yerleri silmek için Vileda istemişti de,
"yok kızım kovaya suyu koy adam gibi sil" demiştim valla gıcıklığından filan da değil yapmam öyle abukluklar ama, gerçekten bende hep öyle silerim yerleri ve bence Vileda hani balkondu, dükkandı gibi mekanlar için tamam da ev için ı ıhhh... hele hele o günlerde kızlar yeni yeni emeklemeye başladıgından hijyen biraz daha önemliydi evde...

neyse bu çok fazla mevzu olmasa da, Müge haftada bir beni yokluyordu,
"abla valla ben süper silerim Viledayla bak bir al ne demek istediğimi anlayacaksın" diye bende ısrarla duymamazlıktan geldim ve almadım hala da yoktur evde:) gülüyorum çünkü gerçekten öyle zor ki birbirini tanımayan iki insanın tüm gün evde birlikte olması...kızlar doğmadan evvel ben çalışıyordum ve haftada bir gün temizliğe birisi gelirdi yeterdi de, oysa şimdi hergün iş güç var ve yardımcısız olamıyor, denedim de aslında ve yetişebilsem kesinlikle almıcam kimseyi ya mecburum...

uzattım yine ee bu bir ritüel zaten...
şimdi, alınamayan Vileda yüzünden sevgili Müge benim sitedeki yazımı okuyunca geçmişi hatırlıyor ve bir yorum bırakıyor, allahtan yorumlar süzgeçten geçiyor olduğundan yayınlanmıyor ve hani yayınlanacak gibi de değil zaten...
benim de çoookkk sonra haberim oldu site yöneticimizle bakıcı kadın konusunda konusurken bahsetti ve Mügenin kendisi de söyledi telefonda konusurken,
"ben senin yazılarına yorum da yaptım abla ama yazmadılar" diye:)

yorum şöyle;

"abla sen bir Vileda alsaydın ben seni asla bırakmazdım sen dünyanın en iyi annesi ve insanısın" diye...şaka gibi değil mi? bana öyle gelmişti ilk duyduğumda...o ara çok stresli geçiyordu günler diye arkadaslar ben,i neşelendirmek için söylüyorlar sanmıştım değilmiş... gülüyorum ağlanacak halimize...
ne kadar basit konulara takılarak gidebiliyor bu insanlar inanılır gibi değil ve belki de onun için gerçekten çok önemliymiş ama ben salak anlamamışım...
öyle çok şey oluyor ki bir tek gün içinde bile, kırk tane şey anlatıyorum dönüyorum hiçbiri olmamış ya da, yarım yamalak ve hele birde yengeç burcu insanıysan, evindeki düzene takık birisine öyle zor ki bu tanımadıklarıyla yaşam, anlatılır gibi değil ama, katlanıyorum çaresiz...

çalışan annelerin işi nispeten daha kolay gibi dicem hani göz görmeyince gönül katlanır hesabı ama onların da başka problemleri oluyor en yakın arkadaşlarımdan şahidim ...

ayyyyy yazmayacaktım bu konuda artık söz vermiştim kendime, yine dayanamadım anlatacak çok şey olduğundan belki ama toplasan beş para etmez...

aslında, çalışanı da, evde olanı da, yardımcı-bakıcı kadın olanı da hepsi zor mesele, kadınlık zor vesselam tüm mesele bu belkide...

hele birde anne olunca, olanı biteni toparlamak iyiden iyiye karışıyor ya da ben hala alışamadım anneliğe bilemiyorum...bazen bünye kaldırmıyor , zaten arıza katsayısı yüksek olunca çabuk su kaynatıyorum ama, öğrenicem bir şekilde kararlıyım, kendim için olsa yine umurumda olmazdı da, kızlarım için bu işin de üstesinden gelmenin bir yolunu bulmam şart...
herşey onlar için zaten...
daha doğrusu artık herşeyim onlar...

Amannnn haaa...

2009-03-10T23:30:00.005+02:00

Hani bazı tarihler vardır asla unutulmaması gereken Yaşgünü, Evlilik Yıldönümü vsss... gibi

biz kadın kısmısına yaranmak istiyorsanız bu tarihleri kırk telefona kaydedin ya da ajandaya, ya da sekreterlerinize sıkı sıkı tembih edin ama unutmayın...
bir anda dünyanın en kötü kocası olmaya hak kazanırsınız ya da kocalık hakkınızı toptan kaybetmeniz de mümkün...koca sıfatına henüz nail olamadıysanız ki, belli ki pek de aceleniz yok fazla sevinmeyiniz, sevgililikte de mümkün bu dumur durumlar...

ben de çok kayıtsız sayılmam esasen bu yaşgünü yıldönümü mevzularına ama eskisi kadar da takılmamaktayım artık... püfleye püfleye söndürülen mumlarla yaşımı ifşa etmekten yana da yok bir kaygım sadece lüzumu yok, zevk vermiyor ve hiç de vermedi...

zaten yaşgünleri çocukların keyfi bence o yıllarda bolca kutlanmalı, 20 li yaşlara kadar tamam, sonrası gereksiz...

benim için en muhteşem kutlama, sevdiklerimle birlikte keyifli bir balık lokantasına şöyle yaşüzüm eşliğinde balıklama bir dalış olur mesela...hediye olarak da her biri farklı çikolatadan oluşan bir kutuyu elime tutuşturursanız, değmeyin keyfime...
bir kavanoz nutella bile olur hani geçerken uğradıysanız...

ama bu şaşalı kutlamalardan hoşlanmıyor olmak benimle alakalı bir arıza...
yani benim 2 beden küçüğüm olan kızkardeş kısmısının yaşgününün unutulması galaksiyi terketmekle eşdeğer bir önem taşımakta...öyle ki yaşgününe günler kala hiç utanmadan etrafındaki herkesi harekete geçirip, "aman haa unutulmasın" şeklinde bir komedisi dahi vardır ve tüm bu çabaya rağmen unutanları kısa süreliğine çizmişliğine de şahit olundu geçmişte...

amaaa tüm bu yaşgünü yıldönümü filan hikaye
esas bazı günler var ki, bence erkek milletinin bu konuda artık kendi iyiliği için harekete geçme zamanı geldi de geçiyor bile...
hani oldukça büyük de tehlike arz ediyor aslında ve hatta , hayat memat meselesi olacak kombinasyonlar dahi oluşabiliyor zaman zaman...
ve bu günler içinde yaşanan mevzular her seferinde, "ne varki canım bunda şimdi bu kadar abartacak" tarzı vurdumduymazlıklarla geçiştiriliyor olsa da, Amannn haaa ters bir şey olmasın diyesi geliyor da geçiyor insanın...

hangi günler mi?
valla ben 12 senedir kociş kısmısına öğretemediğimden başkasına hiç akıl vermeye hakkım da yok aslında ama, diyesim geldi işte belki birileri dikkate alır da, gül gibi ilişkilerini veya can güvenliğini riske atmaz...

tüm bu laf kalabalığında bahsedilmeye çalışılan, biz kadın kısmısının ayın belirli günleri yaşadığı günler ve birkaç gün öncesi aslında hani toplasan 1 haftalık bir mevzuu ...son derece basit görünen ama şahsen beni köpek dişlerim kaşınır hale getirecek kadar çıldırtan, son derece tahammülsüz ve mutsuz bir hale getiren eee haliyle etrafında istemesem de nasibini aldığı bu dumur halceler...

dedim ya, üstüme vazife de değil daha doğrusu vazife edindiğim onca şey içinde bu birşey değil ama, etrafımda da gördüğüm kadarıyla bu tehlikeli günlerde yaşanan basit tartışmalar büyük kavgalara dönüşmekte, olmadık zarar ziyan çıkmakta ortaya diye yazasım geldi...

yaniii...siz erkek milleti, ya da kadınlarıyla iyi geçinmek derdinde olanlar diyelim. hani durup duruken bir tartışma ortamı yaşanıyorsa ve karşınızdaki kadın küçücük de olsa mevzuyu büyütme konusunda ısrar ediyorsa, sinirliyse, ne deseniz anlamıyorsa üstüne gitmeyin...
bu kıyağımı da unutmayın...
hepi topu birkaç günlük anlayış beklenen sadece
başka birşey değil
benden söylemesi
Amannn haaaa....

Dolap Beygiri...

2009-02-06T04:28:00.005+02:00

Saat sabahın 4 ü uykum kaçtı ...çünkü tüm gün evdeki yeni yardımcıyla yaptığım tartışmaya taktım kafayı...bir kısır döngünün içinde gibi hissediyorum artık kendimi tam bir şeyleri yoluna koyuyorum bozuluveriyor, yorgunum hemde çokkkkk...laf anlatmaktan dilimde gerçekten tüy bitti...

kızlarla olmanın keyfi öyle doyumsuz ki, iyi ki doğurmuşum ruhum dinleniyor seyrederken yaptıklarını, gelişimlerini, yeni yeni yürümeye çalışmalarını...

beni en çok yoran etrafımdakilere laf anlatmak...1 senede 4 bakıcı gitti bu 5.cisi bu sefer yatılı alalım bari akşam da bir işin ucundan tutar dedik, hatun saat 8 de tavuklarla uykuya dalıyor...gerektiğinde kaldırırsak kalkarmış...uykudan uyandırıp bir çay verir misin mi diyeceksin...ben söylemiştim yatılı olmasın gündüzlü yeter diye ama onlar da ayrı bir arıza...denemedim değil yoksa..

"bende mi bir basiretsizlik var?" tarzı cümleler kurmak istemiyorum...saçmasapan hatunları başıma çekmemek adına ama kuruyorum ister istemez çünkü sinirlerim tepemde...ve çekiyorum da belli ki bunları hayatıma..derhal bozmalıyım bu döngüyü..

kadınlarla bozdum kafayı...
başka bir hayatım yok şu ara çünkü ...
ve bu şartlar altında işe de dönemiyorum kızları kime nasıl bırakıp gideyim...kreşe yuvaya filan vermek için de daha çok küçükler babaları olmaz diyor benim de içime sinmiyor zaten...
annemin desteği var sağolsun ama prostatlı bir seyir izlemekte...zaten onun da tek başına üstesinden gelmesine imkan yok...ve kaldı ki ona her gelişinde sil baştan herşeyi tekrar tekrar anlatıyorum...hani en büyük faydası kızların yanında güvenebileceğim biri olması...

ama şu yardımcı olsun diye para verip aldıklarım deli ediyorlar beni çünkü kurduğum tüm düzenleri yıkmaya geliyor gibiler, 2 laf edince de küsüveriyor hanımlar...kızlara mutfakta mama sandalyelerinde yemek yemeği öğretmişim çok da büyük bir keyifle gerçekleştirmişiz bu yemek saatlerini , mızmızlık ettiklerinde dolaplardaki kuruyemiş, bisküvi paketlerini ellerine tutuşturup oynatarak yemişler yemeklerini...bir gün 2 saat bırakıyorum eve dönüyorum bakıcı kadın kısmısı, elinde mama tabağı peşlerinde dolaşıyor ve ilk geldiği gün söylemişim bu evde şu düzenler var bunları bozdurmam, ısrar edersen sinirlenirim sinirlenince ben çok fena ısırıyorum adamı, hani koparmadan bırakmam diye...tek yapması gereken bazı kurallara uymak ama hayır o daha iyisini biliyor...

kızları kucağına alma, kucağa ben hiç alıştırmadım bebekliklerinden beri demişim...bir bakıyorum ikiside kucağında dolaşıyorlar evin içinde ...neden diye soruyorsun? ağlıyorlardı yahu bende evdeyim kızım ben neden duymadım ağladıklarını? çünkü sen bir kere aldın kucağına bu veletler de hemen kaptı mevzuyu şimdi şımarıklık yapıyorlar isteklerini sana yaptırabilmek için...

yemeklerden evvel su içirme, doldurma midelerini zaten dişleri çıkıyor adam gibi yemiyorlar demişim...elinde su biberonu dolanıyor... hayır beyinsiz dicem 3 çocuk büyütmüş kendi çocuklarını sözde

daha birsürü saçmalık...
hangi birisini anlatıyım ?
sıcak çay fincanını erişebilecekleri yerlere sakın koyma....
televizyonu ben açmadıysam sen sakın açmaaaa....
benim dışımda bu çocuklara dişleri kaşınıyor diye sürülen jel bile olsa aslaaaa ilaç vermmeeeee........
ve ben bunları anlatmaktan da, bunların beni anlamamasından da fena halde daralmış durumdayım...

son yazdığım yazılara baktım, artık kendimi tekrar etmeye başladım hep aynı mevzuudan bahsediyorum... bu yüzden artık yazma hevesim de kalmadı, eskiden bana çok zevk verirdi şimdi psikolog olarak kullanıyor gibiyim ama monolog bir konuşma var aramızda ben yazıyorum cevap yok...çünkü tüm gün aynı kısırdöngü içinde debelenip duruyorum...dışarıda olsam fikir yürütebileceğim birşeyler olur elbet...

dayanmam lazım, kızlar biraz daha büyüyene dek idare etmek zorundayım biliyorum ama artık limitlerim mi doldu ne kusuyorum içimdekileri rastgele...

ve beni tanıyanların anlayamayacakları kadar da sinirliyim...
yatıp kalkıp şükrediyorum kızlar ve biz sağlıklıyız ve çok şükür iyi bir hayatımız var diye hergün teşekkürler Tanrım diyorum bu ayrı bir bölümü mevzunun ama, gün bitip de, kendimle başbaşa kaldığım saatlerde öylece boşluğa bakarken yakalıyorum kendimi ve ne güzel bırakmıştım tekrar başladım sigara içmeye, kokusundan nefret etsem de o ateşin yanması hoşuma gidiyor bir şekilde...
bu şartlar altında kilo da veremediğimden bir de hormonlu patates gibiyim hala...

oysa bir önceki kadın gitmezden evvel ne güzel diyet programına da başlamıştım bir hastanenin, yine hepsi yarım kaldı yeni kadın gelince tekrar anlat...baştan başla evin düzeni, kızların sorumluluğu derken ben yine aynı haldeyim...

yarın annem geliyor... kızları ona bırakıp biraz nefes alabilmeyi umuyorum önümüzdeki hafta da kalacak umarım ve ben birkaç arkadaşımla görüşüp, biraz kafa dağıtabileceğim diye düşünüyorum...yapılacak işler listesinde birsürü işim var onları da halledicem umarım sokağa çıkınca...
sokağa çıkmak...
ne komik di mi ? artık hayatımda böyle bir kavram var, çünkü kızlar uyurken markete gitmek dışında annem ya da kardeşlerim yoksa kızları kimselere güvenip bırakasım yok..bu gidişle olacağı da yok...

yarın annem geliyor...
önce kuaföre gidip kendime çeki düzen vermeyi planlıyorum
ctesi arkadaşımla, bir kişisel gelişim çalışmasına katılacağım geçen sefer iyi gelmişti yine öyle olmasını umuyorum

sonra da güzel bir hafta geçiricem...herşey yolunda gidecek...kızlar yemedikleri yemekleri yiyecek...kadın biraz silkelenip kendine gelecek ya da gelmek istemiyorsa ve laftan anlamayacaksa yol yakınken gitsin de yeni birine anlatıyım, nasılsa bu böyle devam edecek bari belki o yenisi daha iyi anlayan biri çıkar...ya da bu kendine gelir....

ama bana gerçekten toplu halde geldiler tek bildiğim bu...

neyse önümüzdeki hafta güzel bir hafta olacak...

çok keyifli ve güzelllll...

herşey yoluna girecek..

biliyorum bir zaman geçecek ve bu günlere bakıp gülümseyeceğim sadece ama şu an yaşıyorken uğraşmak gerçekten zor geliyor...

biraz dinleniyim üstesinden gelicem biliyorum sadece biraz dinlenmeye ihtiyacım var...

biraz dinleniyim geçecek...

...... YENİ YIL'ım nerde?

2009-01-14T02:46:00.011+02:00

"Bundan önce yaşadığımız tüm yılları kıskandıracak güzellikler ve sürprizlerle gelsin"

demiştim, gelmedi... belli ki benim sipariş ettiğim yıl yok daha ortada...
bu yüzdendir 2009'u henüz başlamış farz edemeyişim...

gazete sayfalarında, boy boy çıkan minnacık bebeklerin, çocukların, gençlerin tüm o insanların cansız bedenlerini görmek de yoktu bu senenin içinde, zaten mümkünse bir şey olsa da, hani bir büyü, birşey işte, dünyadaki tüm silahlar ve bizi tehdit eden tüm unsurlar kalksa ortadan demiştim...kalkmadı...

oysa ben, ilk gün uyandığımda gazetelerde şöyle haberler görmek istiyordum, "Dünyadaki mevcut tüm silahlar kullanılamaz halde"
nasıl geliyor kulağa? harika olmaz mı?
düşünsenize onca nükleer silah, mermi, tabanca pufff diye yok olacak nefis bir hayal...
kesinliklikle çok nefis ve benden evvel bu hayali kuranlar da olmuş...eminim başkalarının da olduğuna hala bir ümide sarılıp vazgeçmek istemeyişim ondan...

Arthur C.Clarke'ın Son Nesil 'indeki gibi uzaylılar gelse mesela ve yok etse yeryüzündeki tüm silahları...öyle güzel anlatmış ki yazar, onları yoketmek için tüm dünyanın biraraya gelip nasıl çabaladığını ama, tüm silahların uzaylılar tarafından nasıl da etkisiz hale getirildiği o ortamı...
zaten Arthur C.Clarke gibilerin bir şekilde olacakların illüzyonlarını gördüğüne inanmak istiyorum...
çok mu uçtum? daha başlamadım oysa...
gerçektir umarım bu hayal...
benim artık tek ümidim uzaylılar kaldı çünkü, başka bir nesil olmalı Evren'de adı insan olmayan, bir yerlerde barış içinde yaşayan, tüm günlerini mutluluk içersinde kendi keyiflerince keşiflerle sevgiyle geçiren, dünyadaki tüm bu saçmalıkları görüp, müdahale etmek üzere olan bir nesil olmalı, biz değiliz belli ki insan olduğunu sananların neler yaptığı ortada, zaten çok kalmadı yakında yok edeceğiz birbirimizi...etmeliyiz de hakettiğimiz de bu belli...

bu yüzden lütfen gelsin şu uzaylılar...
hatta gelmekle kalmayıp, suçsuz minicik bedenlerini hiç habersiz yok ettiğimiz, fütursuzca taciz ettiğimiz,
zehirli atıklarla zehirlediğimiz,
yok etmek için yaptığımız silahlara milyonlarca paralar harcarken, açlıktan ölmelerine göz yumduğumuz,
doğurup doğurup oraya buraya bıraktığımız,
tüm savunmasızlıklarına rağmen vurmaktan, canlarını hiç acımadan yakmaktan geri kalmadığımız, kısacası layıkıyla bakamadığımız yeryüzündeki tüm bu bebeklerimizi toplayıp götürsünler...geleceğimiz olan bu bebeklerin hepsini, gelecek günlerden korumak adına alsınlar bu dünyadan...

ve doğdukları günden beri hayatımın merkezine oturan, mutlu ve sağlıklı olmaları için elimizden gelen herşeyi yaptığımız canım bebeklerimi de alsınlar hatta...
belli ki, bizim yaptıklarımız yetmeyecek bu dünyada sevgiyle , mutlulukla yaşamalarına keşke yetse...
keşke, hepsini kocaman bir cam fanusla kaplayabilsek de, tek bir kötülük ulaşamasa o minicik bedenlerine ama gücüm yetmiyor...

çok mu karamsar yazmışım?
bana yakışmamış mı bu sözler?
pozitif düşünce gücüyle yatıp kalkarken, hafızamı mı yitirmişim?
yıllardır okuduğum, okudukça benim gibi düşünen bunca yürek varken ve "elbet bir yolu bulunacak iyilik, güzellik adına" dediğim tüm ümitlerimi kaybetmiş miyim ne?
neeeee?

böyle başlayamaz benim YENİ YIL 'ım...
çocuklarımla, eşimle, ailemle, dostlarımla hep birlikte kurduğum hayallere uymadı şu ana dek olan biten tüm saçmalıklar...

adı üzerinde ya hani YENİ YIL demişler...
YENİ
daha evvel yaşanmamış
ben onu bekliyorum...
YENİ YIL'ım nerde?

"Var mı tırnağın kaşınasın" 2.perde

2008-11-18T03:05:00.009+02:00

"Var mı tırnağın kaşınasın" derdi rahmetli babaannem, doğru lafmış anladım.
1 sene dolmadan 4.bakıcı da gitti, hepsi de, "hakkını ödeyemeyiz helal et" diye diye gidiyor...
"öyleyse neden gidiyorsunuz be kardeşim ?"
demek istiyorum diyemiyorum çünkü, yeni birini bulana dek dahi beklemeden gidiveriyorlar, anlamış değilim.

Kötü davranmak gerekiyormuş bu bakıcı kısmısına, o da bende yok yani gözüne baka baka kötü davranamam, emir kipiyle konuşamam bünyeye ters beceremiyorum ve inanmıyorum da bu "kötü davranmak gerekirmiş" konusuna ama bende de bir arıza var belli ki birşeyleri yanlış yapıyorum, belki de daha resmi olmalıyım ve daha az insanca, yani yüzü gözü ağlamaktan şişmiş gelse de sormamalıyım "ne oldu hayırdır?" diye, öğleden sonra işi varsa, "hayır gidemezsin, hafta sonu hallet işlerini" demeliyim (liymişim) buymuş raconu birbilenler öyle diyor...

bebekler doğmadan evvel daha hamileyken bir arkadaşıma çaya uğradığımda, onun yanında çalıştırdığı kadınla diyaloğuna şahit olduğumda şok olmuştum, dövecek gibi konuşuyordu kadınla ve sebebini sorunca "her yolu denedim ama bunlar bu dilden anlıyor, biraz insan gibi davranınca sapıtıyorlar" demişti, hoş eski yardımcılarımızdan sevgili Müge misafirlere bol çekirdekli kavun getirdiğinde bende kendimi tutamayıp hırpalamıştım hatunu, "kızım hiç mi kavun kesip yemedin hayatında? evinde de böyle çekirdekleriyle mi yersin sen kavunu yaaa" diye kendimden geçmişliğim var ama bence haklıydım da, nitekim yaptığı 54648 dangalaklığın ardından bir patlamaydı o çıkışım...

yani tepem attıysa fena dalarım bilinir ama gerçekten artık eskisi kadar takıntılı değilim yaa, yani evim aldı başını gidiyor ne tarafa gittiği belli değil, bir Yengeç kadınına yakışmayacak bir dağınıklığa büründü ortam...kızlar doğdu doğalı her anlamda genişledim zaten kütlesel ve beyinsel olarak, istersen de genişleme 2 çocukla ya, Mazhar Osman ya da Lape olur sonun , hoş bu gidişle ikisinden birinde bir oda ayırtmak şart olacak gibi ya hayırlısı du bakalım daha var, istihap hakkımı doldurmadım. öyle derlerdi di mi? doğru yazdım inşaat işleri yaparken duymuştum bu lakırtıyı da...

geçen ayın son haftaları özgür kız olmuştum oysa, caddelerde gezip, ikizannesi arkadaşlardan birkaçıyla tanışıp kahve içme fırsatımız bile olmuş ve hatta geçen sene katılamadığım ikizanneleri buluşma toplantısına da katılmış ve çok da mutlu olmuştum...

insan içine çıkmaya başladım diye sevinmiştim birazcık, yok yok birazcık değil bayağı bir sevinmiştim...hatta ve dahi şu veremediğim kilolardan da kurtulurum diye bir diyet programına bile başlamıştım doktor eşliğinde, nasılsa Yıldız hanım kızları idare ediyor haftanın 1 günü gider gelirim düşüncesiyle ve abartıp dişçiden de randevu almıştım zonklayan 1-2 tanesini kaybetmeden olaya el koymak için....

ve hatta işe dönme hayalleri bile kurmaya başlamıştım inceden , pek bir faaal görmüştüm kendimi zıplayıp duruyordum oradan oraya ve hoşuma da gidiyordu bu faaliyetler, herşeyi yoluna koymaya başladım izlenimi veriyordu, mutlu ediyordu beni... evde işler yolunda, kızlar sağlıklı mutlu, Yıldız işi kotarıyor ve hatta, "sen git çalış ben bakarım bunlara hiççç merak etme gözün arkada kalmasın" tarzı cümleler kuruyor hergün...

yani birşeyler fazla iyi gidiyordu da görememişim, bir gecede yıkılıverdi hepsi Yıldız hanım perşembe akşamı gitti, Cuma günü sabahtan kızları doktora götüreceğiz diye, "doktor dönüşü ararım sende evdeki işlerini halleder öyle gelirsin" dedim son konuşmamızın bu olduğunu bilemeden, aradığımda zırıl zırıl ağlak bir sesle, "ben istanbullarda yapamıyorum Çorum'a memleketime gidiyom artık" diye zırıldadı ve "gel bende kal konuşalım bir yolunu buluruz" dediysem de dinletemedim ve tüm bu lakırtılarımı da alıp aynen bir tarafıma monte ettim....çok sinirliyim çoookkk cidden şu an elime geçirsem elimin tersiyle bir tane patlatasım var suratının ortasına...
yalan söylüyor...
zerre kadar inanmıyorum küllen yalan kesin daha paralı bir iş buldu...tamam buldun hayırlı olsun git, zincirlerle ayağından bağlayacak halimiz yok da böyle pat diye gidilmez ki be Allahın kulu neredeyse 5 aydır birlikte olmanın da mı bir hatırı yok...

bende hatuna evdeki işlerini bitir de gel diyorum hani kızlar olmasa yardıma da gidecem bu gidişle oysa millet daha da erken çağırırmış, eve dönüldüğünde evinin işleri bitmiş olsun diye, mantıklısı da o ya bende salaklık, çok fena kızgınım kendime sözde bununla daha mesafeli olacaktım, çok fazla özel hayatı hakkında soru sormamk gerekiyormuş sen bildikçe senden istekleri de o derece artıyor...rahmetli babaannem, "maymun bile bir defa çubuklanır" derdi ya bu ben hala akıllanmadım...
sanane kadının evindeki işten güçten 9 da mı geliyor, gelsin 8 de hem bu zamanda millet 7 de bile çağırıyor, ayda bir gün 1 saat erken gelse kıyamet mi kopar? milletin enayisi sen misin? iyilik meleği mi sandın kendini?
kocasından boşanıyormuş, evsahibi evden çıkartıyormuş, oğlu askere gitmiş, yeni eve taşınacakmış mış--muş filan ne dinliyorsun kadının özel hayatını bu kadar, sormasana ne oldu diye haaa, sen sormadan anlatıyorsa da "tamam Yıldız hepimizin hayatı zor kızım hadi işimize bakalım" diye geçiştirsene doğrusu buymuş bak millet öyle yapıyormuş...
sanane beee.....
ne hali varsa görsün...
zıkkımın dibi...

zaten böyle pat diye bırakıp giden birisi hala hayatında nasıl mutlu olabileceğini düşünür ki, ya da hergün "hiç param yok " diyenin cebinde beş kuruş olabilir mi? deklare ediyor zaten parası yok kadının asla da olamaz bu şartlar altında...
burnu da boktan çıkmaz ama gel de anlat kadına sen şimdi bu Karma- Karmama olaylarını...
bak yavrum, "hani o ne ekersen onu biçersin lafı varya, bunun yeni moda lakırtısı Karma felsefesi, yazın yediğin dolmalar kışın bir tarafını tırmalar, gel etme eyleme bu düzen böyle işliyor yapma bana böyle kelek, sonra seni de terk ederler böyle bir gecede , eee şimdi bana ne oldu? der gezersin " diye anlatsana kadına...

"iyilikten maraz doğar" diyenler bu lakırtıyı boşuna mı etmiş,
"dur g.tüm yer edeyim, bak sana neler edeyim" diyen rahmetli babaannenin de mi hatırı yok...neden hala koyamıyorsun şu mesafeyi aranıza mesafesiz orkinos...

yok yok deklare edicem ben artık bu zerzevatları, valla edicem...
başkasının dili yanmasın bari boşu boşuna uğraşmasınlar, bir site kuralım ve şu bakıcı kısmısının inciğini cinciğini dökelim ortaya, ne işleri becerir neleri beceremezler, hangisi ter kokar, hangisi ne halt eder hepsini tek tek yazalım ifşa edelim belki "amannnn adımız çıkar" korkusuyla biraz geri adım atarlar

hayal kuruyorum yine manasız manasız değil mi?
sinirliyim ya ondan, kısa devre yaptı sistem hatta su kaynattım
çok zor geliyor şimdi sil baştan yeni birine tekrar tekrar aynı şeyleri anlatmak hemde çok çok zor...

hani şu klonlama işini halletseler de yapıversem kendimden bir tane diyorum ama, bu ara benim bile kendime tahammülüm yokken benden bir taneye daha kim katlanır o da ayrı ya du bakalım yapıcaz bir şekil...

Work for the Best, Live for the rest

2008-10-10T02:14:00.010+03:00

Bazen hayatımın nereden nereye geldiğine dair düşünürken, başımıza gelen herşeyi aslında nasıl da bizim yarattığımızı görüyorum...

Aşağıdaki yazı 30 Ekim 2006 günü yayınladığım benim ilk blog denemelerimden biri olan angelaclarissa.blogunda yazdığım satırlar...tarih topu topu 2 sene öncesi, "dipteyim, sondayım, depresyondayım" diye bir şarkı vardır ya, Feridun Düzağaç söyler çok severim kendisini, aynen o şarkıyı anlatıyor sanki halim...fenayım hemde çok fena, herşeyden vazgeçmeye hazır olduğum, artık hiçbirşeyin zevk vermediği, birisi kapatma düğmeme bassa da şu oyun bitse modunda geçiyor günler...geçmese diyorum, en yakınımdakileri hergün gagalıyorum şikayetlerimle, ne zaman bıkacaklar da "amannn yettin be, git başımızdan" diyecekler diye bekliyorum, kimse vazgeçmiyor benden...
ben kendimden geçeli çok olmuş oysa...

Şimdi durup dururken bu nostaljiyi yapmamın ne manası olduğuna gelince, ben bu angelaclarissa blogumun şifresini unuttuğumdan bir türlü girip güncelleyememiştim uzun zaman öylece bir köşede kalmıştı garibim ve sonra da blog macerama Sirdela blogumda devam etmiştim... hatta böyle bir blogum daha var adı, "bihaber" olan onu da duyduğum, okuduğum bana ilginç gelen birşeyleri paylaşmak adına oluşturmuştum, onun da şifresini hatırlamıyorum, manyak mıyım? evet var şu şifrelerle bir sorunum... aslında keşke hatırlasam da onu güncelleyebilsem birsürü bihaber'im var vermek istediğim...

neyse zıplıyorum yine mevzular arasında, konumuza dönecek olursam, aşağıdaki yazıyı okuyunca ne denli kaybolmuşum meğer diye düşündüm, hepimiz yaşıyoruz bu bunalımları, o an hiç içinden çıkılamayacakmış gibi görünen bir çok karmaşa ayıklanıp, hayatının raflarına yerleştirmeyi becerebilirsen hallolabiliyormuş meğer, o an imkansız gibi görünse de..

"ayyy yeter baydın ne edebiyat parçaladın" diyenler lütfen yazının en alt satırını okusunlar, Sirdela ismi benim uydurduğum birşey, belki de çok önceleri bir yerlerde duydum da unuttum bilmiyorum ama aradığımda bir anlamını filan bulamadım nette, bu yüzdendir bu Sirdela ne diye soranlara geldiğim gezegenin adı deyip duruşum, belki de gerçekten öyle de ben şaka yapıyorum zannediyorum:)) ve bunaldığım zamanlarda oraya kaçmak istediğimden bahsederim hep etrafımdakilere, yine bahsetmişim ama tek bir farkla," ben bebeklerimi alip gitsem diyorum" demişim:))) bebeklerimi ben çağırmışım hayatıma daha 2 sene önce o bunalımlı günlerimde meğer, keşke bilseymişim daha evvelden bu üzerime karabasan gibi çöken ve yıllardır anne olmamı engelleyen sorumluluk duygusunun ne güzel birşey olduğunu...

ne dilediğimize gerçekten dikkat etmek lazım belki de, bu yazıyı bu gece tesadüfen buldum başka birşeyleri ararken ve kızlar doğdu doğalı hep tartışırız eşimle, dostumla, ailemle neden 2 tane oldular diye... aslında hani, "küstüm oynamıcam ben bebeklerimi alıp gitsem" anlamında yazdım belki de o zamanlar doğurmaya hiç niyetim olmadığından ki muhtemelen öyledir, neyse ki dilek tanrıçası doğru anlamış ne söylemek istediğimi ben farkında olmasam da ve iyi ki de çağırmışım kaymaklı kurabiyelerimi de gelmişler beni kırmayıp ...

çünkü ben öyle istemişim:))))

http://angelaclarissa.blogspot.com/
Monday, October 30, 2006
Tahammül sınırı...
Bir süredir hayatın genel olarak tahammül sınırımı test ettiği konusunda ciddi şüphelerim var...
sanki tüm Evren filan falan toplaşıp bir araya gelmişler, annelerimizin yaptığı günler gibi, ortaya da bir kısır, su böreği kurabiye filan da koyup, çay eşliğinde, beni seyredip “bakalım hatun ne zaman çıldıracak” diye seyirde...

Hayır seyretsinler sorun yok ama, görüntü yakında kararacak haberleri yok, çünkü yayın akışı sapıttı...eskiden araya bolca reklam alırdım, şimdi onu da yapamıyorum...çıtır çerezlerim azaldı...

şu anki yayın akışında, bir zamanlar oynayan ve hatta şu günlerde tekrarları yayınlanan Yalan Rüzgarları kıvamında bir durum söz konusu....
aynı kargaşa olamaz diyenler yanılıyor valla aynen öyle, hatta üstüne bir Dallas bir de Şahin Tepesi bile eklesek o bile olacak neredeyse...

tamam abarttım ama, olmuyor yani senaryolar karıştı ve tabii rollerde haliyle...
ee tabii böyle olunca, benim de rollerim karıştı ve hayatımdakilerin de ...
komple karıştık işte...

36 yılın hatrına birşeyleri de artık hazmettik , öğrendik aldık koyduk cebimize hayatın çakıl taşlarını derken, bir bakıyorum hala gaz yapan birtakım durumlar sözkonusu, bünyeye yabancı değilse de, hazmetmemiş belli ki...
Anason bile kar etmiyor rakı kıvamında olsa da ki, artık bu yaşta alkollüsü makbuldür diye düşünüyorum ...
yanılıyor da olabilirim tabii...

Şimdi bu yazım tarzına bakıp, eğleniyorum sanılması doğal elbette ama,
valla hiç eğlenmiyorum ve en kötüsü etrafımdakiler içinde potansiyel bir kımıl zararlısı olmuş durumdayım.
Mutlumuyum bu durumdan?
Hayır değilim elbette değişmek istiyorum,
ama bu gel-git lerimin sonu yok galiba ...
gel’lerim gitmiyor gidenler de geri gelmiyor filan
burcumdanmış sözde de, tüm Yengeç burcu insanının durumu buysa, bu burcu komple yok etmek lazım yahuu yazık günah ...
diğer yengeçleri bilemem ama, siz benden başlayın bence...
atın beni denizlere...
öyle yampiri yampiri yürürdüğüme bakıp üzülmeyin de, evet biraz sağa çekiyor olabilirim ama olsun vertigo’dandır...
suyu görünce yüzerim nasılsa , hem belki iyi gelir...
ne kadar abuk hastalık varsa kendini tanıştırmak zorunda sanki, neyse o ayrı mevzuu girmeyelim şimdi vertigo, haşimatu konularına anlatırım bir ara...
çok sapıttım yani, bilenlere çok yabancı değil ama, dolap beygiri gibi dön dolaş bana gel bir seyir izliyor hayatım , başka dolaba geçeyim bari, bu dolap sıktı artık aptala döndü ruhum...

Ben sapıttım tamam da şu biricik dostlarımın günahı ne?
Ne günah işlediler de benimle karşılaştırdı Tanrı onları bilmiyorum...
bu abuk ruh hali vasıtasıyla da ne yazıkki onların da tahammül sınırları zorlanmakta ...
sahi nedir bu Tahammül sınırının çizgisi bilen var mı?
Nerede başlar nerede biter?
Biter mi?
Bitmiyorsa uzatmaları mı oynuyoruz?
Ben artık bebeklerimi alıp gitsem diyorum sıkıldım bu oyundan...
nereye mi? SİRDELA’ya tabiiki beklerim efem...

Necefli Maşrapa

2008-08-10T02:01:00.007+03:00

Necefli Altın MaşrapaXVI. yüzyıl sonu, zümrüt ve yakutlarla süslü. (Topkapı Sarayı Müzesi)

Biz çocukken, şimdiki çocuklar kadar rahat elde edilemezdi birçok şey, öyle her istenen alınamaz, sokaktaki çocuklar görür de özenirse diye, elde şeker, çikolata dolaşılmaz, ola ki dolaşılması gerekti en az iki arkadaşla paylaşılır, alınan eşyalar ya okul zamanı, ya da bayramlık olduğundan son derece kıymetli olur, hele gıcır bir çift ayakkabıysa mutlaka baş köşeye koyularak sabaha dek seyredilir, yırtıklar gerekirse görünmeyecek şekilde yamanır, annelerin eski elbiseleri bozulup bayramlık dikilir, palto alınacak para yoksa en kalın şişlerle güzel bir uzun hırka örülür, mahallede bisikleti olan çocuğa hayranlıkla bakılıp, bisiklet hayalleri kurulurdu...

bunların hepsini ben yaşadım memur çocuğu olduğumdan, annemin kalın şişlerle ördüğü kırmızı upuzun bir hırkam vardı değme paltolara taş çıkartan, hiç üstümden çıkartmak istemediğim ve şimdi olsa yine bayılarak giyebileceğim, ve bir ayakkabının eskimesi demek kenarlarından yırtık olması anlamını taşırdı ve ancak eskiyince yenisi alınırdı...

yıllar sonra kendimce biraz para kazanmaya başlayıp birkaç ayakkabı alınca babam "seni ayakkabısız da bırakmadım, nedir bu ayakkabı hastalığı" diye sorduğunda, buruk bir gülümsemeyle yüzüne bakışımda da ondan.... öyle Nike , Adidas marka spor ayakkabılarımızda olamamıştı o yıllarda, biz hep Esem spor ve Panter giyerdik , hatta Ankara Anıttepe Lisesinde okurken, çocukluk işte ya milletin ayağında görüp özenip, erkek kardeşimle harçlıklarımızı toplayarak, bize ayakkabı alacak diye, okul kapısındaki adamın biri tarafından dolandırılmışlığımızda var eski hatıralarda...

şimdi düşündükçe hepsi için ayrı, kocaman bir gülümseme yayılır yüzüme ve şükrederim sahip olduklarım için... belki de ufacık şeylerden çok mutlu olmamın sebebidir o zaman yaşanmış olan yoksunluklar ve bir dolu güzel hatıra barındırır her biri içinde...

artık Nike , Adidas alacak parayı kazanıyoruz belki ama, bir yerde görsem bir çift Panter almak çok daha keyifli olurdu eminim ve yıllar sonra bir çekilişte bisiklet kazandığımda da, kocaman gülümseyip "biraz geç geldi ya, buna da şükür" demiştim...

yazıya başlarken bu kadar laf kalabalığı yapıp bunları hatırlatmak değildi amacım aslında, eminim o yıllarda doğmuş ve babası memur olan birçok çocuk benzer şeyler yaşamıştır, çünkü şimdiki kadar bolluk yoktu ve biz yok ne demek öğrenerek büyüdük, öyle aklıma gelince döküldü birden bu detaylar ... ben esas, televizyonumuz olduğunda yani siyah-beyaz yayın yapan kocaman bir Nordmende televizyon ve seyretmemize izin verilen saatlerde, hani tam McMillan'ın Karısı ya da Dallas oynarken, bir anda yayın kesilirdi de, Necefli Maşrapa girerdi ya ekrana sanki büyülenmiş gibi onu da seyretmeye devam ederdik, yayın ha geldi, ha gelecek diye işte onu hatırlatmak istemiştim...

çünkü şu anki ruh halimi ve durumumu en iyi anlatan o Necefli Maşrapa...

Kızlarım hayatıma girdi gireli, zaman kavramımı yitirmiş bir halde yaşıyorum, kendime ayıracak neredeyse hiç zamanım yok, bakıcı problemi Gürcüsü , Türkmeni derken hepsini kovalayıp , kendi insanımla uğraşmaya karar vermişliğim var ,bu sebeple de, sadece gündüz ev işlerine yardımcı birisi alınmak suretiyle, kızların tüm bakımını üstlenmişliğim ve milletle uğraşarak kısa devre yapmaktansa, bebeklerimle kafayı yemeyi seçmişliğim var, hiç şikayetim de yok aslında son derece mutluyum,sadece korkunç bir yorgunluğum var ...

artık kendime özel zamanlar öyle az ki ve yapılmak istenen onca şey varken, tüm günün koşuşturması yorgunluğu çökünce, kalan vakitler de kendini uykuya kaptırmakta...

işte bu yüzden hayatımın yayın akışında şu sıralar, en hakiki Zümrüt ve Yakutlarla süslü kocaman bir Necefli Maşrapa var..

ama çok yakında kaldığımız yerden yayınımıza devam edesimiz de var...

BAKICI KISMISI...

2008-05-26T21:53:00.007+03:00

"Ve derhal mana aramaktan ve hatta yatılı birini aramaktan vazgeçip, sadece evin temizliğiyle ve ütülerle uğraşacak günlük işleri halledecek birine bakmaya başladım.Zaten şu an içinde bulunduğum “ücretsiz izin” günleri süresince kızlara ben bakıcam, eve yardımcı olsa yeter diye düşündüm, ya da ilerleyen günlerde ne denli saçma bir düşünce içersinde olduğumu göreceğim. Birisini de buldum aslında ama, henüz mevcudiyetini kabul problemi yaşamaktayım, kaldı ki, bu tek taraflı değil o da henüz bizi hazmedemedi..."

yukardaki paragraf şu günlerde yaşadığım traji komik olayların bir bölümünü anlatıyor, evimizin Gürcü gacısı Manana gitti gideli yaşananların kısa bir özeti devamı ise www.ikizanneleri.net sitesinden okunabilir..

itiraf etmeliyim ki, hatun çaktırmadan yarım yamalak yapıyor dahi olsa bir sürü işi hallediyormuş, tüm o işler tek başına bana kalınca ve artıııııı 2 bebek olunca işin içinde "oynatmaya az kaldı , doktorum nerde?" şarkısı eşliğinde sapıtma emareleri gösteriyordum ki, sevgili kocişim sağolsun, hem ev işlerine hem de, yaptığı komik tanımlamalar ve sorularla beni güldürmek suretiyle ruhuma iyi gelen bir yardımcı hatunu hayatımıza dahil etti .

"ayyy kimseyle uğraşamıcam, ölsem de kendim yaparım ben bu işleri" diye dırdır modundaydım aslında ama baktım cidden ipin ucu kaçıyor sustum ve kabullendim...

ama keşke bu kadar evinin düzenine tertibine, temizliğine takık , herşeyin dört dörtlük olmasını isteyen bir hatun olmasaydım , eminim çok daha kolay olurdu birçok şey hayatımda hoş, kızlar doğdu doğalı birazcık değişmiş ve daha genişlemiş olsam da her anlamda, henüz yeterli değil belli ki...

neyse ki, şu günlerde sabah gelip, akşama dek ev işi, ütü vs.. işlerini çok mükemmel olmasa da yapan birisi var artık ve son derece de neşeli birisi,elinden geldiğince birçok şeyi halletme gayretinde ,umarım böyle gider de su koyvermez...

yoksa ben tüm bu bakıcı, temizlikçi tayfasını bir kazana koyup, üzerlerine de bol miktarda su koyvererek, 2 taşım kaynatma düşüncesindeyim ve dipleri tutsa da umursamıcam, hani o kadar manyaklaşabilirim.
şu son 2 haftadır yaşadıklarım sebebiyle, kendi adıma ben oldum zaten 2 taşım daha kaynayıp kapatıcam altımı...

biline...

"Var mı tırnağın kaşınasın?"

2008-05-15T23:57:00.004+03:00

Kendime kocaman bir kahve yaptım bu akşam günlerden sonra ilk defa, bol baileys de koydum içine demleniyorum aylardır süt yapsın diye içilen Stiltea adlı çaya inat ... artık sütlerim de azaldı bu gidişle kesilir belki, kızlar mamaya alıştı alışalı pek yüz vermiyorlar , şu 6.aylarını da doldursalardı çok iyi olacaktı ya olmayacak böyle giderse neyse, bu kadarına da şükür...

Saat gecenin 1’i neredeyse ama evdeki işleri ancak toparlayabildim de oturabildim sonunda , kızlar uyumadan hiçbir şey yapmak mümkün olamadığından gece yapabiliyorum çamaşır ütü vss.işlerini , çok da yorgunum aslında oldukça da sinirli, çünkü az evvel ev işlerine yardımcı kadın vize izni için gittiği memleketinden arayıp, gideceğini bildirdi, yarım yamalak Türkçe’siyle başka bir işe geçeceğini anlattı daha doğrusu tam olarak anlatmadı da, haber verdi detayları gelince anlatacakmış hanımefendi...

sinirden çıldırmış bir halde, “sen bilirsin ama gitme sebebini öğrenmeden şuradan şuraya gidemezsin “deyip kapattım...

Zaten ne denebilir ki, başka? “ sorun nedir diye sorduğumda “siz değilsiniz, sizi seviyorum para da değil” dedi başka bir iş yapacakmış. Ne iş yapacaksa 3 kelime Türkçesiyle anlamadım kesin para yüzünden ama rakam da telaffuz etmiyor yani “kaç paralık bir iş bu yeni bulduğun” diye sordum cevap yok..
zıkkımın peki
tam da herşey yoluna girdi derken...

Sinirim onun gidiyor olmasından çok, tekrar yeni birini bulup ona ev işlerini ve bir sürü detayı sil baştan öğretmek zorunda kalışımdan ve bunu birde iki bebekle birlikte halletmeliyim, zaten bu ara kızların dişleri çıkma çabasında olduğundan, pek bir huzursuz ve uykusuz günler geceler geçiriyoruz dolayısıyla uykusuzum ve tabii ki yorgun, annem bende olmasına rağmen bu kadar yoruluyorum yarın o gidince nasıl üstesinden gelinecek bu işlerin bilmiyorum düşünmek de istemiyorum, karabasanlar çöküyor üzerime sinirleniyorum nankör Manana...

memleketine giderken bir tek kol çantasını alıp gitti de “kışlıkları götürmeyecek misin” diye sorduğumda “nasılsa Kış gelince de burada olucam” diye cevap vermişti , herşey yolundaydı gitmeyecekti kızları da çok seviyordu,ev işlerini de bayağı öğrenmişti, meğer Kış gelince nasılsa burada olacağı yer bizim ev değilmiş...

Biliyordum bir gün bu günün geleceğini çünkü tüm çocuklu arkadaşlarımın ne yazık ki, en çok yaşadıkları sorundur bakıcı konusu , hatta benim kız yine insaflı davranıp haber veriyor , haber vermeden sırra kadem basanlarda olmuştu arkadaşların tecrübelerinden bildiğim ama bizim Manana pek bir yer etmişti ya da, ben öyle zannettim ne bileyim? birkaç yıl kalacak gibiydi sanki ve hiç Türkçe bilmiyordu geldiğinde şimdi biraz biraz konuşmaya da başlamıştı...hoş, tek bilmediği Türkçe olsa amenna bulaşık makinasını dahi kullanmayı öğretmiştim ben ona ve daha birçok şeyi...ve kendi memleketlerinde belki bulaşık mk.filan yoktur diye empati kurup, yaptığı tüm salaklıkları kırdığı,döktüğü birçok şeyi de gözardı ederek...

Hep böyle mi olacak peki? Al öğret tüm ev işlerini, Türkçeyi arada bir güven oluşsun diye uğraş ve tam herşey yoluna girmeye başlayınca başka bir iş bulup gitsinler...öyle zor geliyor ki yeni birisiyle uğraşmak anlatamam ve zaten benim için hiç tanımadığım birisiyle aynı evde yaşamak tam bir işkenceyken bir de bu değişimler hiç hoş değil...

Ben tüm gün böyle ah vahh diye düşünüp sızlanırken, annem güne damgasını vuran sözü etti ve koparttı beni, rahmetli babaannemin sözlerinden birisiydi yine “dur g..tüm yer ediyim , bak sana neler ediyim “ diye

Biraz edepsizce belki ama ne doğru bir söz değil mi? Böyle o kadar çok lafı vardı ki rahmetlinin annem bazen hatırlayıp söyler hatta bende bazılarını sıkça kullanırım da, arkadaşlarım dalga geçerdi, “nereden buluyorsun bu antika sözleri” diye bir tane daha çıktı ortaya, repertuarımıza yeni bir lakırtı daha eklemiş olduk ve en önemlisi beni gülümsetti birazcık olsun, belki de böylesi daha hayırlıdır , kimbilir belki de daha iyi birisini bulucam diye de düşündürttü hem de...

“Var mı tırnağın kaşınasın” derdi birde rahmetli, kendi işini en iyi kendin görebilirsin, sen halledebiliyordan ne ala başkalarına güvenme ve yine ne kadar doğru işte böyle millete güvenince her an yarı yolda kalabilmek mümkün...

Umarım en kısa sürede bir çözüm bulabilirim yoksa halim duman... :(

Annemin günü...

2008-05-15T01:02:00.005+03:00

Uzun zamandir devam eden alkol diyeti sona erdi nihayet ,birkaç gecedir içiyorum. içiyorum derken oyle her gece şişenin dibini gören bir durum yok haliyle ama canım sıkkınsa ve yorgunsam şöyle azıcık bir şeyler iyi gelir, evvelden birkaç dubleydi bunun anlamı , hele Cuma-Cumartesi akşamları olunca, ya dışarda arkadaşlarla ya evde bir başıma, bir şeyler içmeden bitmezdi haftasonu geceleri... zaten hepi topu 2 gece idareli kullanmak lazım, Pazar gelince karabasanlar çökmeye başlar oldum olası, evvelden okula gidiş öncesi hazırlıklarının, ödev tamamlamalarının filan son günüydü sevmezdim, büyüdüm işe gitmeden evvelki gün oldu yine sevemedim şu Pazar günlerini o yüzden belki de, pek bir paldır küldür geçer ve hiç birşey anlamam varlığından, keyifsiz bir gündür Pazar benim nezdimde senenin sadece tek bir pazarı olan Anneler günü Pazarı dışında ...Annemin günü...

Aslında kutlama günlerini de sevmem ben, kendi yaşgünüm de buna dahil , evlilik yıldönümüm de... her ne kadar kocişin başına musallat olup, günler öncesinden hatırlatmaya başlasam da, olayın keyfi bu dalga geçmelerdir benim için, ötesi çok da şart değil ve hatta kazara unutsa da canına okusam filan daha çok eğlenirim ...

Sadece dostlarımın özel günlerini atlamadan kutlamaya çalışırım , bir de kızkardeşim takıktır yaşgününü unutursan , hiç yaşama zaten yaşasan da, kalan ömründe burnundan fitil fitil getirecektir bayramlık ağzını açarak,
“biliyorsun benim için çok özeldi” diye...
anlamam neden özeldir? doğmuşsun işte iyi güzel de eeeeee ama ne zaman bu sözleri ard arda sıralasam kıyamet kopar , o yüzden artık kimse kimsenin dalına basmadan yaşamayı öğrendi ben unutmuyorum, o da avının bir anlık gafletini yakalayan kaplan gibi saldıramıyor uzlaştık bir şekil, kırk tane alarm kurup, elli yere hatırlatma mesajı yazıyorum bu sebeple hanımefendinin yaşgünü unutulmasın diye...

Oldum olası kutlamak isteyip de, kutlayamadığım tek gün ise anneler günüdür hayatımda, her sene bu gün geldiğinde ki, Pazar günü olması sebebiyle mevcut sevimsizliğiyle baş köşedede olmasına rağmen elimden geldiğince bir şeyler yaparım da, yine de bir türlü hakkını vererek kutlayamadığımı düşünürüm , ne aldığım hediyeler yeterli gelir , ne de söylenen sözler ...

Ve bunca zamandır her ne hediye almış olursam olayım en çok hoşuma giden, anneme onu ne kadar çok sevdiğimi söylemektir sadece, yani senenin diğer günleri de kurulan bu “seni çok seviyorum” cümlesi anneler günü’nde daha bir anlamlı olur sanki ve canım Annem her seferinde dönüp “benim kadar sevemezsin” diye cevap verir yıllardır ...

Şu ana dek bunun anlamını tam bilememiştim ama bu Pazar ilk anneler günümde anladım ve ne güzel bir tesadüftür ki, bu sene annem benimleydi eşim de bizi kahvaltıya götürdü, ne yazık ki, herhangi bir hediye alabilme şansım da olamadı sonraya erteledim hediyesini ama , onu kocaman öperken, “seni çok seviyorum güzel annem” dedim ve annem de yine o kocaman gülümsemesiyle dönüp, “benim kadar sevemezsin” dedi...

Ve ilk defa bu sözün anlamını hissettim en derinden, çünkü benim de dünyalar güzeli iki meleğim var artık ve umarım nice yıllar birlikte çok sağlıklı ve mutlu olur, nice anneler günü kutlarız, umarım beni en az benim annemi sevdiğim kadar severler ama, artık çok iyi biliyorum ki, onları kimse benim kadar sevemeyecek ...

"Anne olunca anlarsın"

2008-05-08T20:08:00.006+03:00

"Hep de aynı cevabı verirdim, “ben senin gibi anne olmayacağım”diye meğer, ne büyük hata, ne gereksiz ve yanlış bir cümle kuruyormuşum bilmeden, artık anne oldum ya, anladım gerçekten, o merak edilen zamanların kıymetini, bizi nasıl gözünden sakınıp korumaya çalıştığını ve kaç yaşında olursak olalım annelerimizin gözünde asla büyümeyeceğimizi ..." http://www.ikizanneleri.net

yukardaki paragraf yine ikizanneleri sitemiz için yazdığım son yazının bir bölümü, gecen Cuma gittiğim Antalya gezisini anlattım da, aslında anlatılacak çok şey var o geziyle ilgili...

daha önce gidip kaldiğim ve döneceğim gün "keşke daha fazla kalsak" diye direttiğim son derece keyifli bir otelin yanımda bebişlerim olmadığı için bana hiç tad verememesi var mesela...

sonra, uçakta giderken ve dönerken bir bebek ağlaması krizi yaşandı, bebişlerim doğmadan önce bu susturulamayan bebeklere bende kızıp, "offf ya bir bebeği susturamıyorlar" diye çemkirirdim oysa şimdi, o annenin ne derece çaresiz olduğunu bebeğinin ağladığına mı yansın? millettin benim bir önceki versiyonum gibi bencilce düşüncelerine maruz kaldığına mı üzülsün?şeklindeki halini düşünüp kendimi sorguladım, yargıladım hatta anlayışsız davrandığım günleri infaz ettim kafamda demek ki bu da, Anne olunca anlaşılacak konulardan birisiymiş...

ve Anne oldum olalı çok şey değişti hayatımda önceliklerim, farkındalıklarım her geçen günde değişmeye devam etmekte, meğer ne çok şey varmış Anne olunca anlaşılacak:)))

90-60-120

2008-05-02T00:24:00.002+03:00

Siz bu satırları okurken, ben Antalya’da henüz hangi otel olduğunu bilmediğim (iz) bir otelde bir dostumun nikah törenine katılıyor olacağım. Sürpriz bir nikah olduğundan gelin dahi bilmiyor henüz...

Şaka gibi değil mi?

Bence de öyle yani, ben de inanamıyorum kızları bırakıp 1 günlüğüne de olsa, gidiyor olduğuma ama, hatun kişi can dostlardan, koca adayı da , tanıdığımız günden beri en uygun aday olunca ve bendeniz de, bu ilişkinin en başından beri herşeyine şahit olmam sebebiyle nikah şahidi olduğumdan olanlar oldu, tüm “ama” ile başlayan cümlelerime bir çözüm üretilip, ikna edilmem sağlandı, yarın sabah gidiyorum, ertesi sabah dönmek üzere...

Gitmeye karar verdikten sonra, yardımcı kadının tek başına iki bebişe bakamayacağını bildiğimden annemi yardıma çağırmıştım, geldi sağolsun, kısmetse yarın kızkardeşim de “bebiş bakma kervanına” katılacak hatta abartıp eşime, “çok yoğun değilsen Cuma işe geç gitsene” demişliğim de var yani, tamam hepi topu 1 gün ve gece geçirecekler ertesi gün dönmüş olacağım ama olsun ...

Az evvel kocişimi hırpaladım azıcık...
Bugün sabahtan beri anneme ve yardımcı kadına bebişlerin bakımı ile ilgili gün boyunca yaptığımız herşeyi mama durumlarını , hazırlanışlarını, uygulamalı bez değiştirme çalışmalarını yaptırıyordum ki, kociş yüzünde kocaman bir sırıtışla, “sen yoksa 1 haftalığına mı gidiyorsun?” demesin mi?

Desperate Housewives’daki Bree’nin yüzündeki o buz gibi ama kararlı ifadeyle bakıp, onun o yamuk gülüşünü de yüzüme aynen ekleyerek,
“mutfağa gelir misin?canım” dedim.

Kurduğu manasız cümle yüzünden, kızlara mama hazırlama programından o da bu sayede nasibini almış oldu. Her ne kadar ben, “90-60-120 sana ne çağrıştırıyor” dediğimde “Latin hatunları” demesi sebebiyle, şu an biraz hırpalanmış olsa da, mama yapmayı ve 90-60-120’nin de kızların öğleden sonra tükettikleri mama öğün miktarı olduğunu öğrendi.

bir yandan da aklıma 568 tane abuk subuk olasılık geliyor, en belirgini hani olmasın sakın ama, birileri umarım benim bineceğim uçağı kaçırmaya kalmaz , yoksa hep birlikte çok eğlenebiliriz ya da ben eğlenmem o ara korsanı pataklıyor olabilirim ama siz “ayy bu bizim OBBSSS “ diyebilirsiniz, hava korsanını biraz hırpalamışım, yaka paça yetkililere teslim ediyorum ve sadece bozuk plak gibi, “benim kızlarıma gitmem lazım” diyorum zaten en başından da öyle demişim ama korsan abi dinlememiş , dinlemeliymiş...

Şimdi bu abuk senaryoyu zihnimdeki en derin çöp kutusuna gömüp, seyahat çantasını son bir kontrol edip yatmam lazım, umarım kimse benim bineceğim uçakları kaçırmaya kalkmaz, kızlar sorunsuz bir gün ve gece geçirir de, herşey yolunda gider zaten en büyük arızayı onları deli gibi özleyerek ve evi belki kırk kere arayarak ben çıkartacağım başka soruna hiç gerek yok ...

Ve unuttuğum bir şeyler diyordum da, süt pompası geldi aklıma ve süt saklama poşeti, buz jeli vs.şeklindeki yandaşları , malum hala emziren bir anne olarak 1 günlüğüne de, olsa bu ekip olmaksızın yola çıkmamam lazım..

Pompasız çıkmam abi....çıkamam:)

Bir opesim var...

2008-04-26T23:57:00.003+03:00

OBBBSSSSSSSSSSSS !!! ANNE VAR

2008-04-22T23:56:00.005+03:00

"Daha evvel anlatmışımdır belki bebişlerle olan serüvenimi ve aslında ben 1 senedir etrafımdaki herkese sadece bunu anlatıyorum, çünkü hayatımda şimdiye dek hiçbir şey böylesi anlatılası olmamıştı, hiç bu kadar sonu gelmez cümleler kurmak istememiştim ve meğer hiç bu kadar lezzetli bir hikayesi de yokmuş hayatımın anne olana kadar...."

bu blogu takip edenlerin en sık okuduğu satırlardan belki yukardaki paragraf, tek farkı, bu defa yazının devamının bir başka sitede yayınlanıyor olması; http://www.ikizanneleri.net henüz kücük bir bebek belki yayın hayatına başlaması itibariyle ama, içinde kalpleri kocaman o kadar çok çiftekavrulmuş ikiz annesi barındırmakta ki, inanılmaz ikiz bebişlerinin maceraları ile birlikte:)

ve bende bilmiyordum doktor "iki tane bunlar " diyene dek, bu çok zor ama bir o kadar keyifli olan ikizanneliği serüveninin detaylarını hala da, biliyorum denemez yaşadığım son 5 aydaki çıtır çerez anneliğimi saymazsak ama, o sokaklarda görüp, "aaa bak ne şirin ikizler" dediğimiz bebişleri evden çıkartabilmenin ne demek olduğunu artık biliyorum...

işte yeni sitemizde de bu güzellikleri, zaman zaman yaşadığımız zorlukları ama her şeye rağmen anlatmaya doyamadığımız o dünyalar güzeli meleklerimizden bahsediyor olacağız...

Çiftekavrulmuş annem, sevgili Emel'in ricasıyla bende dilim döndüğünce Kaymaklı Kurabiyelerimle yaşadığım kendi deliliklerimden bahsediyor olacağım, akıllı bir lakırtı etmemi beklemek de delilik olurdu zaten değil mi?:)

Şöförlü arabalara dair...

2008-04-07T16:36:00.003+03:00

ben bu blogu yazmaya başlayalı beri çok sıkı takip eden birkaç arkadaşım var ve geçenlerde "yaa artık sadece bebişlerden bahsediyorsun" diye sitem etmişlerdi sanki gün içerisinde yapabildiğim ya da, bakabildiğim başka bir şey yaşıyorum da bahsedecek konu bulamıyorum...

sadece artık hayatımın çok büyük bir bölümü bebişlerle olduğu için onların maceraları gündemde işte bu yüzden, bugün annemin gelişini fırsat bilip, sabah erken kalkıp, kızları yedirip içirip uyuttuktan sonra, kocişe musallat olup kendimi caddeye bıraktırdım...
sabahın köründe gidilen cadde programında;

- mothercare'a uğrayıp, eşden dosttan gelen bazı hediyeleri şu an ihtiyaçlari olanlarla değiştirmek,

- kuafore uğrayıp, gün geçtikçe mağara dönemi kadınlarına dönen şu perişan saçlarıma bir makas attırmak,

- remzi'ye uğrayıp kızlar için elbise vs..dikebileceğim, örebileceğim modelleri olan dergilerden almak,

-mothercare'daki bebiş elbise fiyatlarını görunce "ya kır k..çını otur dik, ya ucuzunu bul" kampanyasına uyum çalışmaları için Peros'a uğramak

-Peros'ta aradığımı bulamazsam dodanlı'dan pembeli beyazlı kumaşlar almak,
gibi bir sürü hayalim vardı...

ama ne yazık ki, daha mothercare daki işimi ancak bitirmiştim ki, annem arayıp
"Ece uyandı ağlıyor ve susmuyor" deyince pılı pırtıyı toplayıp eve döndüm..

ve caddeye geldiğimizde, tam kociş beni mothercare'ın sokağına bırakmıştı ki, onun ardından bir arabanın içinde, önde şöför arkada üç tombul teyze geçtiler, yani makam arabası tarzı bir araba belli ki, bir patron abimizin aile üyelerini taşımakta...

buraya kadar iyi hoş da, yahuu üç kocaman hatun arka koltuklarda tıkış tepiş oturacağına neden bir tanesi şöförün yanındaki ön koltuğa geçmez? incileri mi dökülür, birisi görse "aaaaa ne ayıp şadiye teyze şöförün yanına oturmuş" mu der, hadi de ki dedi bu neden ayıptır? ayıp filan degil ve zaten sadece biz Türk insanına özgü olan o görmemişlik veya sonradan görmelikten kaynaklı dumur halleri bunlar, başka memlekette göremezsiniz...

adı üstünde "makam arabası" aslında şöförü olan araba makam arabası farklı birşey her neyse, bu arabaların esas amacı çok yoğun çalışan insanlara trafikte geçirdikleri sürelerde de bir kaç iş halledebilecekleri zaman yaratmak ya da, en azından trafik telaşı yaşamadan dinlenebilmelerini sağlamak değil midir?

bizim memleketimizde değildir, hadi arada bir eş-anne baba bir yerlere gidecektir ve yol üstüdür bırakılır anlarım ama, tüm gün koca arabayı ve şöförü meşgul edenler biliyorum ve bunu büyük bir keyifle yapanları hatta, kendi arabası olduğu halde ısrarla kocasının şöförlü arabasına musallat kadınları da tanımışlığım var işim gereği...

ve bu sebeplerden zamanında yaşadığım komiklikleri yazsam olay olur,yıllardır yönetici asistanlığı yaptığımdan ve çalıştığım bazı yöneticilerin bu şöförlü araba kullanamama mevzularından kafayı sıyırmıştım...

ben patronu toplantıya yetiştirme çabasındayım sevgili eş veya anne ya da teyze kuaförden dönememiş, ya da gittiği "altın günü" bitmemiş, ya da eve dönerken alışveriş yapılmış ve zavallı şöför eşyaları eve taşırken benim beşbin kere çaldırdığım telefonu arabada bırakmış vsss... yani anlatmakla bitmez bu konu görmemişin şöförlü arabası olmuş tutmuş meşgul etmiş şeklinde...

ve bir gün yine böyle patron eşinin, patronun şöförlü arabasını zapt ettiği günlerden birinde, hatun kuaföre gider ve kendini sadece kuaföre bıraktırsa hadi neyse bir de, zavallı çocuğu kapıda asker eder, o gün röfle günüdür ilk yapılan röfle beğenilmez, saçlar tekrar paketlenir ve beklemektedirler ve bende deli gibi şöförü ofise döndürme çabasındayım ama sevgili şöförümüz, nuh diyor peygamber demiyor "yenge kapıda bekle" dedi dışında cümle kuramıyor , memleketim şöförleriyle uğraşmak da, ayrı bir iştir zaten bu mevzuya hiç girmiyorum...

"arkadaşım patron bekliyor toplantıya gideceksiniz sen gel ben konuşurum yengeyle" diyorum ı ıhh.. kuaförü arıyorum yengenin daha en az 30 dk.işi var öğreniyorum, yengeyi arayıp toplantı durumundan bahsediyorum, "çok az işim kaldı bitmek üzere" diyor burnundan kıl aldırmıyor değil ki şöförü gönderecek...

ve patron tüm bu telefon konuşmalarına şahit, en meraklı haliyle soruyor ki, önceleri defaten bu tarz mevzular yaşattığı işin eş uyarılmış sözde ama nafile, bende dönüp "çok üzgünüm ikna edemiyorum ,henüz saçındaki paketleri açmamışlar kuaförde bekliyor" diyorum ve zavallı adam en çaresiz haliyle bana,
"sen bana bir taksi çağır bitsin bu işkence " deyip konuyu kapatıyor...

hepimizi bezdiren bu durumlara çareyi hatuna da bir şöför tutmakta buldu sonunda ve hatta o aşamada devreye girip mevcut şöför arkadaşı eşine kaydırıp, yeni şöförün bizim patrona alınmasını sağlamıştım hani belki bir nebze daha sözden anlıyordur diye...ama diyorum yaa yani yazmakla bitmez bu hikayeler...

işte bu yüzden lütfennn, sevgili eşlerinizin veya babalarınızın ya da her kimse şöförlü arabası olanları rahat bırakın yahuu, adamlar sizler için tüm gün çalışıp para kazanma derdinde ve hadi diyelim ki bırakmadınız, adam gibi kullanın! o şöförün esas işini unutmayın! ve 38 bedene sığmaya çalışan 44 beden hatunlar gibi davranıp illa arka koltuğa sığmaya çalışmayın! çok komik oluyorsunuz, geçin biriniz ön koltuğa incileriniz dökülmez... şöför de sizi yemez....

saat sabahın 4'ü

2008-03-27T13:43:00.001+02:00

Saat sabahın 4'ü ve ben ayaktayım, kızlardan birini besledim, diğeri mıkırdanıyor o daha az evvel yemişti mamasını belli ki kaka yapmış ama, beklemesi lazım..

kollarımda Ece biberondan mamasının son damlalarını yudumluyor yarı uykulu,"hadi bebegim biraz daha hızlı" diyorum ama yapabileceği belli, o bir bebek ve ben zamanı hızlandırmak istiyorum, Ece mamasını bitirsin, gazını çıkartıp yerine yatırıp Alya'yı alayım kucağıma çünkü, artık mıkırdanmalar ağlamaya dönüştü ve belli ki rahatsız iyice, o dakika ahtapot olmak istiyorum, bir sürü kolum bacağım olsun ve ne Ece'ye acele ettireyim mamasını çabuk bitirmesi için, ne de, Alya'yı böyle altı pisken bekletiyim, çok rahatsız olduğunu bile bile ve yalnızım, evdeki tüm kalabalığa rağmen şikayetçi miyim? bu durumdan hayır çünkü, bu saatler bebişlerle baş başa kalabildiğim tek zaman dilimi etrafımda kimse olmadan ve bunu çok seviyorum, belki aynı anda ikisine birden yetemiyorum ama yine de, olsun ben anneyim, hem de ikiz annesi...

zaten bazen kendimden başka kimse dokunmasın istiyorum bebişlerime ve kucağımda biri varken, diğerini bir başkası alınca kıskanıyorum, neden ikisini birden alamıyorum diye...abuk belki ama fark etmez çünkü ben anneyim ve anneler bebeklerine her an yetebilmek ister ondandır bu manyaklığım da diyorum tek istediğim hep çok sağlıklı ve mutlu olmaları...

Ece mamayı bitirdi, gazını çıkartmak lazım ve Alya biraz sakinleşti belli ki, yoruldu debelenmekten... Ece'nin gazını çıkartıp Alya'yı kucağıma alıyorum altını değiştirmek için ama tam temizlerken, Ece başlıyor ağlamaya yan odadayız,
"memesi düştü" diyorum ama, ellerim kirli çabuk çabuk Alya'yı temizliyorum...

Ece iyice yaygarayı basıyor, kraliçe ya küçük hanım, bir şeye ihtiyacı varsa hemen yapılmalı bir saniye sabrı yok...

Alya temizlendi mutlu mutlu, yüzüme bakıp gülümsüyor, gülmüyorum ve konuşmuyorum, çünkü biraz yüz bulsa, tüm uykuyu satmaya hazır oysa, anne robot, anne o gülücüklere aşık ama susuyor geceleri, bebişlerine geceyi, uykuyu öğretmenin yolunun geceleri konuşmamak, tepki vermemek olduğunu öğrenmiş, uyguluyor...

saat sabahın 4'ü, Alya'yı yatağa bırakıp, çığlık kıyamet ağlayan Ece'ye doğru uzanırken kociş uyanıyor "ne oluyor yahuu ne bu yaygara" Ece'nin memesini vermeye çalışırken dönüp, "yok birşey sadece Ece'nin memesi düşmüş" diyorum, kociş uyku sersemi,
"hıı iyi bende birşey oldu zannettim" diyor kendi kendime gülümsüyorum:)
birşey? çok şey oldu bitti şu 1 saatlik zamanda ama anlatamam şimdi anlatsam ,"eeee uyandırsaydın ya" diyebilirsin yardımcı da, olursun biliyorum ama, gerek yok "hadi sen uyu canım ben hallettim" diyorum...

saat sabahın 4'ü ve ben çok mutluyum yanıbaşımdaki yatağın içinde yanyana yatan bebişlerime bakıp gülümsüyorum ve Tanrı'ya teşekkür ediyorum
"ne iyi ettin de, bu iki güzel meleğini bana gönderdin" diye, tüm dileyenlere versin diye de, dua ediyorum...

ve küçükken hani sorarlar ya, "büyüyünce ne olacaksın" diye, bunca sene bu sorunun cevabını bilememiştim ama şimdi biliyorum ben anne olacakmışım...

ben anneyim

anne
ne güzel bir kelimeymiş

Kaymaklı kurabiyelerin 3.ay kontrolü

2008-03-25T14:30:00.004+02:00

Gecen Salı kizlari 3.ay kontrolune götürdük babişleriyle birlikte, zaten tek başına ikisini evden dışarı çıkartmam mümkün değil ama, bizim babiş normal şartlarda doktor muayenehane kapısından girmeyen bir adam olduğundan, şoktayım ve aynı adam geçen sene bu zamanlar ben "bebek yapmayı düşünüyorum vakit geçiyor" dediğimde, "destek olmaya çalışırım ama fazla birşey bekleme, öyle çok ilgili alakalı olmazsam şaşırma" gibi abuk sabuk lakırtılar etmişti, eeee Allah'ın sopası yok ki, hem iki tane bebiş verdi ve bir de onlara aşık bir baba çıktı ortaya gık desek yanımızda biten:)

amannnn tık tık diyim, umarım hep böyle gider...

bebişlerin sağlıkları iyi sadece, geçen ay almaları gereken 700 gr yerine 650'şer gr. almışlar ben tam "sütüm mü yetmiyor artık yani" diye zırıldamaya başlayacaktım ki, doktorumuz, "yapma nolur, literatüre geçeceksin 3 ay boyunca ikiz emzirdin abartma vs." tarzında bir girizgahla,anne sütünün aydan aya besleyicilik değerindeki azalmayı anlatınca içim rahatladı bir nebze olsun, yani ben oturup günde 2 kilo koska helva, 5 litre komposto vs..de içsem sütün içindeki besleyicilik düzeyi de miktarı da, azalıyormuş ama elbette emdikleri sürece emzirmeye devam edeceğim sadece gelişimleri açısından, geceleri kızlara bir öğün mama takviyesi var artık...

doktora ısrarla, "ya memeden vazgeçerlerse mamayı alınca" diye sordum değişik bir marka biberon önerdi ve geçmezler korkma dedi "geçerlerse benim nasıl canıma okuyacağının farkındayım " diye de ekledi:) kadıncağız beni topu topu iki kere gördü hayatı boyunca ama, belli ki anladı arıza katsayımı:) yazık, onu da ürküttüm biraz sanırım elli kere aynı soruyu sordum çünkü " bakın memeden vazgeçmezler değil mi" diye:)

milupa aptamil 1 ile başladık ve geçen Salı'dan beri sadece gece uyandiklarında bir kere veriyorum şu ana dek bir memeyi reddetme olmadı, sadece dün bir ara Nosi istemedi ama, sonra gazı olduğu için emmek istemediğini anlayınca rahatladım , umarım anne sütüne olan aşklarından vaz geçmezler de, uzun süre sütüm yettiğince emzirmeye devam edebilirim...

yoksa cok canım aciyacak, 3 aydır saçıma röfle bile yaptıramadan, hiçbir diyet yapmadan sadece süt üretme derdindeyim ve bu sebepten kociş tarafından Hollanda'ya satılma tehditleriyle yaşıyorum ve buna rağmen vazgeçmedim siz de anne sütünden vazgeçmeyin olur mu benim kaymaklı kurabiyelerim:)

ISLANMIŞ KEK :)

2008-03-25T14:00:00.006+02:00

Ben, oldum olası tatlı hastasıyımdır ve bayılırım kekler pastalar yapmaya, yani bayılırdım demek daha dogru artık ne yazik ki, pek vakit bulamıyorum ve gecen akşam kızları uyuttuktan sonra ıslak kek yaptım, tarifi pek güzeldir ve yıllardır en favori tariflerimdendir kendileri ve paylaşıyım didim, anlatıma bakmayın oldukça muzip bir günümde tasvir edilmiştir ama, ölçüler ve malzemeler aynen doğru yani:) valla malzemeden çalmazsanız, lezzet garanti benden söylemesi:)

haa unutmadan, servis yaparken krema ile şeedince lezzet etkisi daha da öldürücü olabiliyor:)

Grup üyeleri

* 1 paket nerde yumurta şeker görse anında kendinden geçen, aşkından erimiş margarin,

* 4 adet "yahu hangi tavuktan çıktık? kim kimin kardeşi ? alooo o benim annem doğru konuş" tartışmalarıyla kafayı yemiş yumurta

* 1 su bardağı "yanmam yanamam dedim, kar beyazım yeni moda yaz ekolü yaratacam" diye gelen tüm bedava solaryum tekliflerini geri çeviren süt

* 2 su bardağı "ayy düne kadar kahverengisi mi vardı? nerden çıktı bu zenci modası ayol" diyerek , tarım bakanlığına kahverengi şekerle ilgili şikayet dilekçeleri yazan ve tahtı elinden gidiyor diye kafayı yiyen bembeyaz tozşeker

* 2.5 su bardağı iki lafı bir araya getiremediği için, beyaz şekere yalakalık yaparak kendi tahtını korumaya çalışan Beyaz un

* 3 çorba kaşığı "alemin kralı benim ayoll saf , katıksız zevk adamıyım ben rengime de raconuma da laf getirtmem" diye gerim gerim gerinen Kakao

* 1 paket , kendi başına bir hiç olan ve ancak 2-3 yandaş bulup, aralarına katılırsa bir halta yarayarak kendini adamdan sanan Kabaran toz

* 1 paket, yıllardır kibirliliğinden gelen onca teklifi tepip, adam gibi bir herif bulamamış artık sadece kızışmış gruplara yataklık ettiğinden bihaber ama hala burnu düşse yerden almayarak, "ay bensiz cümbüş mü olur şekerim" diyerek sırça köşkünde gün geçiren Vanilya

* Ortamın ve grubun kalitesine göre son anda ortaya çıkarak gruba duhul olan ve hep sona kaldığından yüzyıllardır tatminsiz yaşayan Ceviz

Halvet anı
Yumurta günlerdir gözüne kestirdiği şekeri sonunda ele geçirip eritirken, bu ikiliyi görünce aklını oynatıp aşkından eriyen, erimiş margarin de gruba dahil olmak ister, margarinin girmesiyle ortam kızısınca , zevk adamı kakao da katılır ve bu dörtlü bir süre debelenirler

iyice halvet olduklarına kanaat getiren süt nefsine hakim olamayarak, geri çevirdiği solaryum tekliflerini bakmaksızın, kendini bu karanlık 4’lüye teslim eder, sütün girmesiyle ortalık iyice karışır ve bu muazzam karısımdan 1 bardak (gruba girecek diğer üyelerle halvet olmayı pek sevmeyen ve en sonunda alemin ateşini söndürecek olmanın da bilinciyle) kenara ayrılır

Ortamın biraz durulduğunu gören kabartma tozu, mevzuyu hareketlendirmek adına ve tek başına asla bir baltaya sap olamadığından, şikayet mektubu yazmaktan kafayı yiyen un'u ve köşesinde miskinlikten baygınlık geçiren vanilyayı da, yoldan çıkararak gruba duhul olur, ortamın ısısı bir hayli ısınmıştır ama, pişmeden kendine gelemeyecek olan ve artık kabına sığamayan karışım ferah bir tepsiye alınarak , "tepsi de tepsi fındıklar Ayşe de Veli agayı gıdıklar" naraları eşliğinde, son anda etraftan atlayan şipşakçı cevizlerle birlikte 170 derece ısıtılan fırında kendilerinden iyice geçirilir...

bir kenara ayrılmış olan ve "mercimeği fırına veren" grubu bekleyen 1 bardak karışım tek başına bu ateşi söndüremeyeceğini anlayarak , buzdolabından yeni çıktığından, mevzuya geç idrak eden 1 bardağa yakın yeniyetme frijit süt ilavesiyle, ateşiyle ortalığı kavuran kekin üzerine dökülür

ahhh bu muhteşem cümbüşün tadına bir bakan pişman birde bakmayan şekerim afiyet olsun...

3.ay kontrolümüz

2008-03-19T20:25:00.003+02:00

Bugun kizlari 3.ay kontrolune götürdük babişleriyle birlikte, zaten tek başına ikisini evden dışarı çıkartmam mümkün değil ama, bizim babiş normal şartlarda doktor muayenehane kapısından girmeyen bir adam olduğundan, şoktayım ve aynı adam geçen sene bu zamanlar ben "bebek yapmayı düşünüyorum vakit geçiyor" dediğimde, "destek olmaya çalışırım ama fazla birşey bekleme , öyle çok ilgili alakalı olmazsam şaşırma" gibi abuk sabuk lakırtılar etmişti, eeee Allah'ın sopası yok ki, hem iki tane bebiş verdi ve bir de onlara aşık bir baba çıktı ortaya gık desek yanımızda biten:) amannnn tık tık diyim, umarım hep böyle gider...

bebişlerin sağlıkları iyi sadece, geçen ay almaları gereken 700 gr yerine 650'şer gr. almışlar ben tam "sütüm mü yetmiyor artık yani" diye zırıldamaya başlayacaktım ki, doktorumuz, "yapma nolur, literatüre geçeceksin 3 ay boyunca ikiz emzirdin abartma vs." tarzında bir girizgahla, anne sütünün aydan aya besleyicilik değerindeki azalmayi anlatınca içim rahatladı bir nebze olsun, yani ben oturup günde 2 kilo koska helva yiyip, 5 litre komposto vs..de içsem sütün içindeki besleyicilik düzeyi azalıyormuş işte bu yüzden, yarından itibaren geceleri kızlara bir öğün mama takviyesine başlıyoruz...

doktora ısrarla, "ya memeden vazgeçerlerse mamayı alınca" diye sordum değişik bir marka biberon önerdi ve "geçmezler korkma, geçerlerse benim nasıl canıma okuyacağının farkındayım " diye de ekledi:) bende tam o saniye söylemeyi düşünüyordum hani bence bu konuda bir nebze sen de kork diye, kadıncağız beni topu topu iki kere gördü hayatı boyunca ama belli ki anladı arıza katsayımı:) yazık onu da ürküttüm biraz sanırım:)

neyse, bahsi geçen biberonu yarın gidip e-bebek den temin edince detayları paylaşıcam ve mama olarak da milupa aptamil 1 ile başlıyoruz bakalım...

hayırlısı...

90 günde baby alem:)

2008-03-17T11:57:00.004+02:00

Mini ve Nosi dogali 90 günü geçti ve şimdi dönüp şöyle bir hastaneden ilk eve geldiğimiz günden itibaren neler yaptiğimi düşününce, hayatima ne çok kimi komik , kimi ilginç detayın katildiğini görebiliyorum.

benim için en önemlisi ilk günden itibaren emzirebilmekti bebeklerimi, bu yüzden vücudumun amorf görüntüsünü hiçe sayip, bol karbonhidratli ve proteinli bir beslenme düzeni ile çok şükür şu günlere dek gelebildik emzirme sürecinde, kolay olmadi hergün 6 öğün yemek ama şimdi bu debelenmemin en büyük ödülü, 3.ayimiz dolmuş olmasina rağmen, hala sadece anne sütüyle beslenen ve büyüme grafikleri gayet iyi giden iki sağlikli bebişim oluşu...

Kadıköy Şifa hastanesinde doğum yaptım ve kesinlikle tavsiye ederim çok çok iyi bakıyorlar bebeklere de , size de ve lohusa şerbetinize kadar düşünmüşler, şaka yapmıyorum doğum sonrası odanıza gayet şık bir ibrik ve bardaklarıyla şerbet servisi yapılıyor tadı da nefis ben hepsini içmiştim neredeyse:) esas önemli olan ise, bebeklerin anne sütüyle emzirilmesini çok önemsiyorlar bebekler memeyi tutana dek hemşireler canima okumuştu, o zaman biraz kızmıştım ama, şimdi iyi ki, ısrar etmişler diyorum hatta emzirme konusunda kısa bir eğitim bile aldım ilk gün ve oradaki bir doktor bana, "size ikizleri doyuramazsınız, sütünüz yetmez diyenlere kulak asmayın, bir annenin 3 bebeği doyurabilme kapasitesi var düzgün beslenirseniz sütünüz gayet de yeter" demişti...haklıymış

yarin kızların doktor kontrolü var ve sanirim artik bir iki öğün mama takviyesi vermeye başlamaliyim, uyku düzenimiz değişti, gündüz uykularimiz azaldi, galiba artık yeterince doyuramiyorum bebişlerimi:( ve geçenlerde doktorumuzla görüştüğümde,
"bu bebekler doymuyor sanirim mamaya başlamamiz gerekecek artik" dedim gayet üzgün ve çaresiz bir ses tonuyla ,
dr.umuz da dönüp, "iki bebeği bu süre zarfinda sadece anne sütüyle beslemek zaten bir olay o yüzden abartma istersen, sütün oldukça emzirmeye devam edeceksin sadece, 1-2 ögün mama eklenecek" dedi..
aynı doktora giden bir arkadasim var ona da, "senin şu ikiz annesi arkadaşın, çılgın hatun yahuu, emziricem diye saçı başı dağıtmış dolanıyor diye" çok güldüm:)

ama emzirmekten vazgeçmeye hiç niyetim yok tabii, her ne kadar saçlarima emzirdiğim sürece röfle yaptıramayacak ve ciddi bir rejim yapamayacak olsam da, emzirmeye devam, alıştım ben bu göbekle yaşamaya ve son 1 haftadır aklıma geldikçe göbeğimi içeri çekip, bırakıyorum ve santimlik incelmeler başladı, belki de bu göbek kası çalışması gerçekten işe yarar bir süre sonra da, kurtulurum şu 7 aylık hamile görüntümden sadece kilolar kalsın onların icabına bakarım nasılsa:)

ve sütüm yok demiyoruz asla "sütüm otlamaya gitti gelecek" diyoruz annem ilk söylediğinde pek gülmüştüm ama, uyguluyorum dilim aşınacak değil ya:)delirdim ben bu 3 ay süresince zaten deliydim, iyice çılgın bir hale büründüm anne olunca ama olsun, yok kimseye bir zararım kızlarım da kızlarım:) ve tadı çok iğrenç olsa da , kişniş, kimyon, rezene, anason ve ısırgan otundan oluşan süt çayını ve kuru kayısı ile siyah üzümden oluşan kompostoyu da eksik etmiyoruz..

şu 3 ay süresince, yine annemin tavsiyesiyle uyguladığım ve son derece işe yarayan en önemli mevzu Kundak olayı kesinlikle tavsiye ederim daha evvelki yazımda bahsetmiştim detaylarından...

ikinci en önemli konu ise, biz gün boyunca evde müziği eksik etmedik ve kimse fısıltıyla konuşmadı, hep normal ses tonuyla konuşuldu, kapı da çaldı, süpürge de çalıştı kızlar hep gürültüde uyumaya alıştı ama, akşam olunca saat 6'dan sonra onları kendi yatak odalarına koydum ve sadece bir dönence müziği ve hiç konuşmadan, çok çok az bir ışıkla uyuttum, gece emzirmeye kalktıklarında da, robot gibi davrandım yine, hiç ışık yakmadan hiç konuşmadan, gece ile gündüz arasındaki farkı anlamalarını sağlamaktı niyetim ve başarılı da, oldum galiba gün geçtikçe uyku düzenleri daha iyiye gidiyor...

bir diğer konu, geceleri altlarını çok fazla değiştirmiyorum artık, çişle veya az kirlenmiş bezle uyumaya alışsınlar diye, aksi takdirde daha çiş beze düşmeden uyanıyorlardı şimdi gece uyandıklarında eğer bezleri çok kirlendiyse değiştiriyorum aksi takdirde hayır , gaddar bir anne miyim? asla önce onların rahatını sağlamaya çalışıyorum ve böyle yapınca, çiş yaptıkça uyanmadıklarından, daha uzun süre kesintisiz uyanıp dinlendikleri için huysuzlaşmıyorlar ve ciltleri de asla pişik olmadı ama bunun sebebi de, ilk bir ay hiçbir ıslak mendil kullanmadan, sadece kendi hazırladığım ıslak pamuklarla popolarının temizlenmiş olması sanırım... sevgili Ekin arkadaşıma bu konuda teşekkür borçluyum çünkü o önermişti "tembellik etmeden ilk 1 ay ıslak pamukla temizlersen sonra rahat edersin" demişti haylıymış:)

ben de öneriyorum, ilk bir ay evde kaynamış su ile hazırlanan makyaj temizleme pamuklarıyla altlarını temizleyince, o narin derileri asla zarar görmüyor piyasada satılan tüm mendillerde bir şekilde ekstra bir madde var eninde sonunda.. akşamdan pamukları hazırlayıp, kapalı bir saklama kutusuna koyuyordum tüm gün yetiyordu...

bir diğer konu ise, evde yangında ilk kurtarılacaklar yani; elektrik süpürgesi, saç kurutma makinası ve mutfak aspiratörü neden mi? neredeyse hergün akşam saat 6 civarı bizim evde sebepsiz bir bebiş çıldırması yaşanıyor, kolik dedi doktor ama, allahtan bizimkisi sabahlara dek sürmeyeni ve bu ağlama krizleri tuttuğunda, bu üç ev aletinden birini çalıştırdığım anda sakinleşiyorlar... anne karnındaki sesleri anımsatıyormuş çıkartıkları gürültüler bana ise kafamı duvarlara vurma etkisi yaratıyor da, olsun kızlar susuyor ya gerisi hikaye:)

bir de Buziki Orhan'ın, Kolik adında bir çalışması var oldukça başarılı, bana önce bir arkadaşım kendi cd'sinden kopyalayıp getirdi ve ilk fırsatta gidip cd'nin aslını aldım hakediyor çünkü kesinlikle ellerine sağlık Buziki Orhan'ın...

Banyo konusuna gelince, yeni annelerin çoğu bebişleri içme suyuyla yıkarmış diye duymuştum biz hiç öyle bir şey yapmadık , normal çeşme suyuyla yıkadık bebişleri ilk günden itibaren sadece yüzlerini Mustela'nın bir temizleme losyonu var onunla sildim her banyo sonrası ve şampuan olarak da Mustela kullandım , masaj yağı da yine aynı marka nefis kokuyor ve çok da iyi geldi Mustela'nın tüm ürünleri şu ana dek hiçbir alerjik durumla karşılaşmadık...

ama ben yine de, arada kızların yüzünü anne sütüyle silmeyi ihmal etmiyorum tabii bu da annemden duyduğum birşey ve gözleri çok çapaklanırdı ilk haftalarda anne sütü damlatınca geçtiğini bizzat tecrübe etmiş bulunuyorum:)

işte biz böyle geçirdik ilk 90 günümüzü darısı, 2.parti 90 günümüzün başına ve kızlar artık gazlarını daha rahat çıkartmaya başladılar , uykularımız da, düzene girmeye başladı en keyiflisi de, geçen haftadan beri çok çok keyifli gülücükler ve agucuklar yapmaya başladılar ki, tüm uykusuz geceleri, yorgunlukları unutturan lezzette...

güzel şeymiş Annelik hemde pek güzel:)

Kundak+lama

2008-03-10T23:18:00.003+02:00

Bebişlerle eve geldiğimizde evde annem bizi bekliyordu ve sağolsun ilk haftalar o olmasa herhalde aklımı oynatabilirdim... canım annem, benimle birlikte ne çok yoruldu o ilk günlerde ve ben ne zaman "anne lütfen dinlen onlar benim çocuğum bu kadar yorulma" dediysem bana dönüp, "sende benim çocuğumsun" dedi.

doğru tabii yaa, anne olunca anlarsın derler ya, o zaman anladım işte gerçekten neden her zaman koca kadın olmama rağmen, bir elini hiç üzerimden eksit etmemesini, umarım daha uzunca yıllar da böyle olur...

neyse o ilk günler, iki bebişle yeni hayatıma alışma derdindeyim bir yandan, vücudum kurdeşen döküyor, kaşınmaktan her tarafımı yara yapmışım, doğum sonrası kolestas mıdır nedir bir dertle uğraşıyorum, ilaç kullanamıyorum delirmek üzereyim diğer yandan, iki bebişin karnını doyurup, gazını çıkartıp uyutmak gibi bir devinim içersindeyim feci haldeyim kısacası ve bebişler uyumuyor mızıl mızıl 2 yudum süt emip, 10 dakika gaz çıkartıyoruz, 5 dakika tavşan uykusu sonra hoop aynı döngü aynen sil baştan X2 bebek anlatmam zor gerçekten ikiz anneliği farklı birşey , birisi kucağımdayken diğeriyle gözgöze gelmemeye çalışıyorum onu kucağıma alamadığım için ve ikisine aynı anda yetememenin verdiği vicdan azabı ayrı bir konu...

işte bu günlerde annem ısrarla "kızım bunların kollarını bağlarsak uyurlar yoksa hareket ettikçe uyandırıyorlar kendilerini gel kundak yapalım" dedikçe "anne eski usul şeyleri kendine sakla lütfen" diye her gün kırk kere aynı sözler dönüyor ikna olasım yok, "hayır öyle robot gibi bağlayamam ben o minicik kolları aaaaa" diye diye sinirleniyorum sadece

derken bir gün, kızların ikisi de çığlık kıyamet uykusuzluktan bayılıyorlar ama uyutabilene aşk olsun pes ettim ve ikisini de anneme teslim ettim "tamam yapalım şu kundağı ama çok sıkmadan" demişim en son ve mutlu son...birisi, benim bebeklik kundağım diğeri, annemin nişan bohçası iki patiska bohça (kirli çıkıyımdır biraz tanıyanlar bilir)hayatımı kurtardı ve öyle eski usul sımsıkı bağlayarak filan değil sadece, kollarını iki yana koyup sarıyoruz gevşekçe ve gelsin mışıl mışıl uykular...

uzun lafın kısası yok, bende laflar uzun ama, bebeğiniz varsa ve uyumuyorsa anne sözü dinlemekte fayda var benden söylemesi...

ve iyi uykular bebişlerime, benim uykularım onların olsun...

Mylicon mevzuu...

2008-03-04T15:58:00.003+02:00

Simdi, bu bebek milletinin bir numarali problemi gaz olayıdır ya hani, ağlamaya başladıklarında insanın elini ayagına dolayıp çaresiz bıraktıkları, kızlar doğdu doğalı biz de bir "pırt" sesinin ne denli önemli oldugunu anlamış bulunuyoruz ve gaz sorunu cıktı çıkalı dr.un verdigi SabSimplex, metsil, zinco, vs..tarzı ilaçların durumu nedir? işe yaramadıkları hallerde oluşan dumur halleri ve çareleri nelerdir? konusunda ihtisas yapmış durumdayız..

ve tüm bu süreçte bizi kurtaran ilaç Mylicon adında, amerikan malı bir damla oldu, oldu da,kendi memleketinde max.10-15 dolara satılırken, burada sadece birkac büyük eczanede 60 ytl den alınabiliyor olması sinir bozucu bu yuzden, şu ara amerikaya giden arkadaşlar aranıp, bulunup ilaç sipariş etme derdindeyiz..

mylicon gibi metsil ve sab da aynı maddeyi içeriyor beher maddesi symeticon diye birşey ve yaptığım araştırmalar sonucu bebislerin vücudu tarafından hiçbir şekilde emilmediği sadece gazları toparlayıp sessizce vucudu terketmekte görevli olduğunu da, öğrendim de içim rahatladı , el kadar bebeklere günde en az 5 sefer verince tedirgin oluyor insan...

fakat ya bileşimleri farklı ya da, başka bir şey bilemiyorum mylicon kadar etkili olmadı diğerleri ..tadlarına baktım da en lezzetlisi de mylicon aslında ve ben paranoyak anne bebeklere verdiğim tüm ilaçları önce kendim tadıyor olduğumdan biliyorum bunları, diğer yaptığım paranoyaklıkları anlatsam bu devede kulak kalabilir o yüzden susuyorum:)

şu günlerdeki konumuz bu mylicon olayı aslında çok şey var yazacak ama vakit bulabilene:)

53. gün ve 2 minik Koala

2008-01-31T12:34:00.000+02:00

Bu sabah bebişlerin çığlıklarıyla uyandığımda, her zamanki rutinimizi gerçekleştirip ikisinide emzirdim önce, aynı anda emzirmeyi deniyorum bu ara birisi emerken diğeri bekleyemiyor ve benim de, gönlüm razı olmuyor diğerinin aç ve yaşlı gözlerle bizi seyretmesine...

bereket tanrıçası gibi oturuyorum yatağın ortasına ikisinide kucağıma alıp emzirmeye çalışıyorum elimden geldiğince ve biraz emince sakinleştiklerinde ayırıp tek tek doyuruyorum ne yazık ki, beceremiyorum istediğim gibi birlikte emzirmeyi...

bu sabahda böyle başladık güne geçen 53 günden farksız olarak tek farkı, yatağa koyduğumda yüzlerine vuran güneşti sadece ve açmaya çalışıp açamadıkları o güzel gözlerini izledim önce, minicik ellerini tuttuğumda nasıl da sıkı sıkı tutup bırakmıyorlar , sonra biraz büyüdüklerinde o minik ellerin, kolların nasıl boynuma dolanıp sarılacağını hayal ettim ...

ben bunca sene sarılmak istedim hep birilerine, en yakınımdakiler nasiplerini aldılar ama yine de yetmedi ... şöyle sıkı sıkı sarılıp öylece bir süre kalmayı çok severim oldum olası ve herkes o kadar sarılma meraklısı değil ve düşündüm de, bu duyguyu tatmin edebilecek en güzel varlıklara sahibim artık, daha şimdiden öyle güzel doluyorlar ki kollarını boynuma biraz daha büyüdüklerinde biz şu resimdeki Koala'lar gibi yaşamaya başlayacağız bu gidişle ve ben bunları yaşarken, "o kadar kucağa alıştırma bak, hem 2 bebekle nasıl baş edeceksin" diyenlerin de, sözleri bir kulağımdan giriyor diğerinden çıkmaya bile tenezzül etmeden ortada kaybolup gidiyor:)onların sevgiye ihtiyacı var sadece veşimdi sarılmayacağım da, ne zaman sarılacağım ben güzel meleklerime? ve onlar da pek mennun hallerinden....

zaten belim sakat ve biraz daha büyüdüklerinde kucağımda dolaştıramayacağım ne yazık ki, şimdi bile bazen zorlanıyorum uzun süre kucağımda olduklarında ama, hiç olmazsa gittiği yere kadar biz böyle yaşayalım koynuk koynuk, dünyanın en muhteşem duygusu olduğunu bilirdim de, bu kadarını bilmiyormuşum...

sarhoş edici bir etkisi varmış bu bebişlerin boynuma dolanan kollarının, içemediğim votka portakalların yerini bebeklerime sarıldığımda aldığım haz aldı ve çok da keyif veriyor...

benim gibi sarılmaya meraklı olanlara da duyurulur, hiç beklemeden bebek yapsınlar...

Sütçü geldi hanımmmmmmm:)

2008-01-05T22:14:00.000+02:00

Bebişlerin gelişiyle birlikte hayatıma bir de emzirme konusu girmiş durumda ve
iki bebeği birden emzirmek için sabahın köründe başlayıp, geceyarısına kadar devam eden bir yeme-içme durumum var ki, zaten oldum olası iştahım açıktır o yüzden hiç zorlanmıyorum ama, konu süt üretmek olunca işin içine tadından nefret ettiğim Vitamalt ve bazı bitki çayları girdi ve hiç de keyifli değil ama, kızların hatrına katlanıyorum, umarım uzunca bir süre emmeye devam ederler de, tüm bu debelenmelere değer...

ve emzirme konusunda yeni doğum yapan annelere tavsiyem de, kesinlikle bol ama gerçekten bol günde 4 litreye yakın su, komposto, vitamalt, stilltea tarzı içecekler ve dengeli beslenme hoş annem yanımda olmasa tek başına dengeli beslenme bölümü çoktan dengesini kaybetmişti hatta şu an yüzükoyun yerde yatıyordu ama, şimdilik iyi gidiyoruz annemin sayesinde...

ve belki birilerinin işine yarayabilir düşüncesiyle yine tecrübelerimi paylaşmak istedim...

* göğüs kalkanı olayı:) olay diyorum ya gerçekten hakediyor bu söylemi ben ki, bedava reklam yapmayı sevmem ama acayip başarılı bir ürün, Avent marka olup, içinden 2 delikli , 2 deliksiz kapak ve 2 tanede ortası delik bir aparat çıkan bu kalkan göğüs uçlarını olası çatlaklardan ve patlaklardan koruyup, emzirme dışında akan sütü toplayıp kullanmanıza yarıyor...

delikli kapaklarla toplanan süt hijyen olmayacağı için kullanmayın yazıyor içinden çıkan kullanma talimatında ben, o sütü yüzüme sürüyorum nemlendirici yerine,malum iki bebek artık Clarins vs. alacak para olmayacak:) şaka bir yana bana iyi geliyor ay parçası gibi oldu yüzüm ama bu biraz da yediklerim yüzünden sanırsam:)

bu kalkan olayıyla da, beni göğüs problemleri yüzünden lohusalığında çok acı çekmiş bir arkadaşım tanıştırdı, göğüs pedleri de kullanılıyor ama, ilk emzirme günleri onca darbeye alışık olmayan göğüs uçları kurursa çatlayarak, kabak çiçeği şeklinde açılıp, sizi inanılmaz bir acıyla başbaşa bırakabiliyor işte bu yüzden, emzirdikten sonra Lancinoh krem sürüp bu kalkanı kullanmak, olası riskleri büyük ölçüde ortadan kaldırabiliyor...

Annem göğüs kalkanını görünce, "biz eskiden fincan kapatırdık, bak neler çıkmış" dedi aynı mantığın günümüze taşınmış hali, bir şekilde orada oluşan buhar çatlamayı önlüyor sanırım:)

* Lancinoh göğüs kremi, başka markalar da var ama, ben bunu kullanıyorum ve oldukça başarılı hiç kokusuz, yağsız Lanolin'den oluşan bir krem ve emzirme sonrası göğüslerinizi duru suyla temizleyip sürüyorsunuz sonra emzirirken tekrar silmeye de, gerek yok çünkü, bebeğe bir zararı yokmuş öylece emzirebiliyorsunuz sadece az sürmekte fayda var tadını pek beğenmiyor veletler:)

* Lancinoh süt saklama poşetleri, bebişler ikiz olmalarına rağmen arada sütümü sağıp buzluğa atma gayretindeyim, geleceğe yatırım yapıyorum umarım uzun süre emzirebilirim ama, olmazsa o sütleri 6 ay'a kadar saklayıp kullanabiliyormuşuz, buzluktan çıkarıp sıcak su dolu bir cezvenin içinde ısıtıp biberona koyup bebişleri beslemek mümkün...

* Sterilizasyon makinası, bana bir arkadaşım kendi makinasını getirdi Philips'in ve gayet memnunum, 2 bebek olunca ve özellikle aynı anda uyandıklarında yedek sütlerden ısıtıp vermek suretiyle, aynı anda başladıkları ağlama nöbetlerini bastırmak mümkün olabiliyor ve bu yüzden bizde biberon emzik kullanımı biraz fazla olduğundan sterilizasyon makinası benim çok işime yarıyor...

şimdilik aklıma gelenler bunlar ve süt üretebilmek için tadını beğenmesem de, yediğim içtiğim kıvır zıvıra ve tüm bu zahmetlere severek katlanıyorum çünkü anne sütünün faydaları konusunu tartışmaya hiç gerek yok, umarım uzun süre süt üretebilmeye devam edebilirim de bunların hepsine değer... bir de emzirirken bebişlerle yaşadığımız o sessiz ama çok keyifli paylaşımlar inanılmaz güzel, geceleri uyku gözlerimden akıyor olsa da, bebişleri kollarıma alınca hissettiğim o tarifsiz duyguyu anlatmak zor gerçekten...

ayrıca sevgili danaliçe teyzeleri olan kızkardeşim 6 kiloluk bir dana olarak doğması yetmezmiş gibi bir de, yaklaşık 1 yaşına kadar anne sütüyle beslenmişti ve maaşallah hatunun kıytırık nezle vss. dışında hasta olduğunu görmedim umarım da, böyle devam eder ve benim meleklerim de sevgili danaliçe teyzelerini örnek alırlar:)

bunlar mevzunun alet edavat bölümü asıl önemli olan ruhsal durum aslında, özellikle ilk haftalar bebeğe alışma süreci , evin durumu gelen giden vs.. karmaşasından öyle kafayı yiyor ki insan, bırakın yemek yemeği su içmeyi bile unutabiliyor ve buna bir de, bebeklerin gece uyuyamama, sık uyanma durumları ve uykusuzluk eklenince ister istemez dumur olunabiliyor...

olabildiğince sakin kalmayı başarmak, her fırsatta dinlenmek ve bebekler dışında etrafta olup bitene fazla takılmamak benim açımdan bu konunun çözümü oldu ki, benim gibi takıntılı bir manyak başardıysa herkes başarabilmeli diye düşünüyorum ve tüm annelere sağlıklı sütler diliyorum:)

Bebek kokusu

2008-01-04T14:42:00.001+02:00

biz aile olduk 10 Aralık 2007 akşamı...

eskiden bir Mia vardı sorumluluk almaktan deli gibi korkan ve bir de Zed
"sen bilirsin ben kucağıma bile alamam ama elimden geldiğince destek olurum" diyen ama 10 yıldır ertelediğimiz anne baba sıfatlarımıza kavuştuk sonunda, 10 Aralık 2007 Pazartesi aksamı saat 21:43 'te Nosi geldi, 21:44'te de Mini...

bunca sene çocuğu olan arkadaşlarımın "kendi çocuğun olmadan anlayamazsın o duyguyu ve sakın yaşamadan ölme" tarzı yaklaşımlarını defalarca dinleyip abartılı bulan bendeniz, bu konuda zamanında ettiğim "bu dünyaya bir çocuk getirmek ne büyük bencillik" vs.tarzındaki tüm beylik lafları bir tarafıma monte edip , popomun üstüne oturmuş durumdayım...

ne salakmışım diye hayıflanıyorum şimdi kaybettiğim zamana bakıp...nasıl bir bencillikti bunca senedir karı-koca ikimizin de, çocuk konusunda karar vermesini bu denli karmaşık hale getiren bilmiyorum ama, şimdi eşime bakıp, ne gereksiz şeylerle vakit kaybettiğimizi görüp sinirleniyorum ve o çocuk istemeyen adamın onları kucağından indirmek istemeyen harika bir baba'ya dönüşmesinin şaşkınlığını yaşıyorum, kocaman 4 kişilik gerçek bir aile olduk biz bebişler gelince....

şimdi bebişlerimi kucağıma her alışımda "bu hissettiğim duyguyu yaşamadan geçip gidecektim bu hayattan" diye düşündükçe beni çocuk doğurmaya ikna eden canım kardeşlerime, canlarım Kivi'me ve Eylül'e , dostlarıma, arkadaşlarıma hepsine ne kadar teşekkür etsem az çünkü, sayelerinde annelik neymiş? kucağında minik bir bedeni tutup koklamak ve onu büyütmeye çalışmak, deli gibi sevmek , ağlarken içinin acıdığını hissetmek, tamamen sana muhtaç olduğunu bildiğinden yaptığın herşeyi yetersiz bulmak, bu nasıl bir duyguymuş anladım...

çok şey var yazmak istediğim ama, artık hayatımın öncelikleri değişti...

şikayetçi miyim? hayır...

başka bir zaman bebeklerim olmadan beni bu kutu kadar odada tüm gün oturtsalar aklımı yitirir ve hatta etrafımdaki birkaç kişiye de itina ile aklını yitirttirirdim, şimdi günümün yüzde 80'i onları yedirip, altlarını değiştirip, uyutmakla geçiyor...

başka zaman, birisi beni bu denli uykusuz bıraksa canına okurdum, şimdi 2-3 saat kesintisiz uyumanın ne büyük bir lütuf olduğunu öğrendim...

zamanında gögüslerim sarkmasın diye aldığım toparlayıcı kremlerin yerini şimdi göğüs ucu çatlamasın diye kullanılan göğüs kalkanları ve lanolinli kremler aldı...sarkma konusuna hiç girmiyorum bile kızlar emmeyi bitirdiklerinde ki, umarım daha çok uzun süre emerler gögüsleri sırtımda fiyonk yapmayı düşünüyorum:)

daha çok detay var ama, en önemlisi ben bebişlerimi kucağıma aldığım anda duyduğum o muhteşem bebek kokusuyla, herşeyin üstesinden gelebilecek gücü onların sevgisiyle bulabileciğimi öğrendim...

daha da çok şey öğretecekler belli ki,

şikayetçi miyim? hayır...

benim gibi her fırsatta şikayet etmeye bayılan bir hatunun da canına ot tıkadınız ya daha şimdiden hadi hayırlısı:)

hayatımıza hoş geldiniz meleklerim...

Siyah süt ve Postnatal (Postpartum) Depresyon

2007-12-05T12:23:00.000+02:00

Geçen hafta eşim eve geldiğinde elinde, Elif Şafak'ın Siyah Süt isimli kitabı vardı. Kendisine kitap aldığı yerdeki arkadaşı vermiş, hamile olduğumu bildiğinden ve konu ile ilgili olduğundan ilgimi çekebileceğini düşünüp göndermiş belli ki, şöyle bir bakıp, okunacak kitapların arasına kaldırdım ama, nedense o an hemen okumak gelmedi içimden ta ki, sevgili arkadaşım Kivi ile yaptığımız telefon görüşmesinde bu günlerde ne denli sinirli hissettiğimi anlatırken, "Siyah Süt'ü oku bu süreçleri anlatıyor" dediği ana dek...

Elif Şafak'ın ismini çok duymama rağmen okuduğum ilk kitabı Siyah Süt, dolayısıyla genel olarak yorum yapacak bilgiye sahip değilim yazar hakkında ama, daha ilk sayfalardan itibaren aslında hamileliği öncesinde de hayatla hep bir didişme halinde olduğunu, devamlı bir takım depresyonlarla başetmek zorunda kaldığını ve sanki kitapta yarattığı küçük kadınlarıyla kendini çözümleyip tanımlamasına rağmen yine de bu depresif halinden besleniyor diye düşündürttü bana ama dediğim gibi pek tanımadığım için fazla yorum yapamam... iyi ki de, yapmadım bir de yapsam neler olacak:)

onun diğer kitaplarını da okuyan bir arkadaşım "aslında kendini çok önemseyen birisi öyle gözükmediğini düşünse de, ama bu kitabında daha doğal yazmış annelik yaramış " dedi bilemem,beni ilgilendiren kitapta bahsedilen ve tıp dilinde Postnatal Depresyon diye de adlandırılan Lohusalık sendromu meselesiydi...

doğum yapan kadınların birçoğunun yaşadığı bu son derece keyifsiz depresyonu çok çabuk atlatanlar olduğu gibi, bebeklerini terk edip gitmek veya intihar etme işgüdüsü hissedenler dahi olmuş geçmişte hatta, Brooke Shields da bunlardan biriymiş ve araştırdıkça kadından kadına değişkenlik göstermesiyle birlikte, genel olarak aynı belirtilerle başladığını gördüm ve öğrendiklerimi maddeler halinde sıralamak istedim olur da, belki merak eden birilerinin işine yarar düşüncesiyle...

- Postnatal Depresyon doğumdan sonraki ilk haftalarda veya aylarda başlarmış ama 12 ay içersinde yaşanması da mümkünmüş.

- Konsantrasyon bozukluğu, unutkanlık, sinirlilik ve devamlı ağlama hissi, uykusuzluk, iştahsızlık, cinsel isteksizlik, suçluluk duygusu ve kendini yetersiz, üzgün, endişeli,umutsuz ve yalnız hissetme halleri gibi belirtiler gösteriyormuş.

- Evlilik durumu, yaş, çocuk sayısı, eşinden ve yakın çevresinden aldığı destek, hamileliği boyunca yaşadığı stresli ortam, doğum sonrası oluşan hormonal değişimler, çocuk bakımının yarattığı stres, annelik rolüne adapte olamama, planlanmamış veya istenmeyen gebelikler gibi sebepler depresyonun şiddetini ve oluşunu belirleyen etkenlerdenmiş.

- Özellikle eşin anlayışlı ve paylaşımcı olması,

bu süre zarfında anneyi kıyaslamaması veya eleştirmemesi,

aileden ve arkadaşlardan gelecek destek ile anneye yeterli ve düzenli uyku sağlanması ve bebek bakımında yardımcı olunması,

hamilelik öncesi sosyal arkadaş ortamlarına kısa süreli dahi olsa katılabilme fırsatları yaratılabilmesi,

doğum sonrası oluşan hormon dengelerindeki değişikliklerin ve tüm bu sürecin geçici olduğunun anneye anlatılması,

Depresyonu atlatmada önemli etkenler olarak sıranalabilmiş.

- Çok yoğun yaşanan Postnatal Depresyonlarda profesyonel destek ve hatta bazı antidepresanların kullanımı gerekmekteymiş ama ilaç kullanımında emziren annelerin durumu bebeği sütten kesmeyi de gerektireceğinden, buna göre dikkatle değerlendirilmeliymiş.

evet bunlar halk arasında Alkarısı veya Albasması diye de adlandırılan Lohusalık sendromu ile ilgili genel bilgiler araştırdıkça detaylanan bir konu ve belki bu kadarını bilmek de gereksiz aslında düşünüp kurgulamamak açısından, çünkü ne Siyah Süt'teki Lord Paton'la tanışmak ister insan ne de, kara cüppeli karabasanlar ve cinlerle, perilerle...

ama olayın fizyolojik açıklamasına bakınca vücudumuzdaki Seratonin hormonu ki, kendileri mutluluk hormonu olarak da bilinirmiş, hamilelikte pek bir bol salgılandığından hamilelik süresince kadınlar kendilerini daha mutlu hissedermiş hatta bu konuda eşimin bir arkadaşı geçenlerde benim hamile versiyonumu görüp,

"sakinleşmiş, durulmuş gördüm seni ben de bizim hatunun hep hamile kalmasını istedim doğurunca yine eski cadı haline dönüştü umarım sende öyle olmazsın" demişti:)

ve diğer önemli hormon da melatonin denilen ve uyku sırasında özellikle karanlıkta salgılanan, bağısıklık sistemimizi ve vücudumuzun direncini etkileyen hormon olup, az uyku dönemlerinde yokluğunu dikkat eksikliği, konsantrasyon bozukluğu, unutkanlık olarak hissettirirmiş...

yani uzun lafın kısası diyemiyorum çünkü, kısa cümleler kuramamak gibi bir özrüm var ama, diğer hormonların da doğum sonrası eski hallerine dönme gayretini ve şu bahsi geçen sevgili melatonin ve seratonin ikilisinin etkilerini düşününce, neden eşşekten düşmüş karpuz kıvamında, kafayı yemeğe hazır hale gelindiğini anlamak pek de zor değil...

tüm bunlara bir de, hiçbir şey olmamış gibi her anlamda hizmet bekleyen eş ve aile eşrafı , yeni doğan bebeğin bakımı, jöle kıvamında bir göbek ve belki hormonlu patatese dönmüş olduğundan baktıkça kafayı yedirten bir vücut vs... eklendiğinde ee müsaade edin de zaten biraz depresyona girelim :)

böyle atıp tuttuğuma da bakmayın aslında, ben sadece genel hatlarıyla konuyu algılamaya çalıştım kendimce ama, iki tane bebiş geliyor ve eşimin, ailemin ve arkadaşlarımın her anlamda destek olacaklarına yürekten güveniyor olmakla birlikte, kafayı sıyırma konusunda özel bir etki olmasa da, becerikli bir yapıya sahip olduğumdan umarım şu lohusalık vs.. dönemini kendime ve çevreme az hasar vererek geçirmeyi başarabilirim:)

ha eğer başaramazsam zaten doğurmamış veya karşı cinsten olmanız dahi bu depresyon çeşidiyle tanışmayacağınız ve mevcut dumur durumuma sizleri de, ortak etmeyeceğim anlamına gelmiyor, yörüngemde yer alan tüm arkadaşlarım ve dostlarım da, ne yazık ki nasibini alacaklardır...

demedi demeyin ve kocaman öpücüklerinizi ve ilginizi benden esirgemeyin yoksa başımıza geleceklerden ben sorumlu değilim :)

35.haftamız ve NST testleri

2007-12-05T11:52:00.000+02:00

Uzun zamandır yazamadım oysa aklımda birsürü birşeyler vardı yazacak ama bir türlü elim klavyeye gitmedi...

Geçen hafta Pazartesi dr.kontrolümüz vardı, 35.haftamızdayız ve herşey yolundaymış , NST testlerimiz başladı haftada 2 gün göbeğime bağladıkları kablolarla bebeklerin kalp atışlarını ölçüyorlar , bu testler son haftalarda bebeklerin rahim içi durumlarını anlayabilmek açısından oldukça önemliymiş kalp atışlarına ve hareket edip edemediklerine göre rahatları yerinde mi onu ölçüyorlar... fazla hareket etmiyorlarsa eğer dr.ultrasonla kontrol ediyormuş,şu ana dek biz iyi gidiyoruz...

Dr.umuz tarafından, çok kilo aldığımız için defalarca azarlandık ve uyarıldık ama diğer taraftan sözünü dinleyip 26.haftadan beri istirahat ettiğimiz ve bebişleri 35.haftaya kadar getirmeyi başardığımız için de teşekkür aldık...

hem bostan patlıcanı kıvamında neredeyse 2.5 aydır yatıp, hem kilo almamak nasıl mümkün olabilirdi bilemiyorum ama, hiç tartışmaya girmedim nasılsa kızlar doğunca koşturmaktan o kilolar gidecek diye düşünüyorum,

ve elbette bende hiç mennun değilim bu kadar kilo almaktan, bel fıtığım azmış durumda ve sol bacağımı resmen hissetmiyorum günlerdir ama olumlu düşünüp devamlı reiki yaparak bacağımdaki sancıyı azaltmaya çalışıyorum başka da, şansım yok zaten, galonla ağrı kesici içsem de geçmeyecek biliyorum çünkü tamamen kiloyla ilgili bu ağrı hayatı boyunca 90 kiloyu görmemiş bir bedeni taşımak hiç kolay değil...

tüm bu hamilelik sürecimi düşündüğümde pek çok şey öğrendim ama ikiz bebeklere hamilelik hem hiç kolay değilmiş hem de tek bebeğe nazaran öyle çok detay var ki, bundan sonra nerede bir hamile kadın görsem bin kat özenli davranacağıma eminim ama özellikle ikiz bebiş taşıyanlara ayrıca sabır ve kolaylık diliyorum...

34. haftamız, Mannana ve 7 Deliler 9 Oturaklılar:)

2007-11-23T15:24:00.000+02:00

Ay girdik giriyoruz derken çok şükür 34.haftamıza da dün adım attık sonunda pek mutluyuz , gururluyuz, önceleri sadece sabah yataktan kalkınca kızlarla konuşan bendeniz artık, tüm gün aklıma geldikçe;

"canım meleklerim zamanında doğacaklar, yani 24 Aralıkta hatta Ocakta doğarlarsa tam süper olacaklar dimi güzellerim " gibi çenesi düşmüş bir durum içersindeyim...

en komiği de bu dumur halimize bir de evimizin yeni insanı Mannana'nın alışma süreci tabii:)

çünkü hatun zırnık Türkçe bilmediği gibi, İngilizcesi de pek güzel maaşallah ve hal böyleyken Türkçe öğrenme derslerimiz haliyle pek bir komik ve anlaşılmaz oluyor, bu gidişle yakında ben bir dil geliştireceğim ve ikimiz dışında kimse ne dediğimizi anlayamayacak zaten:)

Mesela geçenlerde Eylül ve Kevebek bendeydi Mannana'nın ilk geldiği günler daha,
mutfağı toparlamış odasına gidecek "I need you call me" dedi ben de, " ok " deyince kızlar gülerek yüzüme baktılar sadece...

biz anlaşıyoruz ama gerçekten yani, I- You - We ne önemi var ki canım,
ha sen? ha ben? ne fark eder? yanii di mi?

Dün de, mutfaktayız söylenişi birbirine benzer Türkçe kelimeleri yazdırmıştım mesela Tencere ve Pencere gibi, Ocak'ta birşeyler pişiyor Tencerenin kapağını açar mısın? dedim, Türkçe söylüyorum anlamazsa da en tarzanca o aramızdaki İngilizce dille anlatmaya çalışıyorum, gitti mutfağın penceresini açtı, no deyince kapattı tencereyi algıladı ama, kapağı tamamen açtı oysa ben sadece aralamasını anlatmaya çalışıyordum, bir anda çok şey istediğimi fark edip, vazgeçtim...:)

En komiği de, annem bende bir haftadır ve dün akşam "Var mısın yok musun" diye bir yarışma seyrediyor, adamın biri yanlış seçim mi yapmış neyse, annem sürekli adama "salak, salak " deyip duruyor kendi kendine konuşurken:)

Mannana yanıma gelip, şimdi şuraya yazsam hiç kimsenin anlayamayağı o ingilizceyle,
annemin "ıslak ıslak" dediğini söyledi ve tüm salona bakmış, heryer kuruymuş neresi ıslak anlamamış anneme sormuş, annem de onu anlamayıp adamı gösterip salak demeye devam edince bunlar iyice karışmışlar:)

oturup salak ve ıslak ne demek onu anlattım haliyle:)

Kocişle yaşadıkları çay muhabbeti ise süper yani:)

bizim küçük bir termosumuz var ve kociş eve gelince, onda kendine demlik poşet atarak çay demler, odasına alır ve oradan içer gece boyunca...

zaten, oldum olası çaydanlık kültürüne alışamadım ben, annemin genç kızlığımda demlettiği galonla çay yüzünden, çay demlemekten nefret ederim, tamamen psikolojik belki ama elimde değil sevmiyorum da zaten:)

neyse biz böyle iyiyiz termosumuza bir poşet çay koyup, sıcak suyu doldurunca ikimize de yetiyor oluşan çay sadece, gelen misafirler şikayetçi bu durumdan,
onları da, "enteresan kahvelerimiz var ama" vaadiyle kandırıyoruz, kanmazlarsa da geçenlerde bir arkadaşımın sırf kendine çay yapmak için getirdiği ve bizde bıraktığı çaydanlıklarda çay demleyerek mutlu etmeye çalışıyoruz artık ne yapalım?
yani gerçekten rezil bir haldeyiz bu konuda ama pek eğleniyoruz yıllardır:)

Geçen akşam;
Ben pek yerimden kalkamıyorum ya malum doğurdum doğrucam diye hareket etmiyorum ...
Kociş, Mannana'ya termosta çay yapmayı öğretmiş sözde muhteşem ingilizcesiyle anlatarak ama, bizim kız anlar mı? o alışmış benimle tarzanca anlaşmaya tabii, gitmiş kettleda su ısıtmış ve demlik poşet çayını da, termosa koyup su ekleyeceğine almış kettelın içine atmış:)

kettle daki su "ne idüğü belirsiz bir çay mı olsam? su olarak mı kalsam" bunalımı yaşarken beni mutfağa çağırdılar haliyle koptum tabii gülmekten ve kendi dilimizle anlattım kızcağıza aynen de uyguladı valla:)

Kociş korkulu gözlerle bize bakarak "siz hangi dili konuşuyorsunuz allahaşkına" diyordu en son:) boşverrrrr dedim

Gülmekten mi doğurayım? yoksa, birbirini algılayamayan bu komik anne - Mannana- kociş topluluğunun halinden kafayı yiyerek mi? bilemedim:)

Yani uzun lafın kısası dicem ama beni tanıyanlar bilir kısa cümleler kuramadığımı,

iki tane bebiş geliyor,
Mükremin çıtırın annesi kıvamında bir annem var, Allah başımdan eksik etmesin, melektir her anlamda benim tonton annişim ama uzak oturuyorlar bugün gitti, doğumda gelecek yine yardıma allahtan...

iyi birine benzeyen ama, henüz Türkçe ve İngilizce kelimeleri algılama sürecini yaşadığımız sevgili Mannana'mız var onunla konuşmayı halledeceğiz ve sonra evin düzeni , çocuk bakımı vss. konularında ne marifetler sergileyeceğiz bilemiyorum ...

"Çok küçükken ben o bebekleri tutamayabilirim ama elimden geleni yapıcam söz" diyen nedense bu sözleri beni hiç tatmin etmeyen sevgili kocişim var bir de sağolsun:)

Acaba gerçekten bebişler doğmadan şu evin her yanına kamera yerleştirip, kaydetsek de, sonra seyredip komaya girercesine gülsek mi ? diyorum ağlanacak halimize:)

yani o an sinirden ben birkaç komaya giricem belli ki, ama hani zaman geçince çok komik geleceğine eminim tüm bu olup bitecek olayların...

ya da rahmetli babaannem söylerdi; evde çok kişi olup, her kafadan bir ses çıkar da, kimin ne halt ettiği belli olmadan debelenip durur ya millet işte öyle anlarda,
"Yedi Deliler Dokuz oturaklılar toplanmış burada" derdi:)

Veya
YEDİ DELİLER DOKUZ OTURAKLILAR isminde bir program olsun bizim bu debelenmelerimiz ve bir tv kanalına satalım da, en azından para kazanırız bari :)

ay ne yapsam bilemedim:))))

33.haftamıza girdik yaşasın:)

2007-11-15T17:29:00.000+02:00

Bugün 32.haftamızı bitirip, 33. haftamıza girdik umarım önümüzdeki Perşembe'de aynı keyifle 34. haftamızı müjdelerim...

dün akşamdan beri ayağa kalktığım zaman göbeğimi tutma ihtiyacı hissediyorum ve canım yanıyor ... sanırım iyice aşağıya doğru inmeye başladıkları için bu ağrılar çıktı ortaya eğer öyleyse sorun yok başka bir şey olmasın da , doğum yapan arkadaşlarıma sordum "normal 2 tane bebek taşıyorsun kolay değil iyice ağırlaştınız" dediler rahatladım... ağırlaştığım için hiç mutlu değilim elbette 20 kg. ya yakın aldım:(

ama şu an bunu kafama takmamaya çalışıyorum doğumdan sonra bakıcam icabına o kiloların zaten, bana kalmayacak Mini ve Nosi geldiğinde koşuşturmaktan iğne ipliğe dönebileceğim umarım:)

26'sında Doktorla randevumuz var hayırlısıyla o günü de görebilirsek daha da iyi hissedicem kendimi...

Çok yakın bir arkadaşım tek bebiş olmasına rağmen erken doğum yaptı hafta başında, hamilelik zehirlenmesi diye de bilinen Preeklampsi diye bir rahatsızlık varmış ne yazık ki onu yaşadı, bir anda eli ayağı şişmiş ve tansiyonu çok yükselmiş, 1-2 gün izlediler ama baktılar tansiyon düşmüyor dr.u Pazartesi sezaryenle aldı bebişi neyse ki 34.haftalarıydı ve küvöze gerek kalmamış olması da beni çok sevindirdi...

Onun stresinden bu hafta yerimden kıpırdamadım, yüzdük yüzdük kuyruğuna geldik hayırlısıyla şu 36.haftamızı devirelim de, 37. haftada gelsinler diye gayret ediyorum...

Bu arada yardımcımız geldi Pazartesi akşamı, Gürcistanlı 39 yaşında, 3 çocuk annesi tek falsosu ne yazık ki, sigara içiyor ama, allahtan çok değil ve bebişler doğunca içmeyeceği konusunda bana söz verdi bakalım neler olacak, şimdilik kendi kaldığı odanın balkonunda içiyor ve bana bir zararı yok ama, ilerde müsaade etmeyeceğimi söyledim.

Hiç Türkçe bilmiyor az biraz İngilizcesi var da, o şekilde anlaşabiliyoruz ve şimdi ona Türkçe öğretmeye çalışıyorum elimden geldiğince, ne kadar çabuk öğrenirse o kadar iyi çünkü, kendi ülkesinde ilkokul öğretmenliği yaptığı için çabuk öğreniyor ve gayet düzgün birine benziyor umarım tek falsosu sadece sigara olarak kalır bundan sonraki günlerde de...

Yarın da, kızların mobilyaları gelecek umarım mağazada gördüğümüz gibi güzel olmuşlardır ve sorunsuz bir halde gelir ve kurulur da, o işte bitmiş olur zaten hemen eşyaları yerleştiremiyormuşuz birkaç hafta havalanması gerekiyormuş....

günler yaklaştıkça heyecanlanmaya başladım sanki,
şimdiye dek dalga geçiyordum ama, bugünlerde dut yemiş bülbül gibi bakınıyorum şapşal bir halde:)

ayyyyyyyyyyyy :)

Toptan Özür...

2007-11-10T14:02:00.001+02:00

Özüründe toptanı olur mu? bunun perakendesi nedir ki? diyeceksiniz biliyorum ama aşağıda yazacaklarımı okuyunca anlaşacağız muhtemelen...

Şindik doğum yaptıktan sonra, hayatıma kısmetse iki güzeller güzeli melek bebiş girecek ve ben bunca senelik; deli, çatlak, sarışın, tevekkel vs.. sıfatlarımın yanısıra bir de ANNE olacağım ya artık, ilk zamanlar acemilikten bocalayacağım bazı şeyler olabilecektir hiç kuşkum yok çünkü, ne huysuz bir kadın olduğumun ve ne kadar uğraşsam da, bazı kötü huylarımı sadece bir yere kadar iyileştirebildiğimin gayet farkındayım.

İşte bu "Anne" olduğum ilk günlerde yaşanacak o geçiş döneminde, çok çok samimi oluğum arkadaşlarım gayet de alışık olduklarından pek iplemeyecektir ve gülüp geçeceklerdir allahtan ama, çok iyi tanımayanların cidden canını sıkabilecek hadiseler yaşayabiliriz.

Yani düşündükçe arıza çıkarabileceğim konuları bildiğimden en azından aklıma gelenleri kısaca şeediyim didim;

* Bebişleri emzirirken yanımda hiç kimseyi istemezsem ama çağırdığımda 2 dakika içinde kimse gelmiyorsa da kıyameti kopartıyorsam,

* Sesimin tonu alışık olduğunuz konuşma tonumdan farklı çıkıyorsa ve suratım sirkenin dibini satar bir haldeyse, kısacası o alışık olduğunuz 32 dişi meydanda gülümseyen hatun modumda değilsem,

* Bebişleri daha evvel anne olanlarınız da, dahil olmak üzere hiç kimsenin kucağınıza vermek istemiyorsam,

(güvenmediğimden ya da buldumcuk olduğumdan değil sadece istemiyorumdur, 2 bebişle kafayı yiyip eninde sonunda vereceğimdir sabırlı olun nolur)

* Hadi diyelim ki kucağınıza verdim, öpmeseniz dahi ki, sakın öpmeyi aklınızdan bile geçirmeyin zaten o küçüklükte bebekler öpülmez, enselerinden koklanır sadece ve nefesiniz bebeğin yüzüne gelecek mesafede diye müdahale ediyorsam, hatta abartıp "yerine koyalım artık" diye alıp yataklarına yatırıyorsam, (yaparım)

* Siz bana bebişlerle ilgili yaşanacak konuları ısrarla anlatmaya çalışırken, bir kulağımdan girip, diğerinden çıkıyor şeklinde umursamaz bir halde dinleyip, iplemiyor görünüyorsam ve hatta siz kendinizden en emin halinizle, "biberonu da şöyle yıkarken ile...." başlayan cümleler kurarken, sözünüzü büyük bir iç çekişle "eeeee sen fasülyeye nane de koyar mısın?" gibi abuk cümlelerle bölüyorsam,

(emin olun, işime yarayan bölümleri ayıklanıyorumdur aslında ama sadece herkesin o günlerde "en çok bilen anne" krizi tutup, 50 şeyden basetmelerinden daralmış ve artık duymamazlıktan geliyor olabilirim, bilmediğim ve merak ettiğim birşeyse soru sorup devamını getirmenizi beklerim zaten merak etmeyin.)

İşte tüm bu yazdıklarım yüzünden ve şu an aklıma gelmeyen ama, şartlara göre abuklaşabileceğimi bildiğim bana ait tavırlarım için hepinizden ayrı ayrı toptan özür diliyorum, çünkü daha evvel yaşamadığım bu yeni halleri yaşarken neler hissedeceğim dahi belli olamayacağından, en abuk sabuk isteklerimi ya da, kapris gibi görünen oysa, bende bir açıklaması olan davranışlarımı mazur görün lütfen, biraz bebişlerle haşır neşir olup, yeni hayat düzenimize alışıp, silkelenip kendimize geldiğimizde, hepinizi ayrı ayrı öperiz geçer...

biliyorum bunları böyle yazıp dökmem bile salakça ve sinir bozucu ama, bizzat yaşarsak çok da siznir bozucu arızalar olabilir diye önden şeediyim ve özrümü de dileyim dedim...

belki de, böyle "Pamuk Şekeri" gibi tadından yenmeyen, sakin bir "Anne" olacağım ve bu yazdıklarıma hep birlikte, ....zla güleceğiz bir süre sonra umalım ki, öyle olsun ama siz yine de alın bu özrü bir kenara koyun ve benden o günlerde beklemeyin, çünkü domuzluğum üzerimdeyse bulamayabilirsiniz...

ve ne huysuzluk yaparsam yapıyım etrafımda olmaktan vazgeçmeyin, bak özrümü de diledim, tepemin tasını attırmayın, sonra nereye kayboldunuz siz diye canınıza okurum biliyorsunuz :) (yaparım)

kurtuluşunuz yok yani, "Hatun yine su kaynattı yakında düzelir" deyip takmayın kafanıza en güzeli:)

öpüldünüz en kocamanından:)

Hastane Çantası mevzuu....

2007-11-10T13:57:00.001+02:00

Son hazırlıklarımızı tamamlarken, arkadaşlarım artık koskocaman olmuş göbişime korkulu gözlerle bakıp, akıllarınca çaktırmadıkları bir ısrarla
"sen şu hastane çantanı da hazırda tutsan, hani ne olur ne olmaz" söylemleriyle beni harekete geçirmeyi başardılar sonunda ve başlangıçta küçük bir çantayla başlayan hastane çantası bu gidişle hastane bavuluna dönüşecekti ya neyse ki, seyahat çantası ebadında kalabildi:)

Yine yazıyım ben şu işi de, belki birileri bir detaydan filan yararlanır diye düşünüp aldım elime klavyeyi..

Hastane Çantası

Anne için gerekenler:

* 1-2 adet emzirme sütyeni (Hepsi birbirinden şekilsizdi ama Mothercare'dakiler en düzgün duranları oldu, öyle süslü şık bişiy hiiççç aramayın arkadaşlar yohturrrr:)

* Beli yüksek olan çamaşır (Yine Mothercare de var bilumum çamaşırcılardan da bulunabilir ben onlara "anne donu" diyorum yani bebişler geldikten sonra, en azından 2-3 ay dünyanın en antiseksi iç çamaşırlarıyla olacağımıza da, kendimi alıştırdım ve belli ki, bir süre çekici görünmek istememize sebep olacak bir vakit ve enerji de olamayacak buna da kendimi alıştırıyorum:)

neyse, ameliyat sonrası oluşacak olan jöle kıvamındaki göbeği henüz kabullenmiş değilim ama kafayı takıp üzülmeyeceğim 1 sene içinde eski insan kılığıma bürüneceğimi ümid ediyorum:)

aştım kendimi Nirvana'ya ermeme aha şu kadar kaldı valla böyle sallamak kolay da göreceğiz bakalım anyayı konyayı:)

* Göğüs pedi , göğüs ucuna sürmek için krem (Lancinoh diye bir markanınkini verdi bir arkadaşım kendi emzirme günlerinden kalmış, yanımızda bulunmasında fayda varmış)
bir de Avent'in göğüs koruma bişiysi varmış olası tahrişlere karşı mıdır? yoksa tahriş olmuş halde dahi emzirmeye mi yarıyor anlamadım araştırıcam onu da...

* Kolonya, 1-2 tane kağıt havlu, peçete ve ıslak mendil (en çok tüketilen şeylermiş ve o kargaşada birilerini bakkala, çakkala göndermek dert olur diye bulundurun mutlaka dendi ve eklendi hatta bir de küçük el sabunu atın çantaya diye)

* Uzun süre kalmak gerekirse duş alabilmek için gereken şampuan , havlu bulundurmakta da fayda olabilirmiş , bir de suya dayanıklı terlik dedi bir arkadaşım wc'ye ve banyoya giderken giymek için, ve duş alman gerekirse "duşa terliksiz girme" diye de ekledi ne kadar hijyen olursa olsun, ilk günler enfeksiyon kapma riskimizin yüksek olması sebebiyle...

* Önden düğmeli gecelik ve sabahlık ilk günler pijama giymekte zorlanabiliyormuşuz dikişler yüzünden ama, sonra pijama kesinlikle daha rahatmış bu sadece hastanede bulunulan sürede giyilmek üzere gereken 1-2 gecelik ve sabahlık...

* Hastane çıkışında giymek üzere rahat eşyalar (bunda da, hamileyken giydiklerinizden tercih edin deniliyor doğum sonrası da, hala şiş olunduğundan ve dikiş yerini sıkmaması açısından rahat bir alt üst yeterli ve birde lastikleri sıkmayan kısa pamuk çoraplardan bulundurmakta fayda varmış....

* Ped + Diş fırçası ve macunu + Makyaj malzemesi + küçük ayna + Saç bandı (Saç bandı özellikle tavsiye edildi yüzümüze gözümüze düşen saçları toparlamak iyi geliyormuş ama öyle kırmızı fiyonklu lohusa kıvamında birşey olması şart değil ki, bence olmasın da, zaten sevmem oldum olası bu kırmızı bant muhabbetlerini, evlenirken de gelinin beline kurdele bağlarlar ya her olası kanamalı halimizi bildirmek zorundayız sanki cemi cümleye annemle bu konuda yine kapışacağız ya neyse hallederiz:)

Oturup eni konu manken makyajı yapmak şart değilse de, bir kalem ,ruj filan sürmekte fayda varmış sonra o dakikalarda çekilen fotoğraflardaki hilkat garibesi halimize bakıp küfretmemek için ama, rimeli tavsiye etmeyenler var... bebekler her odaya geldiğinde, duygusallaşıp zırıldayıp akan rimellerimizle maymuna dönmeyelim diye, yani kaş yapalım derken, göz çıkarmıyalım di mi? ya da suya dayanıklı rimel sürülsün canım ne bilim aaa:)

* Tüm gebelik boyunca doktor kontrollerinin , bebişlerin ultrasonlarının ve test sonuçlarının olduğu bir dosya hazırlayıp yanımıza alırsak iyi olurmuş gerekebiliyormuş...

* Telefon şarj aleti + küçük not defteri ve kalem (not defterini bir arkadaşım daha ziyade hemşireyle haberleşmek için kullanmış çok güldüm ama mantıklı, bebişi emzirirken odada hala birileri varmış arkadaşlarıymış ama, hemşire dışında kimseyi istemediğinden anlatamamış derdini o da hemşireye yazıp vermiş bir şey uydurup yani ne yalan söyliyim bende çok daralırsam ya da zor durumda hissedersem bu taktiği kullanabilirim şimdiden özür dilerim...)

* Son olarak gelenlere ikram edilmek için çikolata

Bebişler için gereken malzemelere gelince;

* Yenidoğan bebek bezi ve ıslak mendil

* Alt açma örtüsü (genelde hemşireler hallediyormuş ama olur da hastanede uzun süreli kalmak gerekirse bulunmasında fayda varmış)

* Yumuşak battaniye

* Bebişerin bodyleri, tulumları şapka ve eldivenleri kısacası yeni doğan setleri

* Steril edilmiş emzik koruyucu kutusunda ve 1-2 adet biberon (özellikle ikizlerde ek mama vermeleri gerekirse bazı hastaneler biberonu sizden istiyorlarmış)

* Hastaneden çıkarken bebekleri koyacağımız anakucağı...

kendileri gibi ihtiyaçları da minicik oluyor haliyle , ana danaliçe olan bendenizin ihtiyaçları yaz yaz bitmezken minnoşlarınki bunlardan ibaret işte:)

tüm bebiş bekleyen annelere hayırlı doğumlar olsun , umarım hepimiz hiç dertsiz sorunsuz en sağlıklı şekilde alırız bebişlerimizi kucaklarımıza...

Öpüldünüz göbişlerinizden, gıdıklanıyorsanız söyleyin bir daha öpmeyis:)

Bugünü saymazsak şafak 44 gün beyaa:)

2007-11-10T12:44:00.001+02:00

Yüzdük yüzdük kuyruğuna geldik :)

Bebişlerin gelişine doktorun verdiği 24 Aralık tarihini baz alırsak, sadece 44 gün kaldı ve tüm bu süreç nasıl geçti de, bu kadar yaklaştık gerçekten anlamadım ve ne yalan söyliyim şımarıklığa hiç lüzüm yok, ilk 3 ay olan bulantıları ve fiziksel değişimlere alışma sürecini saymazsam, son derece rahat bir hamilelik geçirdim şu güne kadar umarım bundan sonrası da böyle geçer...

Günlerdir bebişler doğduktan sonra olacakları düşünüp kendimi her anlamda hazırlamaya çalışıyorum.

* Az uyku bol hareketli günler beni bekliyor olduğundan, uykunun stoğu olmasa da olabildiğince uyuyorum...

* Evde hareket edebildiğim kısıtlı zamanlarda, eşyaların yerini o an yanımda olanların tarifimle bulabilecekleri düzenlemeler yapıyorum mutfakta ve salonda özellikle...

* Migros ve Gima gibi sanal market hizmeti veren sitelerden fiyat analizleri yapıyorum alışveriş listeleri oluşturup, bebişli günlerde eksikleri eve sipariş edebilelim diye, malum babişimiz çok çalışıyor zaten ve onun tek başına yapacağı market alışverişi pek de faydalı olmayabilir:) kullanım süresi geçmek üzere olan ne var ne yoksa bulup almakta üstüne yok, şu erkekler neden bu konularda umursamazdır bir anlasam:) neyse

* Kızların mobilyaları henüz gelmedi ama yine de, eşyalarını yıkayıp, aylara göre ayırıp ütüye hazır hale getiriyorum, ütü işini mobilyalar gelince ve yeterince havalanınca, dolapları yerleştirmeye gelecek olan anneme satmak niyetindeyim, hem yapacak halim yok hem de, ütü en sevmediğim iştir oldum olası annem de bayılır :)

* Hastane çantamızı hazırlıyoruz bir yandan da, ne olur ne olmaz erken bir doğum riski olmasın ama, hani olursa diye küçük bir el çantasıyla başlamıştım ebadımız gittikçe büyüyor çünkü, doğum yapan arkadaşlarımın önerileriyle eklenenler her gün artabiliyor ama neyse ki artık oldu sanırım...

Çantaya neler koyduğumu da, yazmak istiyorum yine belki birilerinin işine yarar ama ayrı bir yazıyla şeediyim çünkü destana dönebilir detaylar içermekte:)

* Mini ve Nosi'nin eksiklerini tamamlıyoruz bir yandan, ana kucakları ve pusetleri, bir kaç tane Avent biberon ve yeni doğan emziği, yan yatırma yastıkları, birkaç paket prima yenidoğan bezi,bebiş şampuanı, sıcak su torbası, vss. alındı.
Mobilyaları gelince odalarına lamba ve küçük bir halı almak gerekiyor sadece...

Bunlar kıvır zıvır işler esas kendimi o günlere psikolojik olarak hazırlamak gayretindeyim ama, yaşamadan anlayabileceğim birşey değil belli ki, düşündükçe korkuyorum aslında 2 küçücük bebişe aynı anda nasıl yetişebileceğim, hala ev işlerine bir yardımcı bulamadım annem bir süreliğine gelecek ama, nasıl olacak?

Babişimiz yardımcı olacaktır elinden geldiğince ama, ne kadarını yapabilecek acaba? kucağında hiç bebek görmedim şimdiye dek, en yakın arkadaşımızın bebeğini bile almadı şimdi nasıl becerecek tutmayı ve birşeylere yardımcı olmayı?

ilk bir ay eve ziyarete gelmek isteyenleri, çok yakın arkadaşlarım dışında kabul etmesem mi?
şu ev düzenimizi kurana kadar ama, millete bunu nasıl açıklayacaksın?
de ki geldiler 2 bebekle mi ilgileneceksin gelen insanlarla mı?
ilgilenemezsen anlayış gösterirler herhalde di mi?

ayyyy düşündükçe kafayı yiyecek 50 tane detay var bu yüzden herşeyi akışına bırakmak lazım sanırım çünkü nasılsa neyi planlarsam planlıyım hiçbir şey benim istediğim gibi olmayacak bundan sonra...

Allahım, sen bana bol sabır,

gözümün önünden tencereler tavalar uçsa dahi, algılayıp sinirlenmeyeceğim kadar xxl bir rahatlık,

az uykuyla dahi ayakta kalmayı başaracak ve bu yüzden yıpranmayacak çelik gibi sinirler,

her işi büyük bir beceriyle halledebilecek nitelikte becerikli, temiz, iyi bir yardımcı,

söylediklerimi 1 seferde anlayan ve sinirlenirsem suratıma "ne oldu ki şimdi" der gibi bakmayacak sağduyuya ışınlanmış, artık evin küçük çocuğu olmaktan vazgeçip baba olmanın farkına varmış, yeni babiş versiyonu :)

yani toplarsak şu yaşıma dek hissetmediğim kadar sakinlik ver ki, herşeyin üstesinden gelebileyim, yoksa tanıyanlar bilir, tepemin tası atıp da, kısa devre yapmaya başlarsam, oluşacak delilik dalga boyunu düşünmek dahi istemiyorum...

tekrar etmeme gerek yok di mi? yeterince açık istekler:)

30. hafta doğum izni raporu

2007-11-06T16:17:00.000+02:00

Aklımdayken şu doğum izni raporunu nasıl aldığımı da yazmak istedim, ben çok araştırdığım için ,ihtiyacı olanlar okursa fikir edinebilsin diye...

Normal hamileliklerde 32. hafta dolunca doğum iznine ayrılıyorken, ikiz gebeliklerde bu konuda biz ikiz annelerine 2 hafta torpil yapmışlar, iyi ki de yapmışlar 30. haftanız dolunca doğum iznine ayrılabiliyorsunuz...

bunu iyi düşünmüşler çünkü, Dr'umuz "26 haftadan sonra çalışman zor" dediğinde, abarttığını düşünmüştüm ama gördüm ki, çalışmam zor değil imkansızmış...

bu yüzdendir ki, 30 hafta öncesindeki 4 haftayı da raporla ve kalan yıllık izinlerimi kullanarak evde istirahat ederek geçirdim...Dr'un kehaneti gerçekleşti yani ben 26.haftadan beri çalışamıyorum erken doğum riski sebebiyle neyse ki, artık 30 hafta iznimiz başladı da, izin konusunda rahatladım...

Aslında Zincirlikuyu da bulunan SSK Dispanserine gidip açtıracaktım raporumu ama gerek şu anki, fazla hareket etmeme mecburiyetimiz gerekse yol durumu nedeniyle Asya yakasında bir yer olmaz mı? diye araştırdım ve Zeynel Kamil'den de raporumu açtırabildiğimi öğrenince oraya gittik...

Araştırırken ilk başta, işyerimiz Fındıklıya bağlı olduğu için illa Avrupa yakasındaki bir yerden olacak diye duymuştum ama şart değilmiş, Zeynep Kamil gibi tam teşekküllü devlet hastanelerinden de raporu açtırabiliyorsunuz...

Zeynep Kamil hastane olduğu için büyük ve karışık sadece aslında karışıklığı değil eksik bilgilendirme sorunu var baştan tam bilgi vermedikleri için hastanenin içinde deli deli dönüp duruyorsunuz:( oraya maddeler halinde ne yapılacağını yazıp assalar kimse zorlanmayacak oysa ama nerdeee bizde o zihniyet ...

Prosedür kısaca şöyle işliyor;

Girişte bir SSK bölümü var oradan üzerinde iş göremez raporu yazan 2 tane A4 ün yarısı ebadında form alıp, doğum katına çıkıyorsunuz, dr. şöyle bir bakıp kaç haftalık olduğunuzu soruyor ama ultrason vs..evraklarınız da yanınızda olmalı onlara da şöyle bir bakılıyor çünkü ve karnınıza bakıyor ama öyle çok kapsamlı bir muayene değil ölçüp biçiyor ve o kağıtlara 30 hafta ikiz gebelik yazıp kaşeleyip, imzalayıp sizi gönderiyor...

Giriş katına inip mavi kart alıyorsunuz vezne yazan bölümün karşısındaki bölümden 1 ytl ödeyerek o sizin hastane kartınız gibi bişiy, bize kimse söylemediği için önce veznede 15 dk.kuyruk bekleyip yetkiliye ulaşınca mavi karttan haberdar olup, mavi kartı almak için gidince, sıramızı kaçırıp tekrar bir 15 dakika beklemek zorunda kaldık:(

mavi kartı aldıktan sonra vezne bölümü dr un imzaladığı kağıtlara bakıp, sizden işyerinden aldığınız vizite kağıdını istiyor ,işyerinizden ya 2 suret vizite kağıdı alın veya mutlaka fotokopisi yanınızda olsun, ben fotokopisini verdim aslını kendimde tuttum iyi ki de, öyle yapmışım çünkü en sonunda vizite kağıdının o asıl suretini SSK bürosuna vermek gerekiyor.

Neyse veznedeki iş bitince karşı binaya gönderiyorlar doğum referans nosu diye bişiy alıyorsunuz oradaki kalabalığa bakıp aldanmayın ve beklemeyin, gişe gibi yerlere sorun mutlaka çünkü, her kalabalık farklı bişiy bekliyor aslında, ve o 2 küçük kağıda referans numaralarını yazıp hemen veriyorlar...

sonra o kağıtları yine aynı binada giriş katında bulunan , baştabib odası denen yerlerde onaylatıp, tekrar ilk kağıtları aldığınız SSK odasına gidiyorsunuz, buradaki görevli sizden vizite kağıdının aslını ve imzalı kağıtlardan birini alıp diğer asıl sureti size veriyor...

ve o size verdikleri kağıdı saklamanızı istiyorlar ki, doğum iznini kapattırmaya gideceğiniz zaman geri isteyeceklermiş o yüzden şirkete fotokopisini vermenizde fayda var...

Son olarak oradaki görevlinin söylediği birşey var, doğumu özel hastanede yapacaksanız, doğum sonrası hastaneden aldığınız doğum kağıdını yine o hastanenin bulunduğu semtteki SSK dispanserine onaylatıp, sizde kalan İş göremez rapor kağıdıyla birlikte götürmek gerekiyormuş...

Birsürü formalite işte, ama dediğim gibi aslında şu sırayı baştan bilsek yarım saatlik iş fakat kimse adam gibi bilgi vermediği için dolanıyorsunuz doğru yerleri bulabilmek için:(

biz açtırdık bitti bu hengame şimdi, doğum sonrası kapattırma işleri var ama o zaman böyle kocaman bir göbişle dolaşmak zorunda olmayacağım için nasılsa hallederiz...

uzun oldu ama yazıyım dedim olur ya, belki birilerinin işine yarar, hamile kadınları görünce burnum sızlıyor artık çünkü, kimbilir hepsinin ne dertleri var ve bu abuk sabuk işlerle oradan oraya koşturup duruyorlar...

hepimize kolay gelsin...ve umarım birileri bu işleri daha basitleştirecek çözümleri bulur en kısa zamanda...

Dengemi kaybettim hükümsüzdür:)

2007-11-06T11:44:00.000+02:00

Çokkkk ihmal ettim ben blogumu çokk farkındayım ve üzgünüm de aslında ama tam hadi yazıyım dediğimde bir başka iş karışınca öteleye öteleye 2 haftayı geçmişiz yazmayalı ne ayıp...

bu arada neler oldu aslında pek değişik birşey de olmadı evde yatmak dışında:)

29 Ekimde kızların pusetlerini ve ana kucaklarını almaya gittik babişle birlikte ve eve geldiğimizde boş hallerini eve çıkarmakta ne denli zorlandığımızı görünce, bebişlerle birlikte tek başına bu işi yapmanın imkansız olacağına bir kez daha ikna olup, yatılı yardımcı arayışımızı hızlandırdık...

Hoş hızlandırdık da, ne oldu? ikiz bebişlere bakıcı bulmak zormuş onu öğrendik gelenler daha ziyade ev işi vss.. tarzı konularında çalışmak istiyorlarmış bebek bakmak hele bir de ikiz olunca zor geliyormuş onlara:(

neyse aramaya devam...

dün dr. kontrolümüz vardı.
Mini ve Nosi maaşallah dombili dombili devam ediyorlar gelişmelerine, ben biraz fazla kilo almısım bir önceki kontrole göre, haşlama sebze ve balık dedi ama, biliyorum ki, uyamıcam bu söylediklerine çünkü zaten ayağa kalkmakta bile zorlanırken artık yemek hazırlamak hayal olduğu için, yemek sepeti sağolsun şeklinde bir halde yaşıyoruz ne yazık ki, olabildiğince sağlıklı şeyler seçerek..

bu aralar yürüyüşüm o kadar değişti ki, daha doğrusu sendeleyişim demeliyim herhalde çünkü Penguenler halt etmiş bir halde yalpalayarak gidiyorum:)
eşim geçenlerde, "bir ayağını kaldırdığında, diğerinin yerde olduğundan emin ol da devrilme " dedi haksız da sayılmaz dengemi sağlamakta ciddi zorlanıyorum çünkü ve göbişimin nereye kadar uzandığını tam kestiremediğimden, oraya buraya toslayarak gidiyoruz bazen:)

kızlardan özür dilemekle geçiyor günüm yani anlayacağınız
"haklısınız annecim tamam daha dikkatli olucam ama eskiden buzdolabının kapağını açarken geri çekilmem gerekmiyordu alışıyorum yakında daha iyi ayarlıcam mesafeleri" diye:)

ve rüyalarımda kendimi hep biryerlerden düşerken görüyorum, öyle sakar bir haldeyim ki, inanamıyorum yemek yerken üstüme dökme konusunda da, rekor kırıcam bu gidişle babişe dalga geçiyorduk onu geçtik valla, tabakla göbeğim arası mesafeyi kestiremiyorum sanırım masaya pek yanaşamadığımdan:)

ama herşeye rağmen öyle güzel ki, onların kıpırdanışlarını hissetmek ve tüm gün konuşuyoruz daha doğrusu ben durup durup,
"ne olur annecim bakın 3 hafta sonra dr.umuzla randevumuz var onu da halledelim sonra çok az kalacak olur mu" diye pazarlık yapmaktan bir hal oldum...

Babişimiz pek rahat sağolsun, o durup durup aynı sözü tekrar etmekte hala,
"Bir büyücü tam olması gerektiği zamanda gelir ne öncesi ne de sonrasında" diye
bunu da, Yüzüklerin Efendisinden almış oradaki bir konuşmadan:)fantezi dünyası geniş bir kişilk olduğu için "he he tabii " deyip kızlarla konuşmaya devam ediyorum haliyle:)

batı yakasında değişen birşey yok yani , yapacak çok işim var ama, ayağa kalkacak halim olmadığından ne yazık ki hepsi bekliyor şimdilik

* Temizlikçi kadının çöpe attığı pasta çatallarından temin etmeliyim, hatun yok etmiş çatalları yahuu...

* Kendime hala hastanede giyebilecek bir gecelik, sabahlık takımı bulup alabilmiş değilim, önden düğmeli saten pijamalarım var ama, ilk günler pijama giymek çok zor olacakmış çiçeksiz böceksiz düz renk gecelik ve sabahlık neden yapmaz bu tekstilciler anlamış değilim, hepsi kocakarı işi şeyler,
güzel olanlar da deli pahalı:( birkaç arkadaşımdan rica ettim benim için bakıyorlar sağolsunlar...

* Hastanede ve evde doğum sonrası ikram edilecek çikolata , onları koyabileciğim şık bir sepet ve çok gösterişli olmayan sade bir kapı süsü ayarlamalıyım sanırım bu işi şirketin çiçeklerini sipariş ettiğim çiçekçiye paslıcam sonunda,aklıma başka yol gelmiyor internette gördüklerim fiyat olarak uçmuş durumda ve pek alacalı bulacalı süslü filan ben, çok sade birşey istiyorum...

* Canım arkadaşım Kivi, ısrarla "hastane çantanı hazırla, hazır dursun ne olur ne olmaz" diyor ama şu gecelik sabahlık vss.. olaylarını halledebilirsem hazırlıcam umarım, zira şimdilik sadece kızların hastane çıkış giysilerini, yeni doğan emziklerini, bez ve temizlik mendilleri bölümünü koyabildik çantamıza..

yani böyle bostan patlıcanı gibi yatıyorum ama çok işim var aslında çoookkk...

neyse bir yolu bulunacak nasılsa, eşimin en yakın arkadaşının eşi Özlem de hamile ve beni Nilüfer diye bir arkadaşıyla tanışdırdı o da ikiz annesi, bizi çaya davet edip ikizlerle ilgili bilgiler verdi sağolsun ve bana doğum macerasını anlattı, bırak hastane çantasını kontrole gitmiş doğuma almışlar apar topar ve ne bebişlerin yatak odaları ne de diğer detaylar hazır değilmiş bebişler doğduğunda, inanamadım ve eee nasıl halloldu eksik işler dediğimde;

"herşey bir şekilde oluyor ve inan sen zaten bebişlerle ilgilenmekten o detayları görmüyorsun bile birileri yapıyor sağolsunlar " demişti...

Çok daralınca onun sözlerini düşünüp rahatlamaya çalışıyorum, elimden geldiğince tamamlamak niyetindeyim eksikleri ama, şu an yatmam ve onların zamanında doğması tüm bu saçma detaylardan daha önemli...

Yatalım bakalım:)

Dombili dombili...

2007-10-16T08:04:00.000+03:00

Dün doktor kontrolümüz vardı.
Geçen haftalarda yaptırdığımız testlerin sonuçlarını konuşup, bebişlerin durumuna baktık... Çok şükür şeker testinden geçtik ama, yine de yediklerimize biraz dikkat etmemiz gerekiyormuş çünkü bundan sonra benim veya bebeklerin alacağı fazla kilolar karın içi basıncı arttıracağından erken doğum riskimiz de artıyormuş:(

Bu yüzden şekeri ve hamur işi gibi şeyleri yemek listemizden çıkartmamız gerekiyor daha çok meyve ve bol su içerek ve dengeli beslenerek şu kalan süreyi zamanında doldurmayı başarırız umarım...

Ve bir de kan uyuşmazlığımız olduğundan, bir iğne yaptırdık bu da önemli birşey çünkü, benim kan grubum 0 RH(-) babaları pozitif o yüzden başından beri bu konu da takip ediliyor... İlk iğnemizi amniyosentez zamanında yaptırmıştık bu 2.si oldu...

Ben evde olmaktan ayaklarımı uzatıp oturmayı, hatta bir iki dolanıp ufak tefek işleri toparlamayı anlamışım kendimce...çok büyük bir yanılgı içersindeymişim meğerse göbeğimde bir saatli bombayla dolaşıyormuşum da, haberim yokmuş:(
hep yatmam gerekiyormuş oturmam değil , hatta dolaşmam hiççç değil..ayaklarımı uzatıp oturmam da bir derece işe yarıyormuş ama esası yatmakmış...

bu yüzden kendimi acayip suçlu hissettim :( ve bugünden tezi yok kalan işlerin topunu oldukları yerde bırakıp yatacağım:( hoş öyle çok da dolanmadım ama evdeki çekmeceydi, dolap içiydi gibi detayları da toparlıyım bari doğum yapmadan derdindeydim... tamamen yatma işi benim gibi hiperaktif insan kısmısına bir işkence ama, bebişler erken doğarsa ne tip arızalar olabileceğini şöyle bir anlatınca doktor, kendimi koltuğa çivilemem gerekse de yatacağım sözzzz....

Kızlardan biri olması gerekenden 10 gün önde diğeri de 4 gün ve kiloları da öyle şu an 28+4 üz yani bu haftayı da bitirince 7.ayımız bitiyor 8'e giriyoruz...

Muayene sonrası doktorumuz "3 hafta sonraki muayenede görüşürüz" dedi...evet lütfen 3 hafta sonra görüşelim doktorcum...

Şimdi uslu uslu yatıp, olabildiğince sağlıklı beslenip, dombili hanımları zamanından önce gelmemeleri konusunda ikna etme çabasındayım...

Şöyle sürükleyici bir kitap okuyasım var ama, ne okusam bilemedim neyse buluruz bişiler artık hadi bana müsaade dombilileri yatırmaya gidiyorum...

1 de hatırrr, 2 de hatırrrr, 3.cü de vur yere yatırrr...

2007-10-07T03:47:00.000+03:00

Bu hafta doktor raporumuz sebebiyle evde geçti, sıkıldık ama evde olmaya alışmamız gerekiyor çünkü ikizanneleri@yahoo grubuna üye olduğumdan beri, anlamış bulunuyorum ki, ikiz gebeliklerin daha doğrusu çoğul gebeliklerin bir çoğu erken doğum riski taşıyor ve bu yüzden evde istirahat 26.haftadan sonra genelde uygulanan bir yöntem...

Hayatımın bundan sonrasında olacak değişikleri planlamaya ve sindirmeye çalışıyorum bir yandan da ve işten güçten ayrı olmak da, bunları daha detaylı düşünmeme sebep oldu sanırım....

keyif aldım mı? hayırrrr yani kızların doğuşu ve hayatımıza katacakları güzellikler malum ve onlarla ilgi hiçbir derdim yok tam tersi, evdeki varlıklarını düşünmek çok hoşuma gidiyor olası tüm zorluklarına rağmen, yani başlangıçta yaşanacak alışma sürecinden bahsediyorum bunlar endişelerimin en küçüğü,
keşke, herşeylerine tek başına yetebilsem ama biliyorum ki, imkansız...

Onlara benden ve babasından başka bakacak kimse olmayacağından ve bir süre sonra işe başlamam gerektiğinden, eve almak zorunda olduğumuz yatılı insan, şu anki tüm karın ağrılarımın oluşma sebebi...

benim gibi, koyu bir Yengeç burcu insanına hayat tarafından atılacak en büyük kazık...

Akrep doğmak varmış anasını satıyım bak kocişe, adamın yaşam alanı huzur bulduğu her köşe olabilir, kitabı ya da bilgisayarı olsun yeter, kendi yörüngesinde dönmeye başlar hemen ve öyle anlarda sıkıysa git de rahatsız et tehditkar olduğundan değil, öyle umursamazdır ki, bu ilgisizlik cidden yıpratıcı olacağından yanına uğramamak en iyisidir...

benim gibi kımıl zararlısı değil yani ...

sevdiklerim dışında evimde insan görmeye tahammülüm yoktur benim , böyle ciddi bir arızam var elbette insanlar gelsin gitsin oturup sohbet edelim, Tiremisu'nun ya da kısırın en kralını servis yapıyım hiç sorun değil ama, konu evde uzun süre yatılı kalmaya gelince, sapıtıyorum çünkü, birkaç gece dışındaki konaklamalar en sevdiklerim dahi olsa, beni sıkar bir süre sonra ve beni iyi tanıyanlar bana habersiz gelinmeyeceğini de ve bu surprizden çoğu zaman hiç hoşlanmayacağımı da, çok iyi bilirler...

kendim davet ettiysem veya planlı bir toplanma söz konusuysa onlarla yaşayacağım her andan hepimiz adına maksimum keyfin yaşanması garantidir ama,
öyle "geçiyorduk uğradık" tarzı yaklaşımlar bünyeye ters gelir çoğu zaman ve şimdi zaten arızalı olan bu ters bünyeye, çok ters bir durum söz konusu hiiiiççç tanımadığı bir üçüncü kişiyle yaşamak mecburiyeti:( yatılı yardımcı insan

etrafımdaki birçok insan bunun aslında çok büyük bir kolaylık ve çocuğu olan insanlar için aslında bir süreliğine gerçekten ciddi bir gereklilik olduğunu savunsa da, onun evdeki varlığı, düzenin ister istemez değişeceği tüm o yaşam detaylarını düşününce cidden sıyırıyorum antenleri...olayın maddi boyutunu da geçtim...

tüm bu salak sorunlara olan sanal takışlarım yetmezmiş gibi bir de, Perşembe günü eve temizliğe yardıma gelen kadın tarafından zıvanadan çıkartılınca cidden koptum...

biz Kevebek'le oturmuş Eylül'ün gelip bizi alıp İkea'ya götürmesini beklerken ve kızlar sırf benim aklımdaki işleri hafifletmek adına, işten güçten izin alıp bu programı organize etmişlerken, sözde hayatımın temizlik sorununu çözmek için yardımcı olmak üzere bir de, üzerine para vererek (para vermek bişiy değil kendim kuş kadar zam alırken, hatunun talep ettiği zam şaka gibi ona da taktım)tabi gelen insanın yarattığı saçmalık beni patlattı, cidden hani bir an sol gözüm seğirmeye başladı ki, çok tehlikeli bir hale dönüşebiliyorum öyle anlarda...

kız kardeşini davet etmiş canım, bir sorun yok aslında kardeşi kızıyla yakınlardaymış bize de, uğramışlar niyeyse evde çay partini var ve benim haberim mi? yok, kaldı ki bu konuda daha evvel kayınvalidesini bir davetini duyduğumda ve nedenini sorduğumda "abla ütüye yardıma geldiydi" cevabını alıp çıldırma emareleri geçirip, "bu eve benden habersiz kara fatma bile girmeyecek kızım" dememe rağmen, aile eşrafının bu olağan ziyaretleri bitmemiş meğer...

ama bitti haliyle, tabi o benim evde olacağımı tahmin etmeden yaptı bu zalaklığı da, benim gözümün dönünce, kendi kendime bile aynaya bakmaktan ne denli korktuğumu o da anlamıştır diye umud ediyorum.

insan formatımı kaybedip, canavar halime bürünmeden mecburen ona bir kez daha anlatmak zorunda kaldım bu dumur durumu asla istemediğimi çünkü , yeni birisini bulup yetiştirmek de ayrı dert ve etrafta çok daha beterleri var ne yazık ki, umarım beni anlamayı başarmıştır ,aksi takdirde bu hayatıma yardımcı olsunlar diye kattığım ve aslında hiç de bayılmadığım insan tayfasıyla olan dumur durumlarımızın sonu hayır olur inşallah...

rahmetli babaannemin dediği bir laf vardır pek severim
"1 de hatırrrrrr, 2 de hatırrrrrr, 3. cü de vur yere yatırrrrrrrrr" diye

eehh damarlarımda onun kanından fazlasıyla dolaştığı ve geçmişte tepemin tasını attırıp, vurup yere yatırdıklarımı düşününce, şu gebe halimle ister istemez endişeleniyorum, çünkü artık anne oluyorum eskisi kadar tek başımdan sorumlu değilim...kontrolümü kaybetmeden bu kadın kısmısıyla halleşmenin bir yolunu bulmam lazım...

zaten nedense şu 1-2 gündür o olaydan beri feci sinirliyim, her ne kadar canım dostlarım Kivi ve Eylül "amannnnn bırak alt tarafı kızkardeşini çağırmış, millet neler anlatıyor, ya başka birini çağırsaydı diye beni güldürmeye çalıştılarsa da, geçmedi bir türlü sinirim, yatılı kadınla olan hayatı düşünürken üstüne bu mevzuu geldi diye mi? nedir bilemiyorum frekansım bozuldu...

haaa bir de, sözde yağmur yağacaktı hem de şakır şakır sağanak yağış diyordu ama, hala yağmıyor:( her gün deli gibi hava durumu sitelerini gezmeye başladım.
çünkü , biz Yengeç insanına atacağınız ikinci en büyük hayat kazığı da, onları susuz bırakmaktır ...

Ekim ayındayız yahuuuuuuuuuuu
ben artık üşümek istiyorum yaaaaa, valla çok ciddiyim üşüyüp üstüme birşeyler giymek, kaloriferi yakmak , bardaktan boşalırcasına yağan yağmuru seyretmek, hatta çıkıp yağmur altında donuma kadar ıslanmak, lapa lapa yağan karın altında dolaşıp üzerime düşen kar tanelerinin şekillerine bakıp gülümsemek istiyorum ...

kafayı mı yedim? evet frekansım bozuldu ya, başka kanallardan yayın yapıyorum düzelirim yakında...

umarım...

ama önce yağmur yağsın şakır şakır hemde...

Evde ilk gün...

2007-10-01T18:43:00.000+03:00

Bugün evdeki ilk günümüz doktor 10 gün rapor verdi evde istirahat edecekmişiz, öyle sokak sokak dolaşmak da yokmuş, oysa o kadar işim var ki ama,
"git hallet" dese de, zaten iki adım atınca tıknefes beygirler gibi tıkanıp kalıyorum:)

çok ağırlaştık biz artık zaten geçen ay fazla kilo almışız diye fırça da yedik ya, o yüzden bari evdeyken adam gibi beslenelim dedim...

sabah bol domates,salatalık ve 2 dilim kepek ekmeği ve peynirle başladık arada meyve tükettik sıkıntıdan Armut yedim birsürü...

yalnız ilginçtir, bugün kabızlık problemi yaşamıyorum , ya armut yüzünden ya da evdeyken daha rahatım ondan...

tüm hamile arkadaşlarıma öneriyim bari armut yesinler bana kimse söylememişti valla:)

ellerimiz ve ayaklarımız da, şişmedi bugün ki, çok fazla yukarıya da kaldırmadık, biz plaza insanları o yüksek yüksek tepelere kurdukları ofislerde basınç sorunları yüzünden şişiyoruz belki de, günde hiç olmadı 2-3 defa inip çıktığım 20 küsur kat olmayınca rahatladım sanki bak birazcık...

ama sıkıldık tabi, ofisten arkadaşlar face book'a üye yaptılar çok lazımmış gibi şöyle bir dolaşıp ondan da sıkıldık...ofisteki harala güreleye alışınca günü geçirmek zor oluyor ama bulacağız birşeyler...

Mini ve Nosi artık iyice hareketlendi , özellikle ayaklarımı sandalyeye kaldırıp, rahat oturuyorsam başlıyorlar tekmeler savurmaya ve bugün alt tarafta olan öyle sıkı bir tekme patlattı ki, gözümden yaş geldi resmen...

çektim kenara konuştum , zaten 2-3 gündür idrar yollarımla yakın ilişkide olduğu yetmezmiş gibi bir de, bu sağlam tekmeler nereye kadar dedim:)

hayır benim ağrı eşiğim yüksektir yani ona rağmen hissettirdi velet :)

ama olsun herşeye rağmen keyifli bu hareketli halleri, kasları gelişiyormuş esniyorlarmış filan öyle yazıyor sitelerde:)

sonra bebiş sitelerini gezip, ana kucağı ve puset vs.. baktık kızlarla sohbet ederek, artık beni duyuyorlarmış ya bütün gün vır vır konuşuyorum doğar doğmaz konuşmaya başlarlarsa hiç şaşırmayacağım:)

amma pahalı yahu bir de biz 2 tane alacağız hepsinden, ikizler için olanları kimse tavsiye etmiyor ve zaten tek başına ikisiyle başetmem zor olacağından, iki ayrı puset ve ana kucağı çok daha mantıklı geldi ama hangi markanın nesinden almalı bilemedim bakalım araştıralım birazcık...ikizanneleriyiz yahoo grubuna üye oldum çok faydalı bilgiler veriyorlar bir de oradaki arkadaşlara soralım...

şimdi kalkıp, yeşil mercimek pişireceğiz ve yanına da az biraz arpa şehriyeli pilav yapalım anne usulü, canımız çekti ama, yeşil mercimek bulana dek de öldük bugün.... Şok da yok, Migrosta da yok Mopaş ta bulunabildi, kıtlık mı var yeşil mercimek konusunda anlamadım ya neyse...

bunu böyle yazdım ama, başka canı çeken ve pişiremeyen olursa söylesin ben pişiririm valla gelip alırsınız artık ilk servisler bizden:) zaten şu evde olduğum günlerde ev yemeği konusuna mı girsem diyorum, hani sabahtan kalkıp yapıyım bişiler duyurayım eşe dosta sonra birkaç tane de sefertası alalım, maliyetinden satış hem ziyaret, hem ticaret...:)

para kazanmam lazım ya, zihni sinir projeler üretiyorum abuk subuk aldırmayın...

doktorum duyarsa, o mercimek tenceresini itina ile kafama geçirebilir ve sefer taslarından da şapka yapar:)

adam ayaklarını uzatıp yatacaksın derken ben ticarete atılıyorum:)

uçtuk işte sıkıntıdan napalım:)

gidip yemek pişireyim ben şimdi, elim çabuk iki dakikada halleder gelir yine yatarız koltuğumuza, daha şimdiden izimiz çıktı zaten, bir iki ay sonra koltuğa bakan oradan benim kalktığımı anlayacak şeklinden:)

Kevebek ve Eylül'le huzur gecesi...

2007-09-28T10:28:00.000+03:00

Dün akşam can dostlarım Kevebek (Zed ona Kivi diyor) ve Eylül geldi. Pizza yedik sohbet ettik, kızlara aldığım giysileri gösterdim, daha neler almalıyım ? neleri hazır etmeliyim ? konularıyla ilgili görüşlerini aldım , her zamanki gibi huzurlu ve keyifli bir akşam geçirdik özlemişim arkadaşlarımı pek iyi geldi:)

Bizim kocişle zuzaylı isimlerimiz var birbirimize takıp, başlangıçta dalga geçtiğimiz ama yıllar geçtikçe, gerçek isimlerden çok kullandığımız, benimkisi Mia , eşimin Zed ve bu yüzden kızların da, isimleri Mini ve Nosi oldu ya zaten...

Gayet de güzel oldu ve biz zuzaylılar bu halimizden de, memnunduk aslında ta ki,

annem "kızlara ne isim koyacaksınız?" diye sorana dek herşey yolundaydı.

"Mini ve Nosi olacak isimleri annecim"

cevabımı duyunca suratı pek komikti:)

"o ne biçim isim öyle çocuğum"

ve sonrasında mecburen toplumsal isimlerini aramaya başladık bebişlerin ve hala da aramaktayız...

önce iki isim tek isim kavgası yaptık kocişle, ben tek isim istiyorum o ısrarla iki isimleri olsun diye tutturdu ne gerek varsa birsürü saçmasapan karmaşa yaratmanın dışında hiçbir işe yaramıyor neyse ki sonunda,

"isimleri sen bul ama, tek isim olacak"
diye ikna edebildim de, ama ona da müdahalelerim olacak tabii:)

Dün akşam da, Kivi ve Eylül'le tüm gece boyunca gayet keyifli bir şekilde birsürü isim bulduk ama çoğu Zed tarafından kabul edilmedi, bazılarını da biz beğenmedik.
En dalga geçilemeyecek ya da yanlış anlaşılmayacak, güzel bir anlamı olan basit ismi bulma çalışmalarımız gece boyunca sürdüyse de, ne yazık ki hala sonuca ulaşamadı...

Daha doğrusu kızlardan birisine Ece ismini zaten bulmuş ve pek de beğenmiştik , anlamı da güzel ve tanıdığım Ece'ler iyidir gerçekten , diğeri de İpek olacak bu gidişle, bizim önerdiğimiz "Ebru, Fem, Lal gibi isimler Zed tarafından beğenilmedi onun önerilerini de biz beğenmedik :)

bana kalsa Ayşe ve Zeynep gayet güzel ama hiçbir şekilde kabul görmüyor ne yazık ki:(

neyse daha vakit var nasılsa bakalım daha neler bulup vazgeçeceğiz...
keşke kendileri karar verseler aslında ne güzel olurdu ben en sonunda düşünülen isimlerden bir liste yapıcam ve bebişlere okuyacağım bakalım hangisinde tekme atacaklar , hangisine tepkisiz kalacaklar ona göre karar verilecek, istediğim ve tepkisiz kaldıkları bir isim olursa da, gıdıklayıp zorla tekme attırırım artık ne yapalım:)

Kevebek gelirken Defne'nin küçük eşyalarından toplayıp getirmiş sağolsun ve hepsi birbirinden şirin, onları yolcu ettikten sonra oturup biraz bakıyım dedim, eşyaları inceleyip bebişleri içinde hayal ederken pek bir keyif aldım...

Hamileliğimin en güzel zamanlarını yaşıyorum zaten onlar kıpırdanmaya başlayalı beri ve benim gibi huysuz ve aksi bir kadını bile daha doğmadan hissettirdikleriyle dize getirip yumuşattılar ya, doğduklarında neler olacak bilemiyorum doğrusu...

doğmak için beklenen tarih 24 aralık o yüzden dişimizi sıkıp, tüm gelişmemizi tamamlayıp öyle geliyoruz tamam mı benim güzel meleklerim, siz annenizin duygusallıklarına kapılıp erken gelmeye kalkmayın daha vaktimiz var:)

hem ne demişti babişiniz Zed, "bir büyücü tam olması gereken zamanda gelir ne olması gerektiğinden önce ne de sonra"

anne baba sözü dinlemeye başlasanız iyi olur yoksa ısırırım o güzel popişlerinizden:)

25 haftaya bakış ve Tombalaklar seansı....

2007-09-22T13:58:00.000+03:00

Bugün doktora gittik, herşey iyi güzeldi ama, ben ve kızların aldığı kilolar güne damgasını vurdu...benim attığım adımlar artık, rihter ölçeğinde hissedilebilir seviyelerdedir diyordum zaten de, cidden abartmışım mevzuyu:(

Ana danaliçe olan bendeniz geçen ay 3.5 kilo alarak rekor kırmış ve böylece sevgili doktorumun kafamı kırmasına sebep olmam yetmezmiş gibi, kızları da kendime benzetmişim:)

Biri diğerinden 1 hafta önden gidiyormuş ama diğeri de olması gereken standartlarda olduğundan , ikizler arası kan transfüzyonundan bahsetmemiz şu aşamada söz konusu değilmiş, onun olması için aradaki farkın % 25 ler mertebesinde olması gerekiyormuş, çok sevindik ve bu kontrolden de yırtmış olmamızı nutella eşliğinde kutlamak istesek de, sevgili babişimizin bakışlarıyla karşılaşınca silkelenerek kendimize geldik...
şu kan transfüzyonu saçmalığı da, umarım asla olmayacak zaten çok sağlıklı bir şekilde paylaşıyorlar bizim tombalaklar herbirşeylerini, birisi diğerinden biraz daha obez sadece:)

ama artık benim bu zevzeklikleri bırakıp, çok daha dikkatli olmam gerekiyor, çünkü aldığım her fazla kilo erken doğum vss. risklerini tetikliyor ne yazık ki...

Kızların durumu şu an gayet iyi görünüyor ve bir sıkıntımız yok maaşallah ama, benden bir sürü test istedi ve bunların arasında 50 mg.şeker yükleme testi de var, o test sonuçlarında umarım bende gizli şeker çıkmaz da, bebişlerin fazla kiloları sadece annelerinin obezliğine bağlı olur, aksi takdirde beni şeker diyetine sokması gerekiyormuş...

Şeker hastalığı ile ilgili bir riskimiz yoksa, sadece kilomuzu kontrollü tutmaya çalışacağız ama eğer varsa, işte o zaman cidden tüm bu nutella hödö bödö saçmalıklarından ve şımarıklıklarından vazgeçip, dr. ne diyorsa onu tatbik etmemiz gerekiyor, bebişlerin sağlıklı doğmaları için...

bu konuyu böylece kapatıp, gerekli azarlarımızı itina ile işittikten sonra diğer konuya geçildi , aybaşından itibaren evde olabildiğince yatar pozisyonda günler bizi bekliyor olacakmış artık çünkü, hem ellerimdeki ve ayaklarımdaki şişme ve uyuşmalar hem de ikizlerin genel erken doğum riskleri düşünüldüğünde, ne kadar içimde tutabilirsem o kadar iyi olacakmış...bu yüzden de 26. haftada ciğerlerinin gelişimine yardımcı olması açısından bir iğne yaptırmamız gerekiyormuş ve sonrasından istirahat...

"evet sormak istediğin başka birşey var mı?" dediğinde, şöyle bir başlasam mı? dedim iyi de doktorcum bak şimdi,

kızlara hangi arada kıyafet vss.. alışverişi yapabileceğim?

onların yanısıra benim de, halletmem gereken birsürü kıvır zıvır iş var, hiç olmadı en az 2 kere İkea ya gidip evdeki eşyaları organize edebileceğim kutular filan bakmam lazım , gitmişken 5 tanesi bir arada satılan renkli bıçaklardan da alacaktım , kaç tane aldıysam eve gelen arkadaşlarım ve annem tarafından yürütüldü...

"aaaa ne güzel kesiyormuş bu bıçak nerden aldın?"
"İkea'dan renkli paketi 3-5 ytl bişiy ve süper kesiyorlar"
"ay benim dünya paraya aldığım bıçak böyle kesmiyor ,sen gidince yine al kendine ben buna el koydum valla" şeklinde gelişen geyikler sonucu elimde kala kala 2 tanecik en küçüğü kaldı:(

Bir kumaşçıya gidip tülbent kumaşı almam gerekiyor en pamuklusundan ve onlardan bebişlerin salyalarını vs...silecek küçük bezler hazırlamamız gerekiyormuş ve yine ikisine ayrı ayrı onları saracak büyüklükte kurulama havlusu tarzı bişiler...yeni doğduklarında ciltleri çok hassas olduğundan en az 1-2 ay bu kurulama tülbentlerini kullanmakta fayda varmış....

öyle kenarlarını oyalayacak edecek halim yok ve öyle bir beceriye de sahip değilim zaten de, hadi bakalım alıp yapalım diyorum yoksa, ben kızları öyle hassas ve çıtkırıldım büyütmeyi hiç düşünmüyorum, sadece şu tülbent olayına annemden de

"eski kadınların tümüne sorun hepsinin bebek ağzı, burnu silme bezleri bir yerlerde hala saklıdır, siz bu çocukları abuk sabuk ıslak mendillerle silip alerji olmalarına sebep oluyorsunuz" şeklinde bir açıklama gelince, iyi tamam yapalım 2 tane salya, sümük bezi konu kapansın kıvamındayım...

buna ikna olduğumu görünce abartmaz umarım, annemin öyle bir huyu var çünkü,
bu tarz eski kafa olaylara çemkirdiğimi bildiğinden temkinli yaklaşıyor ama, bir yerden açığımı yakaladığında da 50 türlü ayrı saçmalıkla kafa ütüleme potansiyeline sahip sağolsun benim pamuk annem:)

herşeyi internetten bulup sipariş etmek mümkün artık bu zamanda ama baktım da şöyle bir güzel tuhafiye servisi yok mesela fermuardı, ipti , tülbetti vs.. hani, kim alacak diye düşünmeyelim benim gibi iğne iplik vs.. mağduru başka insanlar da vardır mutlaka ya da yoktur ne biliyim öylesine geldi aklıma işte...

şimdi işsiz güçsüz birkaç ay evde geçecek ya, kafayı yemeden bu süreci atlatmak derdindeyim sadece ve daha bu ne ki, siz benden esas bundan sonra ne zihni sinir proceler ve kafa kopartan fikirler duyacaksınız kimbilir:)

ama ahh birde para etseler dimi?

neyse şu tülbent mevzusunu abartıp, tüm yeni doğuracak arkadaşlara salya, sümük bezi imalatına başlarım belki kimbilir...

aldırmayın, saçmalıyorum geçer:)

Geç kalınmış cevaplar.....

2007-09-21T11:30:00.000+03:00

Bugün uzun zaman sonra Bloguma birşeyler yazmak için açtığımda, her zamanki gibi aklımdakini yazıp çıkmaktı niyetim ve tam çıkarken, şöyle ne zamandır yazmadığıma bakıyım dedim ki, mevzuyu abartmışım neredeyse 1 aydır kaybolmuşum ben kendi hayatımın içinde ve bu süre zarfında bizi takip eden arkadaşlarımız olmuş yorumlar yapmışlar, cevap da verememişiz ne ayıp:(

Sevgili, Su Gibi, Çınar ve Funda'dan bu gecikmiş özrü kabul etmelerini istiyoruz bu yüzden:)

geçtiğimiz bir ay boyunca testlerimiz güzel çıktı ya zafer sarhoşluğu içinde nutella partileri düzenledik ama acısını yarın doktorumuz çıkartacak hiç kuşkumuz yok...:)

Amniyosentez sonucu 2 haftada çıktı ve hiçbir problem yokmuş, aynı şekilde diğer bebiş için yapılan işlem ki, ismi CV's imiş onda da sorun çıkmadı,iki bebeğin de durumları gayet iyi şu anda, sadece kan transfüzyonu denilen bir durum varmış ikizlerde olan, bir bebek diğerinden 1-2 hafta gibi ya da, daha uzun süre gelişme aralığında olursa, bundan şüpheleniyorlar ve o zaman bebeklerin birisi yeterince gelişemiyor diğeri de, olması gerektiğinden daha fazla gelişiyormuş ki, şu ana dek çok şükür bu konuda da bir arıza çıkmadı....

Özel doktor raporunu şirket kabul etmiyor diye geçen hafta bir devlet hastanesi doktoruna muayeneye gittim.Tam teşekküllü devlet hastanesi raporu almam gerekiyor evde olmam gereken Ekim ayı için ve bana sigortalı olarak 40 iş günü iznimiz olduğunu 10'ar günlük süreler halinde bunları kullanabileceğimizi söyledi ama, bu 1 yıl içinde kullanılan diğer sağlık izinleri düşüldükten sonra kalanmış ve bu sürelerdeki maaşımızı şirketin ödeyip ödemeyeceği tamamen onların insiyatifine bağlıymış yani ssk dan alınan raporlar iş göremez raporu gibi oldugundan , o sürelerin parasını daha sonra gidip yine SSK'dan alabiliyormuşuz...

Çok karışık işler bunlar ve can sıkıcı:(

Birçok şirket doğum izninde maaş kesintisi yapmayıp SSK ile kendisi hallediyormuş işleri, oysa bizim şirkette durum ne yazık ki, öyle değil:(

yani ben 30.haftamda ayrılınca ki, Kasım başı demek neredeyse 5 aya yakın bir süre hiç maaş alamayacağım ta ki, doğum yaptıktan ve kanuni iznim bittikten sonra gidip SSK'dan alabileceğim toplu maaşımı.

olduuuuuuuuu, hadi tek başına yaşıyor olsam ve başka gelir kaynağım olmasa ne olacak?

saçma yani, bu opsiyonu tamamen ortadan kaldırmaları gerektiğine inanıyorum... şirketler çalışanlarına tüm o süre boyunca da maaşlarını tam ödemeli ve o SSK ile aradaki dumur durumları da kendileri halletmeli bence...

ama beni dinleyen olmayacak tabii ki ve bu konuyu son zamanlarda doğum yapan arkadaşlarla konuştuğumda da öğrendim ki, zamanında onlar da, çok uğraşmış maaşlarını doğum iznindeyken de alıp, doğum dönüşü hesap kapatmak için ama kolay olmadığını anlayınca vazgeçmişler ...

neyse sağlıksal bir sorunumuz olmasın da, gerisini bir şekilde halledeğiz nasılsa sadece kızdığım bunca detayla uğraşmak yetmiyormuş gibi bir de, bu tarz abuk subuk dumur eden formaliteler....

çok kızdım bak yine 2 kaşık nutella olsa hiç fena olmazdı şimdi:)
kesinlikle dayak istiyorum ve yarın icabıma bakılacak hiç kuşkum yok:)

24. hafta vs...

2007-09-21T09:34:00.000+03:00

Biz şaka maka 24.haftamızı da bitiriyoruz yarın:) ne çabuk geçti de yolu yarıladık anlamış değilim ama, kesinlikle esas keyif şimdi başladı, çünkü artık içimde kıpırdanıp duran iki küçük serseriyi hissedebiliyorum ve sorularıma da cevap veriyorlar hatta..

nasıl sorular bunlar? şöyle mesela "kızlar nutella mı yesek?" bir tekme, bu evet anlamında yani işin güzelliği burda zaten, canım nasıl isterse öyle algılayabilirim cevaplarını:) kaldı ki, nutella'ya hayır diyecek kızlarım olacağını hiç düşünmüyorum, benim gibi çikolata canavarı bir anneleri varken...

ama yarın doktorum tarafından biraz hırpalanıcam hiç yolu yok:(
ikiz filan dinlemeyecek tepeleyecek beni çünkü, biz bu ay sanırım kilo konusunu biraz abarttık.

Havaların soğumasıyla bendeki tatlı isteyen hücreler harekete geçti galiba ve özellikle de nutella istiyorlar:)aşerme filan değil bu düpedüz şımarıklık hani kilo almasam ve tabii zararı da olmasa sabahtan akşama kadar yiyebilirim hatta bir nutella kavanozunun içinde yaşayabilirim:)

neyse önümüzdeki ay dikkat etmeye çalışacağız nasıl olacaksa artık?

bu ara yaşadığım en büyük keyifsizlik, ellerimdeki ve ayaklarımdaki şişmeler, uyuşmalar ve tansiyon inip çıkmaları ne yazık ki, hayır erken doğum belirtilerinden birisi olmasa pek umurumda olmayacak "hamilelik emaresidir normal" deyip sineye çekicem ama, gebelik zehirlenmesi diye birşey varmış ve oluştuğu takdirde bebekleri apar topar almaları filan gerekiyormuş, o yüzden doktor tam idrar testi isteyip, protein var mı? yok mu? onu değernlendirdi, İyiyiz allahtan çıkmadı birşeyimiz ama şimdi ner zaman çok şişsem ve ayaklarım uyuşsa tedirgin oluyorum ister istemez ama neyse ki tansiyonum normal seyrediyor...

"İkiz oldukları için çok son ana dek dayanmazlar erken doğabilirler" deniyor ancak ben hiç olmazsa, Kasım sonunu görsünler diye dua ediyorum.

Hem mobilyalarını sipariş ettik Kasım'ın 2.haftası teslim edilecek, hem benim bir daha çocuk doğurmaya niyetim yok şu güzel kıpraşmalarının tadını çıkartıyım hem de daha bir donları dahi yok giyecekleri :) kıyafet kolay halledilir elbette ama, ne alıp ne almayacağım hakkkında bir fikrim de yok neyse ki, etrafımda bu konuda tecrübeli can dostlarım var da sayelerinde toparlayabileceğim mevzuyu...

Gereksiz birsürü birşey alma dediler, çok çabuk büyüyorlar hiç birini giydiremiyormuşsun, sevgili Kivi'cim Defne'nin küçüklerinden ayırmış getirecek birkaç tane de biz alırız tamam işte, zaten o kadar çok masraf var ki, lüzumsuz harcama yapmanın ne yeri ne zamanı, Ekin de , Pampam'ın sterilizasyon aletini ve yoğurt makinasını verecekmiş, kızların çeyizleri teyzeleri sayesinde tamamlanıyor yani:)

bakalım yarın gidince ne diyecek doktorumuz sanırım şu haftalarda bir şeker yükleme testi isteyecek ve geçen gidişimizde "Ekim başından itibaren çalışmanı istemiyorum evde istirahat etmelisin ve kızların ciğerlerinin gelişmesi için tedavi uygulayacağız" demişti o konuyu da konuşmak lazım çünkü, benim kanuni iznim Kasım başında başlıyor 1 aylık dönemi ne şekilde ne yapabilirim bilemiyorum ama bir yolunu bulacağız umarım :)

dışarda yağmur yağıyor ne güzel ve ben artık üşüyebiliyorum,
yaşasınnnnn üşümeyi özlemiştim ve daha çok yağmur yağsın lütfen susuz kalmayalım...

sabah yine şişmiş bir halde kalkınca eşime bakıp "umarım erken doğmaz bu veletler" dedim de, bana dönüp
"Bir büyücü tam olması gerektiği zamanda gelir, ne vaktinden önce, ne de sonra" dedi...

Ailece kafayı yedik zaten öyleydik ya, kızlar da gelince tam "yedi deliler dokuz oturaklılar" olacağız. Sevgili eşim Zed, bu ara yine JRR Tolkien kitapları düzeltmeleri yaptığı için, fantastik diyarlardan söylemlerine devam ediyor kızlar doğduğunda da, masal kitabı filan yok, direk Yüzüklerin Efendisi ile başlanacak galiba:)

hadi hayırlısı

Allahım sen aklıma mukayet olursun umarım:)

18.hafta, Mini ve Nosi'nin Amniyosentez serüveni

2007-08-13T05:01:00.000+03:00

10 Ağustos Cuma günü nihayet Amniyosentez testimizi yaptırabildik. Sadece o olsa iyi bunun dışında başka bir testle daha tanıştık adı CVS imiş, anlatıcam detaylıca çünkü araştırırken, bu işlemleri yaptıran kişilerin deneyimlerini okumak öyle işe yaradı ki, belki bizim yaşadıklarımız da birilerinin işini kolaylaştırabilir...

Eskiden ne güzelmiş, hamile kaldın bekle 9 ay geçsin, doğurdun bitti ne doktor ne test vs.. annemi hatırlıyorum da, en küçük kardeşime hamileyken, babamın memuriyet yılları, Güneydoğu Anadoluda bir şehirde gölgede 45 derece sıcakta taşımıştı bizim süt danasını, zavallım suyun altına girer çıkar 5 dakikada tekrar girmek isterdi sıcaktan...

bu yüzden beni ne zaman sıcaklar daraltsa, onun halini hatırlayıp güç alıyorum.

Evet en küçük kardeşim yani ailenin Süt danası:) evde ve 4.5 kilo doğarak ailenin en tombalak üyesi ünvanına daha o gün hak kazanmıştı... Düzgün bir Hastane bile yoktu götürebileceğimiz evde ebe doğurtmuştu...sonra da 2 yaşına dek anne sütünü su gibi içmek suretiyle, şu anki gürbüz haline ulaşmıştı bizim hatun ve umarım benim kızlar da, en az teyzeleri kadar sağlıklı doğarlar ve aynı emme potansiyeli onlarda da vardır ...

neyse konumuz Amniyosentez...

Cuma sabahı stresli başladı haliyle, korktuğum amniyosentez'in işlemi değil olasılıkları ve bebeklere olan etkisiydi sadece...

Neyse ki, bu işin duayeni olan Prof.Dr.Atıl Yüksel yapacaktı işlemi ve gerçekten öylesine samimi bir insan ki, zaten daha görür görmez içinize sonsuz bir güven geliyor olacaklarla ilgili ve kayıtsız teslim oluyorsunuz...

Bende öyle yaptım...

Masaya yattığım andan itibaren işlemi anlatırken beni rahatlattı ve ultrasonla bebekleri incelerken, tüm stresim gitti olayın başında ta ki, birinin amniyosentez sıvısının diğerine göre daha az olduğunu söylediği ana kadar...

Öncelikle şu ana dek kendi doktorumuz bize hep çift yumurta ikizi derken, tek yumurta ikizi olabilekleri olasılığı da çıktı ortaya çünkü aradaki zar çok inceymiş ancak, bu haftalarda bunu anlamak zor olduğundan benim doktorumu arayıp tekrar teyitleştiler...

Ve çift yumurta ikiziymiş gibi düşünülerek işlem yapıldı...

Kızlardan birinin amniyosentez sıvısı ve konumu yeterli olduğu için, o hemen alınabildi.Çok da kısa sürdü ve gerçekten korkulacak birşey yokmuş sadece bir iğne batması acısı duyulan ve çok kısa bir sürede sıvı çekilip işlem bitiriliyor...

Esas 2.bebeğin işlemi beni biraz hırpaladı çünkü, onun sıvısının ilk bebeğe göre daha az ve plesantaya çok yakın olması sebebiyle amniyosentez yapılamadı. Bunun yerine plesanta dokusundan örnek alınması gerekti ki, bunu da ilgili testleri yapacak genetikçi kişiyi de çağırarak yaptılar, alınan örnek yeterli mi? değil mi? o an bakılıp ona göre işlemi bitirmek gerekiyormuş..

Bu işlem biraz farklıydı, yine bir iğne batışı ilk hissedilen ama, bu sefer keseye girmeden üst dokudan örnek alınması gerektiğinden, yaklaşık 35 kere iğneyi içeri dışarı hareket ettirerek o dokuyu almaya çalıştılar işte o aşamada, hem çok fazla hareket etmeden durabilmek, hemde hissettiğim acıya minimum tepki verebilmek için biraz zorlandım...

Derin derin nefes almak istediysem de, Atıl bey, ilk işlemde bunun sakıncalı olacağını, fazla hareket etmeden durmam gerektiğini söylediğinden, ikincisinde daha temkinli olmaya çalıştım..benim panik atağım var çünkü, çok heyecanlandığım zaman nefeslerim sapıtıyor ve panik atağım tutuyor, tam da zamanını buldu o gün ya neyse ki, garip bir şekilde kendimi test boyunca doktorun istediği gibi tutmayı başarabildim....

Ve 2.işlemden sonra amniyosentez çok daha kolaymış dedirtti gerçekten ama CVS'de çok abartılacak birşey değil aslında, nefeslerim karışmayıp daha sakin olabilsem eminim o kadar hırpalanmazdım. Hoş eşim soğukkanlılığıma hayret edip, "inanamadım o anki haline, ben seyrederken bile etkilendim" dedi...

Şimdi test sonuçları önemli olan, 2 hafta sonra herşey belli olacak tek yumurta mı? çift yumurta ikizi mi bu bebişler? sağlıkları, tüm kromozom yapıları tamam mı? vs.. herşey çıkacak ortaya ve güzel şeyler çıkacak biliyorum hiç kötü birşey doğmuyor içime...

sadece, eğer tek yumurta ikiziyseler küçük bir ihtimalde olsa, kan alışverişi dedikleri birşey oluyormuş ve bir bebek diğerinden daha hızlı gelişebiliyormuş bunun takip edilip, kontrol altında tutulması gerekirmiş...

bu nedir ne değildir? henüz bilmiyorum , umarım bilmek zorunda da kalmayız ve bebişlerin doğana dek yiyecekleri ilk ve son iğneler ve anne karnındaki etkiler bunlar olmuştur da, başka bir operasyon yaşanmadan sağlıkla doğarlar...

çünkü tüm o testler boyunca, tek hissettiğim onların ne halde olduğuyla ilgiliydi, kendi adıma canımın yanmasının vss. hiçbir önemi olmadı, sadece onlara olan etkisi daha fazla rahatsız etti ki, aslında hiç hissetmiyorlarmış olan biten işlemi ve bunu işlemin en başında da söyledi doktorumuz ama, işte annelik böyle birşey galiba, daha şimdiden benden çok daha fazla önem arz ediyor onlara ait olan herşey...

Bu yüzden, canım bebişlerim Mini ve Nosi, lütfen birbirinize iyi bakın ve tek yumurta ikiziyseniz bile şimdiden kanınızı , suyunuzu vss birlikte paylaşarak oluşturun nolur, bir daha böyle testler, operasyonlar gerekmesin hiç ve Süt Danası teyzenizi örnek alarak en az onun kadar sağlıklı ve güçlü bebekler olarak dünyaya gelmenizi diliyorum...

Ama onun gibi 4.5 kilo doğmanız gerekmiyor tabi yani, ikiniz 9 kilo edersiniz ve bende öyle bir yer yok, eminim yani açmaya da çalışmayın lütfen daha şimdiden kocaman olduk zaten, siz beklenen normal kilolarınızla ve sağlıklı bir şekilde doğmayı başarın, bana yeter tamam mı benim güzel meleklerim...

17.hafta

2007-07-30T22:42:00.000+03:00

Cumartesi günü doktor kontrolümüz vardı...

Bebişlerde herşey yolundaymış çok sevindim, sadece 1.5 kilo alarak geçen ayı bitirdiğim için doktorumdan "aferin" aldım...lokmalarımı sayıyorum resmen, bana kalsa, dağları taşları yiyesim var ayrı ama, bel bölgesindeki omur arızasından dolayı , en az kiloyla hamileliği bitirmem gerekiyor...

Vitamin takviyesi ve demir hapları verdi ve artık sadece su bile içsem bu mineral vitamin dengesiyle bebekler kendi gelişimlerine büyük ölçüde devam edebilirlermiş, bu yüzden abuk sabuk herşeyi yememin onlara zerre kadar faydası yokmuş, alındı anlaşıldı mevzuu zaten bişiy yediğim de yok.

İkizlerden birisi diğerinden 3 gün önce gidiyormuş gelişim açısından ve bu normalmiş ikizlerde bu tarz farklılıklar olabiliyormuş peki dedik...

günün en önemli haberi, Mini ve Nosi'nin cinsiyetleriydi ve öğrendik sonunda , ikisi de kızmış bebişlerin:)

sağlıklı olsunlar da başından beri bunu diliyorum...

ve tabii cinsiyetlerin ortaya çıkmasıyla birlikte, isim arayışları da başladı...Babasına kalırsa , nerede acayip isim var bulup koyabilir ve tutturmuş illa iki isimli olacaklar diye, hayır dedim hiç taraftar değilim, bir isim ve bir soyadı nelerine yetmiyor...

çıkamadık işin içinden, kimse kimsenin söylediklerini beğenmiyor...

bu gidişle isimleri gerçekten Mini ve Nosi kalacak galiba:)

hadi hayırlısı...

Kırmızı Kart...

2007-07-30T13:51:00.000+03:00

Şimdi, bu seçim sonuçları sonrası ortaya çıkan netice sebebiyle, bazı arkadaşlarımızdan yurtdışına kaçma planları duymaya başladım...Hatta bazıları ciddi ciddi Kanada Amerika vs..ülkelerindeki mevcut dayı, amca, teyze seçeneklerine göre, yerleşim planı hazırlamakta...

Hoş "arkadaşlarımızdan" demek yanlış çünkü, yok bir samimiyetimiz ve sahip oldukları fikirleri sebebiyle de asla olamaz zaten...

Pes diyorum haliyle,

Elbette seçim sonuçları endişe verici ve düşündürücü...
Neler umud etmişken, neticenin böyle çıkması da, son derece can sıkıcı ama, şu an artık yapacak birşey yok neyazık ki...bu yüzden, en azından bundan sonrası için olumlu senaryolar hayal etmekte fayda görüyorum...Aksi takdirde yapacak çok iş düşecek her birimize ve yaşadığımız ülkeyi, onurumuzu, Türklüğümüzü herşeyi müdafaa etmemiz dahi gerekebilir belki de...

ederiz de hiç sorun değil "muhtaç olduğumuz kudret,damarlarımızdaki asil kanda mevcut" nasılsa ama diyorum ya son derece olumlu hayaller kuruyorum ben kendi adıma herşey çok güzel olacak diyorum hepimiz için...

Anlayamadığım hiç bunları hissetmeden, kısa yoldan tabanları yağlayıp, herhangi bir ülkeye kapağı atmak isteyenlerin hali, nasıl bir kültürle ne şekilde yaşamışlar ki, böylesi bir rahatlık ve vurdumduymazlık içerisindeler ve ilk kaos ortamında, hiç bir meselenin içinde olmadan, doğup büyüdükleri bu memleketten arkalarına bakmadan kaçmak mümkün görünüyor onlara...

Nasıl oluyor da, gidecekleri o ülkeler her neresi olacaksa, kucak açmış onları bekliyormuş gibi emin bir kabul görme durumları var ki, eminim kalacakları sürenin ilk birkaç ayında bu koca bir dumura dönüşecektir...

Hadi diyelim ki, gittiler ve çok güzel bir şekilde o memleketlerde buradaki kaos süresini atlattılar ,yine eminim ki, ilk fırsatta dönmek isteyecekler çünkü yaşadığım sürece gezip gördüğüm yurtdışı memleketlerinde evet herşey daha düzenli, daha güzel belki ama, Türkiye dışında bir yerde yaşama hissi uyandırmadı hiçbiri...

hele Amerika'ya bedava green kart verseler gidesim yok zahmet etmesinler...
Uzaylılar ele geçirmiş gibi geldi bana, insanların robotik halleri ve korktum her an bir uçan daire beni de ışınlayıp, kafama bir çip takacak ve bende o mevcut vatandaşlar gibi şuursuzca yaşamaya başlıcam diye, ha birde yiyeceklerin hepsinde kesinlikle hormonun babası var hatta başka birşeyler de var çünkü bir lokma yesen şişmeye başlıyorsun ve içine ne koydularsa deli gibi yeme isteği uyandırıyor...

neyse bu konuda bu sözlerime karşı çıkıp "sen yaşamamışsın gezmeye gitmek farklı birşey" diyenler de çıktı zamanında ki, 6 ay kadar yaşamışlık üzerine bu kanıya varmıştım ya, olsun ben yine de almıyım buyurun tüm yeşil kartları siz paylaşın...

Bu tarz bir kriz ortamında kaçma planları yapan arkadaşlar sonra hangi yüzle bu Vatan'a ayak basabilecekler? bu salakça oldu pardon zaten giderken en yüzsüz maskeleri takıp gideceklerinden, dönüşlerinde de aynı maskeyi kullanmaları mümkün olacaktır...

Çok sinirlendim çookkk ve etrafımda yaşayan birilerinden de, dolaylı olarak bunu duyunca sadece dönüp şunu söyleyebildim...

Güle güle gidin arkadaşlar ama geri dönerseniz, ki eminim koşa koşa dönmek isteyeceksiniz, kapıda sizi bekliyor olacağım ve inanın dönüşünüz gidişiniz kadar sorunsuz olmayacak, tek başına dahi olsa size verecek baba bir tepki üretebileceğimden hiç kuşkum yok... hiç olmadı ben kendi adıma kocaman bir kırmızı kart göstereceğim haberiniz olsun...

hadi şimdi iyi yolculuklar...

Tatilin böylesi...

2007-07-19T01:14:00.000+03:00

Tek istediğim yüzmekti aslında , günlerdir hatta, haftalardır etrafımdakilerin başının etini yiyip durmam da bundan dolayı idi...

Deniz vaktim gelmişti benim ve tez yüzmem gerekiyordu...

Bu Deniz vakti çok fena , böyle gelince vapurdan atlayıp yüzme hayalleri filan bile kurabiliyorum...

hatta geçen sene bir gün,
"söyle açığa atlasam vapurun peşinden yüzsem" filan gibi salakça bir fentezi geliştirmiştim ki, birkaç sene önce aynı aşkla, kendimi boğazın engin sularına bırakıp, akıntıya kapılıp, sonrasında küçük bir çocuğun ördek yüzme lastiğiyle kurtarıldığım utanç dolu günü hatırlayıp kendime gelmiş idim:)

ama kesmez beni bu akıntılar çok daralırsam atlarım yine :)

hatta geçen hafta, Kivi ve Eylül'le , Otto Beyoğlu'nda laflayıp, yemek yemeğe uğraşırken, kafalarının son derisini kazıdığım o son dakikalarda ve hayata dair tüm şikayetlerimi sayıp bitirdiğimi düşünürken, aklıma Deniz ve yüzmek gelmişti de,

"haaa bir de acilen yüzmem gerek" demiştim:)
ve onlarda bana
"amann evet senin derhal yüzmen lazım" demişlerdi:)

Canlarım benim ,
dostluk böyle birşey işte,
başkası olsa alnımın ortasından 3.gözümü açardı hiç düşünmeden, o kadar kafa ütülemenin sonunda...
ama onlar büyük bir sabırla dinlediler, dinlediler ve tekrar tekrar anlatsalar da, değiştiremediğim en huysuz ve kötü huylarımı, yine sanki benim en güzel özelliğimmiş ve bununla yaşamamda bir sakınca yokmuş gibi koydular önüme...
bir insanı eleştirmeden ne halt olduğunu gösterme konusundaki becerileri inanılmaz:)
iyi ki, varsınız güzellerim, sizi çok seviyorum...

neyse işte Deniz ve yüzmek dedim ya, ee bir de gebenin önden gideniyim malum,

"fazla açılmadan ne tarafa gitsek?"

diye düşünürken yakın bir arkadaşımız,

"annemler Akçay'da oraya gidelim, hem yakın hem güzeldir" deyince, pek tarzım olmasa da, düştük yollara ve geçtiğimiz Cumartesi keyifli bir araba yolculuğu sonrasında gerçekten güzel ve biraz soğuk olsa da, oldukça temiz bir Akçay denizinin kollarına bırakabildim kendimi....

tarzım değil, dedim ya ben sevmem ailesel tatilleri...
bu konuda defaten yapılan denemeler göstermiştir ki, zaten 1 haftayla kısıtlı olan tatilde de, birileri anne ve babalık rolleriyle etrafta olunca, mevzuu tatilden çıkıp, aile kampı olayına dönebiliyor ve biz 40'lı yaşlarımızı yaşasak da, hala 40 günlük bebek gibi kabul gören, iri kıyım insan tayfası, bu anne-baba denklemiyle karşılaşınca ortalık karışabiliyor...

haaa, normalde 1-2 günlük birliktelikler diş sıkılmak ve ortamı onlara bırakmakla halledilebilirken, günler uzadıkça ve onların mevzulara karışma katsayıları arttıkça çekilmez bir hal alıyor ve "karanlık sokakta bağırarak uzaklaştı" cümlesi bir anda sizin için biçilmiş kaftan oluveriyor....

aile benim değildi ve bana karışan da olmadı aslında ama, yine de ortamdaki genel karışma durumları gerdi, göz altı kırışıklarımdan da bu vesileyle kurtulmuş olmam mevzunun iyi yönü...

ama herşeye rağmen, tatil genel olarak güzeldi, Akçay ,Ayvalık, Edremit çok güzel daha fazla keşfedilebilirdi, olamadı başka bir sefere olması umuduyla yarın ayrılıyor olacağız çünkü , ne yazık ki, bizi getiren arkadaşımızın evine hırsız girmesiyle:( tatil süresi bir nebze kesintiye uğradı..

Sağlık olsun, bu kadarı da, kafi gerdi zaten:)

Mini ve Nosi denizle tanıştılar, anneleri gibi suyu ve yüzmeyi seven çocuklar olmaları dilekleriyle, serin sularda doya doya olmasa da, bolca yüzüldü...

50+ plus filan yazan, güneşten koruyucu faktörlü kremlerle korunulduğundan, evden çıkmadan tatil yapmış gibi görünen, akça pakça halimiz muhafaza edildi...
kim demiş bronzluk güzel yaşasın beyazlık...:)

Biricik babişimiz yine, her ortama ayak uyduran, sorunsuz ve geniş ruh haliyle, kendi yörüngesinde takılmak suretiyle,
"dertsiz tasasız bir insan, nasıl tatilden keyif alır?" dersi verdi...
adamı nereye koyarsan koy, bir süre sonra kendi yörüngesine oturup, kaldığı yerden dönmeye devam ediyor, sinir bozucu ölçüde imrenilesi bir durum yahuu...

Gereksiz alınan eşyalar hiç kullanılmadan eve gitmek üzere paketlendi ki, bu duruma bir son vermem şart aksi takdirde, Mini ve Nosi geldiğinde ve ailemiz 4 kişi olunca tatile gitmek için tır tutmam gerekebilir...
bu konuyu çalışmaya ve sanal tatil bavulları hazırlanmasına karar verildi...

Umarım gelecek sene bebişleri de alıp, ailece en kalabalık tatilimizi yapma şansımız olur...nasıl olur? kafayı ne şekillerde sıyırırım bilmiyorum ama, tek bildiğim birileri benden önce çocukla tatil yapmayı becermiş ve becermekte onlardan kopya çekmek gayet mümkün:)

bekleriz arkadaşlar, emin olun hep birlikte çok eğlenebiliriz:)

"Yedi deliler, dokuz oturaklılar" kimdir?
gerçekten var mıdır? yoksa bu lakırtı bir hurafe midir?
hep birlikte öğrenebiliriz...:)

Yalnızca Sitem...

2007-07-17T00:30:00.000+03:00

Hamile kaldım kalalı yaşadığım, bunca fiziksel ve duygusal debelenme yetmiyormuş gibi, geçen hafta birde "işyerinde nasıl diskalifiye edilirsin ?" duygusuyla tanıştım...

hiç keyifli değildi...

çok da kızgındım ama, benim küçük bebeklerim daha dünyaya gelmeden,
beni sakinleştirmeyi başardılar sanırım...
en azından bir süredir, ne zaman birşeylere sinirlensem,
onların o meleksi güzelliklerini getiriyorum gözümün önüne ve gülümseyip sakinleşiyorum artık...

keşke daha evvel becerebilseymişim keyifli oluyor valla...

bu yüzden kızgın değil kırgınım buna sebep olanlara...

5 senedir çalıştığım o masayı, şunun şurasında zaten 1-2 ay sonra bırakıp gidecekken, yeni gelen arkadaşıma tahliye etmemi isteyip, bunu büyük bir duyarsızlıkla yaptıkları için kırgınım...

işleri devretmem için gelen arkadaşımla da, yok bir alıp veremediğim aslında,
bilakis, çok akıllı ve şirin birisi ve şimdiden sevdim...
sözüm ona değil zaten,
sözüm; büyük bir rahatlıkla ,

"sen diğer tarafa geçersin, o burada başlasın" diyenlerin ,
şu an içinde bulunduğum dönem sebebiyle artan duygusallığımı dahi, anlamadan sarfettikleri sözlerde...işyerinde anlamak zorundalar mı?
hayır elbette ama, ne biliyim işte, biraz daha arkadaşız sanıyordum yanılmışım...

"işleri arkadaşımıza devret, git" demenin başka yolu yoktu galiba
ve henüz bir yere de gittiğim yok,
benimkisi sadece geçici bir gidiş olacak ve ikizleri bakabileceğine inandığım birisini bulup, düzenimizi kurduğumuzda dönmek niyetindeyim...

kızgınlığımın 2.sebebi de buna bağlı ya zaten,

neredeyse 1 senedir,
"birisine daha ihtiyacımız var, tek başına işleri idare etmek gün geçtikçe zorlaşıyor" deyip durmama rağmen, yeni birisi alınmamışken,
hamile kalıp, biraz ağırlaşmaya başlayınca, o 1 senedir bulunamayan insan bulunup alındı anında...
çünkü artık heran gidebilirim iş ciddiye bindi değil mi?....

şimdi ,tüm hırsımı sevgili eşimden çıkarmaya gidiyorum,
çünkü bu olanları anlattığımda,

"ne yapsınlar canım, işler aksamamalı elbette öyle yapmaları gerekiyor , sen hiçbir zaman patron olmayacaksın işte bu duygusal bakış açın yüzünden" tarzı cümleler kurdu yani cami duvarına işedi, haberi yok birazdan olacak:)

evet benden asla patron olamayacak, olması da hiiiçç gerekmiyor,
birileri verdiğim kararlar sebebiyle, bu şekilde üzülecekse ve buna sebep olan istemesem de , "işler aksamasın diye" ben olacaksam, almıyım zaten..

benim tek derdim, kalan ömrüm boyunca da , insan olabilmeyi başarmak,

bu bana yeter,

sadece iyi bir insan olmak istiyorum bu kaddar basit,
mevcut tüm patronluk , patroniçelik sıfatlarını afiyetle paylaşabilirsiniz,
ben şimdi kocamın canına okumaya gidiyorum, duygusal bir sopa yiyecek:)

13.hafta sendromu

2007-07-07T00:49:00.000+03:00

13. haftamızdayız...
hatta bendeniz hafta içinde olanı biteni yazana kadar, 13 bitti de yarın 14.haftamıza giriyoruz bile...

Bulantılarımız da, geçti gibi ama, sinirden ve hormonal dengesizliklerden oluşan tahribat fena , umarım kısa sürede bu da geçer...

Geçen hafta gidilen doktor ziyaretimizde de, herşey yolunda geçti.
Birisi kuzular gibi uyuyup, diğeri bir saniye durmasa da, uyumlu bir ikili sergiliyorlar...

Kardeşinin onca debelenmesinden uyanmayan Mini Miskin olan, Nosi de azgınımız olacak belli ki, yandık...

Neyse sağlıkla doğsunlar bakalım, anlarız.

Ve birde 2'li test yapıldı.

Bugün de sonucu öğrendik ki, bebeklerden birisinde risk varmış ve her ikisi için de, amniyo sentez yapılması gerekiyormuş.

Biraz riskli bir uygulama ama bunun da üstesinden geleceğimize ve hiçbir sorun çıkmayacağına olan inancım tam..

Bunca sene sonra, çocuk sahibi olmaya karar vermiş böylesine çatlak bir anneyi,

en az onun kadar çatlak olan ve onları annelerinden bile heyecanlı bir şekilde bekleyen teyzelerini,

başta şaşkınlıktan sapıtsa da, şimdi onların gelişine hazırlık yapan ve bu sebeple sigarayı bırakmaya çalışan babalarını,

yani bu kadar meraklı bekleyeni, hayal kırıklığına uğratacaklarını hiç zannetmiyorum...

Belli ki, birbirlerinden de kopamıyorlar ki, birisi gelince diğerini de peşinden sürükledi bu dünyaya doğru...

işte bu yüzden de eminim, birinin diğerinin gitmesine izin vermeyeceğine...

ve ben de sizin gitmenize hiçç izin vermek niyetinde değilim, bu yüzden olumlu düşünmeye devam ediyoruz

ve hadi bakalım...
bu amniyosentez hödöbödösünü de atlatıp, sağlıklı bir şekilde elele tutuşup gelin...

sizi bekleyen çok keyifli bir kalabalık var burada:)

emin olun çok eğleneceksiniz çokkkk....

Çekmişim yasasını kime ne?

2007-07-02T23:24:00.000+03:00

Çekim Yasası ve The Secret kitapları hakkındaki rivayetler muhtelif ,
bazı yazarlarımız, eleştirirken yerden yere vuruyor, bazılarıysa yere göğe sığdıramıyor bir hal içersinde...

ben kendi yolumdayım her zamanki gibi,
yazar da değilim zaten öylesine yazıyorum sadece ve öyle herşeyi de hemen eleştirmeyi sevmem...

iki kitapta da okuduğumda , gülüp geçtiğim pasajlar da oldu belki ama, yine de, işime gelenleri ayıkladım...

hayata geçiyor mu? geçmiyor mu? komik bir oyun eşliğinde deniyorum hepsini...
hemen yarın 777 milyarı hesabımda görsem nefis olur elbette ama, olsun hayaller de güzeldir kurmasını bilene...

ve bu kitapları,
ne yazanlarla,
ne de yayıncısıyla hiçbir akrabalığım ve herhangi bir avukatlık sıfatım yok ama,
kitapları yerden yere vurup,
hayal tacirliğiyle suçlayıp,
sahte dünyalar hayal etme saçmalığı yaratmasıyla, eleştirenlere bir çift lakırtı edesim var ...

evet arkadaşlar,
bizim gibi küçük de olsa, birşeylere inanmaya ihtiyaç duyanlar var
ve biraz sessiz sakin olursanız biz hayalperestler sizlere aptalca da gelse, kendi hayal denizlerimizde yüzmek niyetindeyiz...
yorulursak dururuz ama şu an yüzmek istiyoruz hava sıcak...

ve biz inanmayı seçenleri ,
"zavallılar, hayatta inanacak tutunacak başka hiçbirşeyleri kalmamış olanlar"
diye niteleyen sizler,

ölümüne 2 ay kalmış hastasına ölümü müjdeleyen doktor gibi davranmayın rica ederim,
tam tersi,
"hiç birşeyiniz kalmadı iyileştiniz, nefis bir hayat sizi bekliyor " diyen doktorlar gibi olun , belki hayata tutunmasını sağlarsanız...ha gerçekten ölecekse bile, zaten bu çabanın ve küçük yalanın kimseye bir zararı yok...

ve lütfen kendi hayatlarınıza da, dürüstçe dönüp bakın,
bir tek kez olsun, gerçekten dilediğiniz küçücük bir şey dahi,
çok kısa sürede gerçekleşmedi mi? sizi dünyanın en güzel elma şekerini bulmuş çocuk gibi gülümseten.

"Hiç böyle bir an hatırlamıyorum " diyenlerdenseniz işte şimdi çok üzgünüm ki,
siz zaten belki de, etrafınızdaki birçok gerçekliğin de farkında olmadan yaşayanlardansınız....

Kısacası, pek kısa olamadı ya neyse ...

hayatlarımızda ve yaşadığımız dünyada bunca saçma sapan şey yaşanırken,
birileri varki, Yüzüklerin Efendisi filmindeki, Elflerin diyarına inanmak isteyip arada kaçıp orada bir soluklanmayı dahi hayal edebiliyor...
evet bu kadar kafayı yemiş olabiliriz ama yok kimseye zararımız...

ne zamanki, Taksim meydanından bir otobüs kaldırıp, üstüne
"Elf'lerin diyarına gider" yazarsak o zaman endişelenmeye başlayın isterseniz ya da, bence siz de atlayın otobüse

kimbilir belki de gidiyordur ve belki de bir yerlerde,
hiç silahların ,savaşların olmadığı, çocukların ölmediği, açlık gibi saçma bir rezaletin yaşanmadığı bir yaşam vardır da, o otobüsün son durağı da orasıdır belki...

şimdi de ,
bir tek kez olsun,
hiç kurmadıysanız da, öyle bir dünyanın hayalini kurmayı deneyin ,
belki olurya, aynı anda aynı hayali kurmamızla frekansı tuttururuz da,
hepbirlikte Cennet kanalından yayın yapmaya başlarız hayata..

fena mı olur?

deli gömleğiyle gelenler zahmet etmeyin , beni bulamazsınız....
şu an başka bir hayal dünyasına ışınlanıyorum başka zaman beklerim,
haaaa gömlek de pembe olsun lütfen en sevdiğim renklerdendir kendileri,olmazsa oynamam...
ve bir de, onyüzbinmilyon baloncuklu gazoz istiyorum:)

öpüldünüz gıdınızdan, gıdıklandıysanız söyleyin bir daha öpmeyis:)

bir hareket bir hareket:)

2007-06-29T14:30:00.000+03:00

henüz 12.haftamız ve bu kadar çabuk hareket ettikleri belli olmazmış aslında ama benim daha şimdiden, içimde kelebek dokunuşu gibi bir hareketlenme başladı sanki...

ya 2 tane olduklarından, şimdiden başladılar kendilerine daha uygun bir açmaya ya da, ben biraz erken hissetmeye başladım hareket ettiklerini bilmiyorum...

tek bildiğim,geçen yıl hamile olan bir arkadaşımın gebeliğinin sonlarına doğru karnındaki tüm hareketleri neredeyse dışardan seyretmek mümkün olabilecek hale gelmişti...

hatta birgün toplantıda, konu dağılmış, tüm gözler onun kocaman karnındaki hareketlere kilitlenmiş bir halde kalakalmıştık ki, tek bebeğin yarattığı o hareketi düşünüp ikiyle çarpınca, sadece gülümsüyorum ve hamileliğin tadını çıkartmaya devam ediyorum...

bir arkadaşım, "tamamen psikolojik " dediyse de ben ısrarla onları hissetme gayretindeyim...

başlardaki korkularım tamamen geçmemiş olsa da, artık daha sakinim galiba
ve en güzeli de bu belki nasılsa doğduklarında neler olacağını hep birlikte yaşayacakken şimdiden tasalanıp şu günlerde hissettiklerimin de tadını kaçırmamalıyım:)

diyorum demesine ama, bir yandan da ikiz bebeklere bakan bakıcı bulmak ne kadar zormuş diye düşünmeye başlamadım değil , araştırdığım kadarıyla ikiz bebek bakmaya pek gönüllü olan yok memleketimizde ve hatta yurt dısından gelenler arasında da:(

neyse ne demiştik daha vakit var bunları daha sonra düşünürüz...

hem yarın doktor randevumuz var bebişleri görmeye gidiyoruz:)

şimdi hissettiklerimizin tadını çıkartma zamanı

çünkü gerçekten keyifli...
değil mi:)

Mini ve Nosi

2007-06-10T12:07:00.000+03:00

Biz artık 3 kişi dolaşıyoruz ortalarda, 1 değil 2 bebiş varmış ve ben ondan böyle durdurulamaz bir hızla şişiyormuşum.

Geçen Cumartesi doktora gittiğimizde, kalp atışlarını duymaktı amacımız ve bu sefer babamız da bizimle geldi.

Bir önceki dr.kontrolüne gelmemenin acısı burnundan fitil fitil getirildiğinden 2.bir işkence yaşamak istemedi haliyle, akıllı çocuk...

ve doktorun ultrasonla bakarken,

"evet birisi burdaaaa" sözleriyle,

"nasıl yani 2.cisi de mi var?" şokkkkkkkkkk
2 bebiş varmış, çift yumurta ikizleri hemde:)

çok sevindim çokkk......
başıma gelecekleri sonradan idrak etsem de, o an inanılmaz sevindim çünkü, sabah evden çıkmadan,

"umarım şu hamilelik rahat geçer de, sana bir kardeş doğurmayı göze alabilirim Minnoş'um" diyordum bebişe...

evet adını Minnoş koymuştuk ama, şimdi durumlar değişti tabii...
2 tane olunca, ilk iş ismi paylaşmakla başladılar...
ve babaları ilk şoku atlatıp, sağ gözündeki seyirme geçince,
"şimdi Mini ve Nosi oldu bunlar yahuu" dedi...

evet artık bir Mini'miz birde Nosi'miz var:)
umarım tüm 2'li 3'lü test engellerini geçip, sağlıkla doğmayı başarırlar..

Ben, bu arada başıma neler geleceğini henüz düşünmek istemiyorum,
belli ki, ikiz bebek olunca, şakülüm iyice kayacak ve göğüslerim arkadan fiyonk yapacak kıvama gelmez umarım ama, du bakalım başımıza neler gelecek:)

Mini ve Nosi bir gelsin kozlarımızı paylaşırız elbet:)

Bir Gebe'ye asla söylenmemesi gereken sözler...

2007-06-01T19:50:00.001+03:00

Çok sinirliyim çokkkk...

zaten hormonlarımın her biri bir yerde, neler yapıp bu mide bulantılarına, inanılmaz kokular almama sebep oluyor belli değilken, birde bir kısım hemcinslerimin,
"kilo mu aldın sen?" tarzı sözleri oldukça baştan çıkarıcı ...

öyle ki, saçı başı yolup, kafa göz girme etkisi dahi yaratabilecek nitelikte,

hayır normal şartlarda severim de kendilerini ...

yoktur herhangi bir husumetim ...

ama bir Gebe'ye bazı sözleri söylememek gerekiyor arkadaşlar

"kilo mu aldın sen?" ile başlayan tüm cümleler de bu sınıfa dahil...

ilerde başka neler bulacağıma bakarız şimdilik böyle ...

bende hamile kalmadan önce bu denli özenli değildim belki ve normal şartlarda kilo alan arkadaşlarıma,
"aman dikkat et aldın başını gidiyorsun" diyebiliyordum ama, bu denli bodoslama bir cümle de kurmadım hayatım boyunca yahuu ve bundan sonra da hamile arkadaşlarıma karşı daha dikkatli olacağıma söz veriyorum...

tekrar söylüyorum,
bu sözler, hele hele hormonal dengesi ve ruhsal durumu da belirsiz olan bir hamile insana edilecek lakırtı değildir...

son derece tehlikeli geri dönüşleri olabilir ...
aman dikkat diyim ben size yanii

"hayır canım ağır hamileyim ,
biraz ağır geçecek gibi,
sabah- akşam kilo ayarı terazide bile sapıtık çıkmakta,
ciddi ödem söz konusu,
haaa bir de gaz var ki , o konuya hiç girmeyelim istersen"
ile başlayıp giden öyle bir laf cümbüşünün altında kalırsınız ki,allah korusun...

bakın, anne olmuş olanlarımızı izleyin, onlar son derece temkinli lakırtılar ediyorlar...
neden?

bizzat aynı yollardan geçmiş oldukları için ,
aynı sinir bozuklukları, sabah bulantıları,
ne idüğü belirsiz acayip kokularla savaş hali,
vücutlarındaki ilginç değişimlere alışma süreci vsss...

zaten yeterinca acayiplikle uğraşırken,
tek desteğimiz olan siz arkadaşlarımız da bizi zıvanadan çıkartırsa, vay halimize...

neyse kısacası,

ben kilo almadım tamam mı?
sadece hamileyim ve vücudum ödem yaptı o kadar ...

bir süre sonra hep birlikte şu yazdıklarımla dalga geçebiliriz ,
şu hamilelik sürecine bir alışıp atlatınca ama şimdi , neymiş ?

Bütün kızlar toplanamadık...

2007-05-18T15:05:00.001+03:00

Dün akşam Eylül ve Kevebek'le Ortaköy'deydik.
Bebişin gelişini kutlamaktı toplanma sebebi , hoş pek organize olamadık yer vs. açısından ama, bizi dağın başına da koysalar sadece yarım saat sohbet etmek mümkün olsa dahi, sohbetin tadına doyum olmuyor.

Ki, ekipte eksiğimiz vardı.Yiğit ve annesi yoktu mesela ama en kısa sürede hep birlikte toplanabiliriz umarım. Bebişler çoğaldıkça birlikte organize olmak zorlaşıyor:)

Ve Defnoş ve Yasmin bücürlerini de ektik , artık ektik diyorum çünkü, henüz Defnoş olmasa da, Yasmin bir birey olduğunun farkında, sadece annesinin adını telaffuz edince, hemen kendisini de ekliyor.

En son annemlere giderken Eylül'e,
"annem çok sevindi senin de geldiğini duyunca" gibi zalak bir cümle kurdum,
Yasmin hemen,
"benim geldiğimi de söylemedin mi?" demesin mi?
eşşekten düşmüş karpuza döndüm:)binbir özür dileyerek düzelttim dilim döndüğünce de dilim o dakika nereye döneceğini şaşırdı valla:)

Oysa kızlar küçükken sanki, sadece anneleriyle anılırlar ya hani,
sadece annesinin adını söyleyince sanki o kızını da kapsar.
Ya da, belki bizim gözümüzde hep bebiş olduklarından , es geçeriz bu süreci ama, bizimki artık genç kız olma yollarına çıkmış durumda:)
ismini anmadan sohbet edersen hiç şansın yok...
çok da güzel küsüyor benim güzel prensesim:)

küçük prensesimiz Defnoş ise allahtan henüz olayın farkında değil ama, o da dillenmeye başladı yandık yakında:)

Çok keyifli bu bücürlerin büyüme evrelerini izlemek yahuu:)

Ama bazen onların curcunasından uzak , sakin sohbetlere de ihtiyaç var.
Şansımıza hava nefisti, yemek kötünün iyisi denebilir ama, sohbetin lezzeti hepsini kapladığından alınan keyif muhteşemdi...

Eve dönerken düşündüm de ,son 15 senedir acısıyla tatlısıyla bir sürü anı biriktirmiş, neler yaşamışız birlikte...

kevebek'le ilk eve çıkışımız geldi gözümün önüne önce,
cebimizde 3 kuruş para ile tüm dünyaya kafa tutan deli bir cesaretimiz vardı o günlerde ...

hoş hala eksildiğini düşünmüyorum, darda kalınca aşamayacağımız engel yok bence.

Sonra Eylül'le daha yeni tanışmış olmamıza rağmen, o zamanlar hayatımı zindan eden erkek arkadaşı sorunlarını sabaha dek anlatıp, ağladığım ve onun tüm desteğiyle beni teselli ettiği o geceyi hatırladım...

ve sonrasında yaşadığımız evlilikler, ayrılıklar, bebişler, bayramlar, bütün kızlar toplandık günlerimiz, gecelerimiz daha milyonlarca güzellik ve biliyorum ki,
bundan sonrası için de, çok daha güzel ve mutlu günler bizi bekliyor ...

Ben çok zengin bir kadınım, hayatımda çok ama çok sevdiğim ve sevildiğimi bana çok güzel hissettiren böyle güzel dostlarım ve arkadaşlarım olduğu için ...
iyi ki, varsınız canlarım ...
AAAA VAA VUUU

Artık anne olmak günü gelmişse zamandan dırınınınınınınımmm:)

2007-05-16T17:41:00.001+03:00

Kim derdi ki, ben de bir gün anne olmaya karar verebileceğim yahuu,
hoş hala da tam verebilmiş değilim ama bir yandan da 5 haftalık anne adayıyım...

pek keyifli, pek garip, pek korkunççççççççççççç......

bu saçma sapan sözleri söylerken, çocuğumun kulaklarını kapatıyorum duyup da istenmediğini sanmasın diye, öyle birşey yok çünkü elbette isteniyor, sadece onun annesi hiçbir zaman ne istediğini tam bilemedi hepsi bu ...

hatta bu sebeptendir ki, öğlen yemeği sipariş ederken bile saatlerce karar veremediğinden obez olmuştur ...

ayakkabı alırken, seçemeyip birkaç rengi birden aldığından, sonrasında
" lüzümsuz alınan ayakkabılar evin erkeğinden itina ile nasıl saklanır? " konusunda ihtisas yapmıştır... daha da bir sürü bu tarz saçmalıklar yaptığına defaten tanık olunmuştur... bunları geçelim

saçmalamayı kesip, şu ruh halimle barışık yaşamayı öğrenmem lazım farkındayım ama henüz bende çok küçüğüm yahuu , yani yaş olarak değil de, duyguyla karşılaşıp sindirme bakımından...

henüz gardımı alamadım , bir alsam zaten gözünün üstüne bir tane indirip rahatlıcam ben bu duygunun hepsi bu...

bu vahşet hali de birkaç gündür var , pek hayırlı da değil ya, geçecekmiş regl olamadığımdan atlatamamışım... biran evvel atlatmam da tüm etrafımdakiler ve kendim adına fayda görüyorum aksi takdirde, işyerindeki arkadaşlardan masum bir iş isteyeni dahi, maket bıçağı ile doğrama potansiyeline sahibim özellikle iş arkadaşlarımca biline...

haa bir de tabii ki, sevgili eşim tarafından 23254545 kere bilinmesinde sonsuz fayda görüyorum, çünkü şu ara uçan uçamayan kuşdan , yürüyen karıncadan herşeyden o sorumlu, ve evet sabah ayakkabımın bağının kopmasından da o sorumlu sorumlu kişi o....yakında sorunlu sorumlu da olabilir:) ay manyak anne prototipi

birde herkesi ve herşeyi Çilek görüyorum ama, bu aşerme filan değilmiş...
"seninkisi kocaman bir Çilek şımarıklığı "
dedi işyerimde evvelden doğum yapmış olan bir bilir anne kişi:(
daha aşermem için erkenmiş aman canım çekmiş de olabilir ne varr...

sabah ve akşam üzeri bulantılarını da saymıyordum şimdiye kadar artık saysam fena olmayacak... hele hele akşam üzeri servise binmeden evvel trafiği görmezden gelip, müziğin sesini açtıysam ne ala yoksa, boğaz köprüsünün üzarinden yürüyerek karşıya geçesim var....hamilelik ve panik atak bir arada hiç iyi bir çift oluşturmuyorlar, derhal boşanmaları lazım...

neyse ki, pek uzun dayanamayıp sızıp kalıyorum çünkü artık, Uyku'nun başka evrelerini keşfediyoum ...Büyük harfle yazdım tabii yaranabilmek adına, UYKU'yu bunca zaman nasıl küçümsediysem yuh bana, şu ana dek ettiğim tüm kusurları affettirme gayretindeyim artık...

evvelden gecenin 2-3'ünde yatıp, sabahın 6'sında zıplayarak kalkan ben şimdi, akşam 20-21:00 deyince çoktan sızmış olup, saat 06:00'da kalkabilirsem kendimi şanslı sayıyorum ama ne yazıkki, sabahın köründe taciz edilen bizim yakada oturan şirket çalışanları için aynı şanstan bahsetmek zor:)

"uyuya kalan hamileleri toplama servisi" diye yeni bir servis işletmesi açsa birisi vallahi köşeyi döner benden çok vardır eminim...

Daha çok minik bir bebiş olduğundan herkese söyleme nazar değer düşer dediler, ya da nazar değmez belki ama düşerse ve herkes sorarsa kendini kötü hissedermişsin eminim ki öyledir ama , ben hamile olduğumu anladığım anda bunu tüm evrenle paylaşmak istedim ve sanırım becerdim de, hatta sağır sultan yetmemiş, kulaksız giyo bile duymuş ...kulaksız giyo bizim arnera gezegenindeki ufaklık çok şirindir:)

uydurmuyorum yahuu bunlar benim galaktik kahramanlarım :)

hem annem küçük kardeşim düşsün diye bir ağaçtan atlamadığı kaldı düşmedi...bu bir ölçü değil elbette zaman değişti ve şartlar herşey çok farklı artık ama umalım ki, düşmesin benimle ve henüz baba olma travması yaşayan ve
"şimdi benim hayatımda neler değişecek ki" diye dolanan babasıyla yaşayacağı kimi zaman komik, kimi zaman garip ama, çok çok sevgi dolu hayatını yaşamak için doğabilmeyi başarsın...

hani bir film vardı Julia Roberts 'la Richard Gere oynuyordu, Runaway Bride diye orada nefis bir evlilik teklifi vardı çok beğendiğim, ben onu biraz bebişime uyarladım...

Sevgili bebişim,
Sana güneşin ilk ışıkları kadar kusursuz ve aydınlık bir dünya verebilecek miyim? bilmiyorum ama inan bana denicem...

Sen ağlayıp huysuzluk yaptığında , beni sabahlara kadar uykusuz bıraktığında dahi, seni büyük bir hoşgörü ve sevgiyle sakinleştirip, uyutmak için elimden geleni yapacağımdan hiç şüphen olmasın...
umarım ağlama sebebin uykusuzluktan mosmor olmuş gözaltlarımı ve şiş yüzümü görüp anneni tanıyamamandan kaynaklı değildir...öyleyse uyu da ikimizde güzelleşelim canikom ,aksi takdirde daha tanınmaz hale gelebilirim :(

seni besleyip büyütebilmek için, en güzel ve keyifli yiyecekleri hazırlamak istiyorum elbette ama, bu huzurlu geceler geçirip uyumama izin verdiğin sürece mümkün olacak aksi takdirde, ailece açız haberin olsun ve umarım mamalarının tadı kötüdür, yoksa obez 1 hatta 2 ortağın olabilir adı anne - baba olan:)

Kimi zaman kızıp, elime geçen terliği sana isabet etmeyecek şekilde fırtalabilirim bu seni sevmediğim anlamına gelmiyor sadece, başkaları tarafından fırlatılabilecek daha büyük terliklerden kaçmanı sağlamak için pratik yapmanı istediğimden:)koca bir şaka elbette ama pratik açısından önemli olabilir...:)

Evin büyük çocuğu olan babanla ittifak kurmak suretiyle, oluşturacağın yaramazlık senoryalarında, baba bir dayanağın olduğuna güvenme gafletine düşme sakın, sonrasında uygulanacak cezalarda elimden kurtulmana yardımcı olamayacak... bu yüzden her zaman benim yaramazlık senaryolarımı tercih etmende fayda görüyorum...

Hayatın boyunca vereceğin kararlara saygılı olmak istiyorum ama, sen yine de ilk başlarda alıştıra alıştıra yaşat bu durumları olur mu? Tencere kapağından uçan daire fikrini beğenmememin ve o anki dumur halimin bir açıklaması vardır elbet ... amacım asla senin yaratıcılığını baltalamak değildir şoktayımdır sadece geçer...

En kocaman öptüğün, en sıkı sıkı sarıldığın ben olmalıyım , aksi takdirde başına gelebilecekleri babana sor o anlatsın, kıskançlığımın hışmından nasibini almak istemezsin...

tu bi continyu........

Aman doktorrrr canım cicim doktorrrr derdime bir çare.....

2007-05-16T16:09:00.000+03:00

İstanbul, 11 Mayıs Cuma,

Şapşalın Seyir defteri Episode II

Bugün hamileliğimi öğrendiğimin 3.günü bebiş için büyük, benim için henüz çok küçük bir adım hala en zalak halimle bakıyorum dünyaya....

İşyerinden izin alıp doktora gittim, kaç milimetre olduğumuzu öğrendik ki, bu kese ebadımız.Daha bunun içinde yer aldığımız düşünülünce, pek miniğiz ve şu anki kesin olmayan sonuçlara göre 4-5 haftalıkmışız:)ayy kıyamam pek minik ayoll

2 Haziranda kalp atışlarımızı duymaya gideceğiz ama o kalp atışlarını dışarıya duyurabilmek için yaptıkları her neyse bebiş rahatsız oluyormuş, doğru mudur acaba? anlamsız geldi ama, bir bilen anneye ve doktora sormak lazım...

artık,
* X-ray kapılardan geçmem yasak

* sigarayı duyduğum anda bıraktım zaten, nasıl becerdim hala hiçbir fikrim yok.
Ne görev bilinci varmış bende kardeşimmmm , pehh pehh du bakalım ne kadar sürecek?ay şaka yapıyorum tamam tamam sürecek işte aaa gelmeyin üstüme

* bir de, kahvenin içine baileys katıp keyif yapma şeyimis vardı, o da gitti elden hatta, hem kahve hem baileys gitti yasssaakkk :(

* şu 3 ay çok fazla kilo alırsam, doktorum tarafından tepelenme riskim var,bu sebepten dengeli bir beslenme , sağlıklı yiyecekler ,bol süt ürünleri ve sebze vs.den oluşan sıkı bir yeme-içme dersi aldım.

* folik asitimizi , zaten parçalı bulutlu da olsa, 2 aydır içiyorduk, şu andan itibaren düzenli hergün içmemiz gerekiyormuş ...

her işte var bir hayır, geçen 2 ay boyunca şu folik asiti unutarak içmemde de varmış, çünkü geçenlerde bir arkadaşım, kimdi hatırlamıyorum herkes birşey söylüyor bu ara sağolsun bende can kulağıyla dinliyorum ama karışıyor kim olduğu.

" folik asitin yumurta tabakasını sertleştirici etkisi sebebiyle, zaten hamilelik öncesinde aralıklı kullanımı gerekiyordu sen bilmeden yapmışsın" dedi.

he wallaaa, tamamen sarsaklığımdan yani o ara görev bilincim gelişmemişti henüz...

Benim Haşimato diye bir hastalığım var ve bu hastalık yüzünden çalışmayan metabolizmamı tetiklemek için , Doktor takibinde kullandığım ,Zelium diye de bir ilaç vardı.

Neyse yine 2-3 hafta önce ben artık şu ilacı da içmesem diye onu da bıraktım.
Seviyeli olarak tabi , çok seviyeli bir ilaç :P aynen antidepresanlar gibi, öyle küt diye bırakamıyorsun. Önce miligramını düşürüp, sonra gün aşırıya, 2 günde 1 'e filan inip öyle bırakabiliyorsun...

işte bu da işgüdüsel idi biraz çünkü, hamilelikte kullanılmaması lazım ve doktoruma bebek çalışmalarında oldugumu söylediğimde "hamile oldugunu öğrenince hemen bırakırsın" demişti.

uzun lafın kısası demek için çok geç yine çenem düştü ama,
bence bütün kadınlar doğuştan anne zaten, hamilelik öncesi folik asiti içerken sarsaklık filan yaptığım durumlar da var elbet ama, Zelium ilacını bırakışım,geçen haftalarda sigarayı bilmeden az içişim, içki içerken abartmayışım tamam alkolik değiliz ama şarabı görünce şişenin dibinin de görmeden rahat etmeyiz normalde :) yani işte kısacası hamileymişçesine bazı şeylere dikkat etmekteki temel sebep bu içgüdüler belki de....

belki de değil kesinlikle öyle...

ve hamilelik testinin sonucunu gördüğüm anda, kocaman bir dilek diledim.

dedim ki,

Şu an bebeği olsun diye uğraşan ve hatta bu yüzden maddi, manevi çok büyük zorluklarla karşılaşan tüm anne olmak isteyenler, şu an benim gördüğüm bu 2 pempe çizgiyi görüp sevinsinler.... bebek isteyen herkes o andan itibaren bu dileğine ulaşsın.

Ha ama bunu dilerken benim testteki olumlu sonuç 2 pempe çizgiydi ,şekil buydu ama yanlış olmasın ,hani başka testte o 2 çizgi hamile değilsiniz anlamına geliyorsa sayılmaz:)

ANNE OLMASAYDIM EĞER...

2007-05-16T15:59:00.000+03:00

Aşağıdaki yazıyı, çok yakında anne olacak olan bir arkadaşım gönderdi şimdi, her kim hazırladıysa, ellerine sağlık pek beğendim ve sizlerle de paylaşmak istedim.Bana gelen mailde yazar yoktu bilen varsa söylesin ekleyivereyim:)

TÜM ANNELERE VE ANNE ADAYLARINA

Anne olmasaydım eğer…

Topuksuz ayakkabılarla da şık olunabileceğini bilmeyecektim.

Tatile gitmek için saatlerce uçtuğum yerden “anni” diyen sesten başka hiçbir güç iki günde beni geri döndüremeyecekti.

Hamileliğim esnasında 80’li kilolara kadar çıkıp kendi çapımda ilk defa bir alanda rekorumu kıramayacaktım.

O küçücük ellerle renkli kartonlardan yapılmış bir kağıt parçasının bu kadar değerli olabileceğini öğrenemeyecektim.

Kan yapsın diye dana dili haşlayıp üzerine yumurta kırıp ağzının tadına da uysun diye çikolatalı pudingle karıştırmak gibi yaratıcılığın sınırlarını zorlayan tarifler keşfedemeyecektim hiç.

Su almak için elimde kumanda ile buzdolabını açtığımda kumandayı buzdolabına koyacak kadar ya da evden çıkarken telsiz telefonu çantama atacak kadar kendimden geçmeyecektim.

Birinin canı yandığında ötekinin bu acıyı hissedebilmesinin sadece ikiz kardeşlerde olduğunu sanacaktım.

Sabahın köründe gözü kapalı mutfağa kadar gidip, süt ısıtıp yine gözü kapalı dönme yeteneğini kazanamayacaktım.

Üzümün çekirdeklerini tek tek çıkarmak için insan üstü bir uğraşa asla girmeyecektim.

Bir insanın gaz çıkarması beni bu kadar mutlu edemeyecekti.

Büyüdüğünde arkadaşlarınla birlikte partilerde Süper Anne olarak eğlenmeyi hayal edemeyecektim.

Bir çift peynir kokulu ayağın böylesine bağımlısı olamayacaktım.

Babanla belki daha az kavga edecek ama sevginin evlat denilen başka bir boyutuna giremeyecektik.

Sevginin böylesine karşılıksız olanını hiç tadamayacaktım.

Telaşsız sevişmenin hayalini kuramayacaktım.

Annemi bu kadar çok sevdiğimi anlamayacaktım.

Annesinden zorla ayırdılar diye “Uçan Fil Dumbo!” çizgi filminde böğürerek ağlamayacaktım.

Geceleri kesintisiz uyuyacak, hafta sonunda sabahları istediğim saatte kalkacaktım ama uyandığımda yanağıma konmuş minik ellerin sıcaklığı ısıtmayacaktı yüreğimi.

Çantamda sürekli bisküvi, ıslak mendil, bir adet oyuncak, düşer biryerin kanar diye ayıcıklı yara bandı taşımayacaktım.

Acıyı geçiren öpücüğün gücüne inanmayacaktım.

38,5 derece ateş beni de yakıp kavurmayacaktı.

Yağmur sonrası çamurlu sularda zıplamanın keyfine varamayacak, sen bir lokma daha fazla yiyesin diye kalabalığın ortasında kafamda peçete dansı yapmayacaktım.

Sen olmasaydın eğer yaşamın karmaşıklığını unutup tekrar basit yaşamayı öğrenemeyecektim.

Sen olmasaydın eğer ben asla “anne” olmayacaktım.

Bir çocuk doğduğu anda, bir anne doğarmış.

Sevda the doğmus olan, yeni doğan veya doğacak olan, anneliği karnında değil yüreğinde taşıyan tüm annelerin anneler gününü kutlayan...

Yazarı tarafımızdan artık biliniyor.

www.anneyiz.biz.com annelerinden sevgili Sevda Girgin yazmış bu güzel yazıyı ellerine sağlık diyorum...:)

Hamileyim miyim?Neyim ?Neeeeeeeeeeee?

2007-05-16T11:31:00.000+03:00

İSTANBUL, 9 MAYIS ÇARŞAMBA

Günlerdir devam eden koku hengamesi bugün sonuca ulaştı...
Tüm gün şirketteki herkesin ceketinin düğmesine kadar kokusundan mide bulantıları geçiren ben , öğleden sonra dayanamayıp aldığım hamilelik testi sonrası çıkan 2 küçük pembelik sebebiyle nakavt olmuş durumdayım...Acayip bir şok bu yahuu bebek düşer müşer söylentileri varya hani bir bebek düşecekse şu an bu şoktan düşebilir ancak bence , kalbim duracak sandım...

Birde testi yaparken yanıma gelen Tavşan arkadaşım Elo'nun
"ayyyyyyy 2'side pembe ayyyyyyyyyyy"
çığlıkları yüzünden ve tuvaletteki debelenmemizden, o dakika mekandakilerin haberi oldu zaten...

Normal şartlarda, bu tarz şok durumları giriş katına inip, bir sigara tellendirmek suretiyle bertaraf edilirken, artık ne yazık ki, yok öyle bir şansım da kalmadı:( sigarasız bir ben ha ? yol yakınken atın beni denizlere yalan dünya size kalsın..........

kudururum ben ayol, ağzımdan köpükler filan çıkar,
etrafımdakilere yazık...sigarasız ve kahvesiz bir gün , ne 1 günü 9 ay 10 gün ohhhhh suyundan da koy...

Kızlara haber vermem lazım, bu haberi derhal öğrenmeliler.
1o yıldır bu an'ı onlar benden çok beklediler ...hatta ben hala bile onlar kadar heyecanlı değilim muhtemelen,

evet ilk haber Kevebek hanım'a "hadi be kızım süperrrrr ayyyyy çok sevindim......."
kesinlikle benden daha fazla heyecanlandı teyze işte anne yarısı

şimdi Eylül hanım'ı arayalım "ayy neeee aaaaaaaaaayyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy " Şişli sokakları inliyor 1 dakikadan fazla çığlık attı, çok tatlılar ya ana kız heyecanları benden kesinlikle daha fazla teyze işte bu da anne yarısı ikisi halleder zaten bana gerek kalmadı....

bir de kanbağı teyzesi var, Öz teyze ona henüz söylemedim yüzüne söyleyesim var çok güzel zalaklaşır benim canım kardeşim pek eğlenirim heh heh:)ohhh o da duyunca haberi zaten "dürüyeminnnn güğümleriiii kalaylı ahhhh kalaylıııı"

ben doğurup kaçsam da, bu şartlarda gözüm arkada kalmaz ki, daha burada yazamayacağım ve bu sebepten beni tepeleyeceklerinden gayet emin olduğum, 50 teyzeyi saymıyorum...

Dayı kıtlığımız var Öz Dayısı dışında başka dayısı varmı? var aslında ama teyzeler daha kalabalık:)babasının arkadaşlarını derhal Dayı sathına çekmemiz lazım, ne AMCA'sı o kendine başka adaylar bulsun hıhhhh...

ve bende kesin bir denyoluk var duyan şakıyarak konuşuyor, bağırıyor ben robot teneke şeklinde, en duygusuz savaş muhabiri:(

Meto'ya söyledim "oiyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyyy" çığlığının bitmeyeceğini anlayınca teli kapatmak zorunda kaldım
"sen bitir sonra beni ara" yoksa kendimi en duygusuz anne adayı hissedicem"
bööööööö:(

zaten zalaktım abii ben ve bu hayatın içinde algılayamadığım bissürü bişiler vardı, iyice salaklaştım şimdi geçer dimi?

ayyyy ağız dolusu çığlık atasım varrr

ama benden daha zalak olacak birini biliyorum babasıııııııııı:)heh hehhhhhhhh

eve geç gidince merak edip sordu haliyle ,
"nerdesin" diye,
2 pempe çubuğu gösterip,
"bu pembeliklerin babasını arıyordum adres burası çıktı "

şokkkkkkkkkk :)ayyy çok keyifli suratının halini seyretmek ,

"yandıkkk, ne babası , ben ve baba olmak , dur yahu playstationda ne güzel maç yapıyordum daha da bitmemişti, ay bu kadının hamile hali nasıl çekilir? imdatttttttttttttt"

"hadi yaaa ayyy ne güzelll hmmmm canımmmmm benim " saçmalıyor yazık sapıttı
yalancıııııı kesin aklından geçen cümlelerin uzunluğu Çin Seddi'ni geçmiştir...

playstation'ına dönüp maçı tamamlamasına hiç bozulmadım nasılsa kaybedecek, kafası uçtu ama, bitirsin hadi bakalım...baba bir babalık maçı başlıyorrr haberi yok daha:P keh kehhhhhhh

ve bu ilgisizliklerin faturası yıllar içersinde defaten burnundan fitil&fitil itina ile getirilecektir canım kocacım hiççççç merak etme.

ama hakkını yememek lazım sevindi çocuk,algılayamadı henüz o da benim gibi, hepsi bu...

Ayyyyyyy çok acayip bir duygu bu çokkkkkkkk hamileyim yahuuuu.........
10 yıl boyunca çocuk yapma , soranlara "hayır böyle bir dünyaya çocuk mu getirilir?" vs.. tarzı 5678 demeç verene ben söylediğim tüm sözleri yutmuş bulunuyorum ve en az sizler kadar inanamıyorum.....

Bİ HABER

2007-05-15T23:36:00.000+03:00

İSTANBUL, 03 ARALIK 2006

Bİ MEKAN

ÇORBA & EKMEK -CİHANGİR

Cihangirdeki eski Sarımsak Çorba & Ekmek olmuş...

Time-Out'un Kasım sayısından haberdar olunan mekana dün gidilebildi...

Bildiğimiz, süzme Mercimek, terbiyeli İşkembe çorbası dışında, dünya mutfağından da Borç çorbası, Soğan çorbası gibi seçenekler var...

Otlu yoğurtlu çorbası ve soğanlı ekmeği nefis, çorba dışında alternatifler de var, her ne kadar, bir kase çorba 5-8 ytl civarında olsa da, fiyatlar kaliteyle eşdeğer nitelikte, tadına baktığınız anda kaliteden ödün verilmediğini anlıyorsunuz ve porsiyonlar oldukça doyurucu ve bolkepçe...

Bu lezzetli ziyaretin sonunda, mekanın sahibi olan Güneş hanım'la yapılan sohbet esnasında içilen Sütlü Türk Kahvesi ise, nostaljik ve çocukluk yıllarında annelerimizin hazırladıklarıyla eşdeğer kalitede...

Ellerinize sağlık Güneş hanım :)
ve sıcacık çorbalarınızla içimizi ısıtacak olan bu güzel mekanınız, keşke sabah işe giderken de, uğrayıp bir çorba içip güne başlayabileceğimiz yakınlıkta olsaymış.

Güler yüzlü samimi servisinizi, lezzetli çorbalarınızı, ekmeklerinizi, yemeklerinizi herşeyinizle birlikte, Maslak'a taşımanın bir yolu var mıdır? :)

Çorba & Ekmek Havyar Sk. No:34/A Cihangir ,Tel: 0212-2937656 sabah 04:00' e kadar açık.

Bİ BOTANİK CENNETİ

CEM BOTANİK

Evinize değişik ve güzel bir çiçek ya da arkadaşlarınıza farklı bir hediye almak için ulaşmanız gereken en kapsamlı adres CEM BOTANİK.

Beykoz'da 3 bin metrekare kapalı, 20 bin metrekare açık alanda hizmet veren Cem Botanik de, Cam fanus içinde satılan Terranium çiçekleri, dekoratif görünümü ve güzellikleri ile göz kamaştırıyor.

Türkiye'de ve dünyada kurduğu bitki oteli ve hastanesiyle bir ilke imza atan ve 30 yıllık geçmişi olan CEM BOTANİK, öncelikle bir peyzaj firması, bunun dışında sağlığını yitiren bitkiler için, gerektiğinde ambulansla evinizden alınarak müdahale edilen, bir bitki hastanesi ve tatile çıkacağiniz zaman, çok sevdiğiniz ev arkadaşlarınızı emin ellere teslim edebilmeniz için düşünülmüş Bitki Otelleri mevcut.

Evinizdeki bitkilerin bakımı hakkında bilgi almak veya cam fanus içinde satılan Terranium'larla tanışmak isteyenler için internet adresi, www.cembotanik.com

Papatya falı .........

2006-02-11T02:43:00.000+02:00

Bir insan hayatının ne kadarı böylesi bir özlemle beklemekle geçer diye düşündü beklediği kafenin camlarından süzülen yağmuru seyrederken ...bu cafeyi özellikle sevmesinin sebebi bu uluorta görüntüsüydü belki de ...ama hepsinden önemlisi hayatını değiştiren o karşılaşmanın en sessiz şahidi oluşuydu aslında...

yıllar önce bir yaz günü masaların kenarlarında papatyalarla dolu saksıların olduğu bu bahçede görmüştü onu ilk defa, üzerindeki eteğe aldırmadan, umarsızca bacaklarını sandelyeye uzatmış, önündeki kitabı okurken, elindeki elmayı yeryüzünde kalan son elmaymışçasına seyrederek arsızca yemesi geçti gözlerinin önünden ... sonra koçanın içinden elmanın çekirdeklerini çıkarıp, gülümseyerek papatya saksılarına tıkıstırmış ve haylaz haylaz etrafa bakıp hiçbir şey olmamış gibi bir papatya tanesini koparmış yüzünde gezdirerek miskin miskin öylece oturuyordu...

karşıdaki bir başka cafenin önüne öylece çöküp aklını yitirmişçesine onu seyreden adamdan habersiz burnunu kaşıyordu elindeki papatyayı bir yandan koklayarak , çiçeğin sarılığı burnuna değdikçe şirinleşiyor , sonra etrafa yine şöyle bir göz atıp damağında kalan son elma kalıntılarını görgüsüz bir çocuk gibi parmağıyla temizliyor ve parmağını yüzünden çekmesi sanki saatlerce sürüyordu...herşey ağır çekimde gibiydi onu detaylarıyla seyreden birisi için...

öylesine umarsızdı ki , sanki tüm o mekan, sokak, insanlar yaptığı herşeyi görse de söz birliği etmişçesine susmaya yeminliydi...

ya da sadece adam farkındaydı bu inanılmaz güzelliğin....usulca fotoğraf makinasını çantasından çıkartıp birkaç poz çekmeye başladı biraz da çekinerek , oysa etrafında olan bitenin farkında olmadığı gibi, hiç umurunda da değildi ...kendi seromonisini yaşar bir hali vardı biraz evvel burnunu kaşıdıgı papatyayı saçına iliştirmeye çalışıyordu şimdide, genç adam öylesine kendini kaptırmıştıki deklanşöre ard arda basmaya, hiç bir detayını kaçırmak istemediği bu güzellikten, film bittiğinde uyanabildi...film bitmişti...

ama o saniye billemezdi hayatına bazen siyah beyaz, bazense rengarenk günler katacak ve hala üzerinden yıllar geçmiş olmasına rağmen ilk günkü heyecanıyla hatırladığı bu karşılaşmanın ona nelere malolacağını...

AHMAK ISLATAN

2006-01-24T02:40:00.000+02:00

İSTANBUL, 24 OCAK 2006

AHMAK ISLATAN

Yağmur sakin sakin yağar da hani "ahmak ıslatan" da derler eskiler, varlığı ile yokluğu bir gibidir inceciktir etkilemez sanırsın ....

tıpkı etkisiz olacağını sadece 1-2 günlük macera olacağını sanıp ta tüm benliğini kaplayan aşklar gibi..

hani hiç hesapsızca başlar ve günler geçtikçe bir bakarsın ki, güzelliğine doyamadığın onca sürprizin büyüsüyle tarifsiz bir senfoninin tam ortasına düşmüşsün...

aklından geçenleri okurcasına hayata geçiren birisi var karşında ... önceleri eşten dosttan kalan zamanlarında keyifli zaman geçirdiğin için "iyi hadi görüşelim öyleyse" dediğin ama, günler geçtikçe sadece birbirinizle olmaya yemin etmişçesine, etrafindaki rutin hayatini unutturan, tarifsiz bir keyifle seni sarmaladığında, zamanın durduğunu hissettiren ve yanından ayrıldığın anda özlediğin doyumsuz zamanların sahibi .....

işte böyledir dostum tıpkı ahmak ıslatan gibi sessizce yağar hayatının her zerresine ve bir bakmışsın sırılsıklam olmuşsun ...

İkili delilik .......1.......

2006-01-24T01:39:00.000+02:00

Kahve içmekti maksat sadece ...
bir haftaya yakın bir zamandır, geceler boyu sabahın ilk ışıklarına dek süren inanılmaz sohbetin sonunda alınan karar gereği, öylesine bir akşamüzeri, hiç telaşsız buluşup, bildik internet tanışmalarından birisini gerçekleştireceklerdi sadece...

içilemeyen kahveler fincanlarında soğudukça, birbirlerinin gözlerinin içinde kaybolmaya başlandıysa da, kimsenin o dakikalarda bunu itiraf edecek cesareti yoktu... gizli ılık bir meltem esiyordu aralarında ve söz bittiğinde geriye kalan o bildik heyecanlı telaş kurulmuştu başköşeye...bir sonraki adımı atmak kime nasipti şimdi?.

Gülümsedikçe dudağının kıvrılmasına özellikle bayılmıştı ve keşke tekrar gülümsese diye, hiç huyu olmamasına rağmen , abuk sabuk espriler yapmaktan dahi alıkoyamıyordu bu his onu...büyülenmişçesine seyrediyordu tüm detaylarıyla karşısındakini, nasıl bir güzellikti bu...bu kadar net bakabilmek mümkün müydü gerçekten...ya böylesine duru görünebilmek...dudağının kenarına düşen bir kirpik takıldı gözüne...kirpik olmak istedi o an...kirpik biliyor muydu? ne denli şanslı oldugunu diye düşündü...

Sidikli tayfası .......

2006-01-24T01:35:00.000+02:00

Elekçi kadın kısmısı

hayatı boyunca birsürü irili ufaklı (her anlamda kullanabiliriz) ilişki yaşamış, feleğin çemberi yetmemiş, uğruna geometri okuyup, tüm iki ucu bir araya gelen, gelmeyen şekillerinin içinden, dışından geçmiş, muhtelif unları eleğinde elemiş ama, hala bir yerlerde elenmeyen bir un tanesi kalmış mıdır? ümidiyle eleğini asamamış, halk arasında bazı çıtır erkekler tarafından ?olgun ? olarak da tabir edilen kadın kısmısıdır....

Bu kadınlarımız, herhangi bir parti ya da ev ortamında ? tek kaşı kalkmış? (hala edebimle yazma gayretindeyim ona göre) kendisine doğru gelen bir adam görünce, niyetinin en az yüzde 20'sini şıp diye hisseden ve kurduğu ilk cümleden itibaren, karşısındakini tepeden tırnağa olmasa da, bel hizasına kadar çözebilme kabiliyetine sahiptirler. (kim ne derse desin, belden aşağısı muammadır, ne 2 lafı bir araya getiremeyenlerin muhteşem performansına, ne mangalda kül bırakmayanların da beceriksizliğine tanıklık edilmiştir geçmişte, bilahare tartışılır)

Bu elekçi kadın kısmısının bu saatten sonra İlişkilere ait beklentisi, aklı başında cümleler kurabilen, hayata dair inceliklerlerden ilişiğini kesmemiş , yaşamına farklı bir heyecan katacak cazip bir adamla karşılaşmak kurgusuyla gün geçirmektir. Uygun bir ortamda karşılaşılan bu ?tek kaşı havada? yaklaşan erkek kısmısı, muhabbet esnasında bir nebze olsun bu inceliklere uygun cümleler kurmayı ve cezbeden davranışlarda bulunmayı başarırsa, gecenin sonunda aynı yastığa baş koymamak, hatta yastığı, yorganı görmeye fırsat bulamadan bulunan ilk yüzeye konmamak imkansız gibidir.

Bu noktada mevzunun sosyal boyutunu incelemek her iki taraf içinde gereksizdir ve zaten vakit, mekan sıkıntısı problemleri devreye girmiştir (senin evin mi benimki mi? Sorularını araban var mı? Soruları takip etmeye başlamıştır çoktan).... ve bu ilişkinin devamı çiftleşmenin performansıyla doğru orantılı olarak birbirini keşiflere taşınacaktır sonrasında ....

Balıkçı kadın kısmısı

Vogue dergilerinden çıkma görüntüleri ve fersahlarca uzaklıktan gelen parfüm kokularına rağmen , onları kalabalık bir ortamda şıp diye fark edemiyorsanız , ciddi görme ve algılama problemi yaşıyorsunuz demektir.

Çünkü sürdükleri kat kat parlatıcıdan ışık huzmesine dönüşmüş dudaklarıyla ve yine kirpiklerine sürdükleri kat kat rimelden fenalık geçirip birbirine sokulmak suretiyle, fırça darbelerinden kendilerini korumaya yemin etmiş gibi duran, 4 tel kirpiğini kırpıştırıp gözlerinizin içine en can alıcı halleriyle bakıp, ?şımart beni seveyim seni? temalı akıllara ziyan öyle cümleler kurarlar ki, erkek kişinin o saniye bu baştan çıkarıcı görüntüden etkilenip, onun bahsettiği herşeyi allayıp pullayıp önüne koymaması mümkün değildir.

Laf aramızda bu tarz dişi kısmısının o saniye aslında önüne koyulan ?şey?den de pek haberdar olmadıklarına muhtelif seferler tanık olunmuştur. Balıkçı kadın kısmısı için, sex başlı başına bir balık ortasına takılan yem kıvamındadır.Bu sebepten onları bir şehvet gecesine ikna etmek çoğu zaman, ciddi bir malvarlığından vazgeçmekle doğru orantılı olabilir.... Böyle bir gecenin sonunda da, şayet saçlarının bozulmasına takılmadan, mutlu bir sevişgen olmayı becerebildiyse ve pek duyulmamış olmamasına rağmen gösterdiği performans muhteşemse, birlikte olduğu erkekten
? hoş hatun takılırız işte gittiği yere kadar? şeklinde ya da başarısız bir sevişgense ,
?makyajları akınca Tanyeli?nin annesine benzedi hatun? tarzı eleştirilere maruz kaldıklarına şahit olunmuştur.